Όλες οι χώρες όλου του κόσμου έχουν ως βασική τροφή κάποιο προϊόν.
Στη χώρα μας έχουμε το σιτάρι, στην Κίνα το ρύζι κ.ο.κ.
Η αναφορά μου αυτή γίνεται εξαιτίας ενός δημοσιεύματος στις 30 Δεκεμβρίου 1957 στην εφημερίδα «ΕΞΟΡΜΗΣΗ» του αείμνηστου Τηλεφάνη Τ. Τριανταφυλλίδη.
Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο των παραπόνων του σιταριού.
«Είμαι το σιτάρι κατάγομαι από την Παλαιστίνη. Οι πρόγονοί σας με έφεραν εδώ στην ωραία χώρα σας στην Ελλάδα διά να τρέφω με τον καρπό μου τον λαόν σας.
Ευδοκιμώ παντού και χωρίς πολλές απαιτήσεις. Μου αρκεί λίγο χώμα, λίγα λιπάσματα εάν θέλετε και έχετε την οικονομική δυνατότητα και λίγο νερό.
Μόλις ήλθα και εγκαταστάθηκα στη χώρα σας προσέλαβα έναν δούλο, υπηρέτην όπως συνηθίζετε στην χώρα σας τον κακόμοιρο τον γεωργό, ο οποίος με υπηρετεί πιστά και αφισιωμένα και με ποτίζει με τον ιδρώτα του. Και εγώ εφρόντιζα και φροντίζω πάντοτε να φανώ ευγνώμων και στον υπηρέτην μου και σ’ ολόκληρον τον λαόν.
Πριν από τον πόλεμο, είχα μεγαλύτερη αξιοπρέπεια, μου είχατε μεγάλη στοργή και η ζωή μου ήταν χαρούμενη.
Στα μαύρα χρόνια της κατοχής, σας υπηρέτησα πολύ διότι τότε το ξένο σιτάρι που ερχόταν στην Ελλάδα λόγω του αποκλεισμού δεν ερχότανε στη χώρα σας. Τότε εγώ φέρθηκα ανδρίκια και έσωσα στον Ελληνικό λαό από τον θάνατο.
Ο πόλεμος όμως τελείωσε και μαζί με το τέλος του πολέμου τελείωσε και η εκτίμησις του Ελληνικού λαού προς εμένα.
Κράτος και λαός τόσο γρήγορα ξεχάσατε το καλό που σας έκανα και φανήκατε αγνώμονες απέναντί μου;
Δεν φοβάσθε μήπως επανέλθει εκείνο το φοβερό ’41 και να παύσει ξανά να έρχεται το ξένο σιτάρι; Και τότε τί θέλετε να κάνω και εγώ με τη σειρά μου; Να φανώ αγνώμων όπως και εσείς; Και επειδή εσυνήθισα να κάνω πάντα το καλό και για να μην με αναγκάσετε να προβώ σε αντίποινα, για να είμαστε εξηγημένοι λογικά και νόμιμα.
ΖΗΤΩ να μου δώσετε την αξία μου. Και σας ερωτώ όλους σας είτε Πρωθυπουργοί είσαστε, είτε Υπουργοί, είτε αστοί, είτε οργανώσεις.
Με τις πενταροδεκάρες που μου δίνετε εδώ και τόσα χρόνια μπορώ να ζήσω; Δεν σκέπτεσθε ότι θέλω την σπορά μου, το αλώνισμά μου, και τόσες άλλες δουλειές που μόνον ο φτωχός υπηρέτης μου ο γεωργός τα ξέρει; Από αυτές τις πενταροδεκάρες τί να φάγω εγώ και τί ν’ αφήσω στον φουκαρατζίκο τον γεωργό τον υπηρέτη μου ο οποίος εργάζεται σκληρά για να με ζήσει;
ΣΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΩ για τελευταία φορά. Βάλτε κάτω τα πράγματα, κάνετε καλά τους λογαριασμούς και αποδώσατε δικαιοσύνη δίδοντάς μου την αξία μου. Ειδάλλως εάν ξανασυμβεί το αντίθετο τότε θα εφαρμόσω αντίποινα και εγώ και ο υπηρέτης μου. Έχω πολλούς, πάρα πολλούς υπηρέτες τους οποίους θα ξεσηκώσω εναντίον σας φρόνιμα, λογικά και νόμιμα διότι έχω εμπιστοσύνη σ’ αυτούς και είναι οι πιο φιλήσυχοι και νομοταγείς πολίτες και θα ζητήσουν και τον κόπο τον δικό τους και την αξία τη δική μου».
Υ.Γ. Ύστερα από εξήντα (60) χρόνια τα παράπονα του σιταριού παραμένουν τα ίδια.
Ποιος θα φταίει εάν έρθει κάποια ώρα να μας εκδικηθεί; «ΟΥ ΜΗ ΓΕΝΟΙΤΟ».
Αδάμ Δ. Θεοδωρίδης
Αναγνώστης – Μετοχίτης
