Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Από τους προγόνους μας, φίλοι αναγνώστες, είχαμε παραλάβει ένα λάβαρο που μας συγκινούσε. Ήταν το τρίπτυχο: «Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια». Με τον καιρό ξεθώριασε, γιατί επικράτησαν υλιστικές αντιλήψεις, με το κάλυμμα νέων ιδεών. Πώς να παραδεχθείς τη «ντροπή», να μείνεις «συντηρητικός;». Έτσι, στην αρχή πάψαμε να το λέμε. Ύστερα να το πιστεύουμε. Και σιγά-σιγά έσβησε μέσα μας. Ιδανικά τέλος, γιατί με το τρίπτυχο έφυγαν και οι άλλες αξίες.
Το τέλος της Πατρίδας άρχισε με το στίγμα του σωβινισμού και το πρόσχημα της αντιπολεμικής εκστρατείας. Ποιος θα έλεγε όχι; Προχώρησε με τον υπερτονισμό των δεινών του πολέμου. Επιστρατεύτηκε και η σάτιρα. Αντιπολεμική λογοτεχνία – Θέατρο – Κινηματογράφος. Άρχισε να ακούγεται ο φοβερός λόγος: Κάτω οι Πατρίδες! Μετά το 1974, που ο στρατός μας άρχισε να χάνει το κύρος του, εμφανίστηκε η άρνηση της θητείας ή η υποτυπώδης θητεία.
Από τη δεκαετία του 1980, πάψαμε να αστυνευόμαστε (με την καλή έννοια του όρου), όπως σε ανάλογες πολιτιστικού και οικονομικού επιπέδου χώρες. Οι αστυνομικοί έγιναν «μπάτσοι», αφοπλίστηκαν κα αποτελούν (ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός) διακοσμητικό στοιχείο του κράτους. Και το χειρότερο, έπαψε να λειτουργεί για τους ισχυρούς ο νόμος. Μόνο τους αδύνατους συλλαμβάνει.
Όχι θητεία. Όχι πόλεμοι. Και εάν μας επιτεθεί ο γείτονας θα του πούμε: «περάστε» και κατόπιν θα γίνουμε αντιστασιακοί.
Για τη Θρησκεία, τα πράγματα ήταν ευκολότερα. Μήπως τον είδε κανείς το Θεό; Εξάλλου, όλοι έχουμε κατά καιρούς συνειδησιακά προβλήματα. Όλοι κάπου σκοντάφτουμε με το «μη» και με το «ου» των εντολών Του. Τον καταργούμε και ησυχάζουμε.
Επειδή, όμως, τον καταργούμε εμείς, Εκείνος έπαψε να υπάρχει; Με την κατάργηση των εντολών Του, αρχίζει η ιστορία: «ο κλέψας του κλέψαντος» και η κοινωνία γίνεται ξέφραγο αμπέλι.
Έμεινε η οικογένεια που χωρίς Θεό είναι εύκολη λεία. Δεν είναι προτιμότερες οι ελεύθερες σχέσεις; Χωρίς ευθύνες; Χωρίς υποχρεώσεις; Παύει, λοιπόν, και αυτή να αποτελεί ιδανικό.
Χάθηκε η παλιά της μορφή. Ο παππούς και η γιαγιά τελειώνουν τη ζωή τους μόνοι ή σε κάποιο γηροκομείο, με την καραμέλα «ευγηρία» κι ας έχουν 4-5 παιδιά.
Το παιδί γυρίζει από το σχολείο σ’ ένα άδειο σπίτι, αφού οι γονείς είναι στη δουλειά Όταν επιστρέφουν δεν έχουν τον καιρό ή τη θέληση να ασχοληθούν με τα παιδιά τους.
Άλλωστε πιστεύουν –και το λένε με καμάρι- στην «ελεύθερη αγωγή». Και σε πολλές περιπτώσεις το παιδί λαμβάνει την αγωγή του πεζοδρομίου. Με το αυτόματο διαζύγιο, έμειναν ελεύθερες και οι σχέσεις των συζύγων.
Όσον αφορά τον τελευταίο νόμο που επιτρέπει το γάμο των ομοφυλόφιλων, δεν θα τον σχολιάσω, γιατί επ’ αυτού απεφάσισε η σεπτή ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στο τέλος, όμως, του παρόντος άρθρου θα εκφράσω μια σχετική απορία.
Γιατί, λοιπόν, να μην «ξεφτίσει» η οικογένεια;
Θρησκεία – Πατρίδα – Οικογένεια. Ένα τρίπτυχο που υπήρξε κάποτε ένα λάβαρο στα χέρια μας και στις καρδιές μας. Ένα λάβαρο που το ρίξαμε στη λάσπη και το ποδοπατήσαμε, εν ονόματι νέων ιδεών.
Μήπως, φίλοι αναγνώστες, οι «νέες ιδέες» πάλιωσαν και πρέπει να ξαναγυρίσουμε σ’ εκείνες, που στηριγμένες στο μεγάλο «ΝΑΙ» και το μεγάλο «ΟΧΙ», μας οδηγούν στην εντιμότητα, στη σοβαρότητα και στην αξιοπρέπεια;
Μάλλον εκείνες θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε, που να πατήσουμε το πόδι και να περπατήσουμε.
Και τώρα η απορία μου:
Σε προεκλογικές περιόδους (διαβάζω σε Εκκλησιαστικά περιοδικά και τοπικές εφημερίδες), οι υποψήφιοι βουλευτές επισκέπτονται τον Επίσκοπο της επαρχίας τους και ζητάνε την ευχή του.
Στη νέα εκλογική περίοδο, οι βουλευτές που ψήφισαν τον «γάμο των ομοφυλοφίλων», τι θα κρίνουν, αν θελήσουν και πάλι να υποβάλλουν υποψηφιότητα; Θα πάνε και πάλι στον Επίσκοπο της Επαρχίας τους, να «πάρουν την ευχή τους;».
Ιδού η απορία μου.
