Και συ Σεπτέμβριε περίμενε.
Μόλις που βγήκαν οι κοπέλες απ` τη θάλασσα
και το καλοκαίρι στις φωτογραφίες απαρηγόρητο!
Αποσπάσματα μιας θλίψης, τα φύλλα που κιτρίνισαν.
Πέφτουν και στροβιλίζονται σαν αινίγματα
φοβούμενα την μετέπειτα ακινησία.
Συνεδριάζει για τις απώλειες του ο Κόσμος,
και είναι τόσοι οι
αναστεναγμοί.
Για τις πτώσεις των πολύτιμων στιγμών
για τις «επιθέσεις» στα πάθη και τους καημούς των ανθρώπων.
Θα γίνω κι εγω φιλοτελιστής σκέφτομαι έπειτα
και θα μαζεύω σπάνια γραμματόσημα της ζωής μου.
Και τώρα τι να πω;
Στα ίχνη μια βροχής είμαι.
Στα ίχνη μιας νεότητας που κρυφά γερνάει.
Μιλώ με τους αγέρηδες στη «Συναγωγή» του φθινοπώρου.
Άρχισε ήδη ο καιρός
τις διαλέξεις του για το ΣΚΟΤΑΔΙ .
«Μελαγχολία του Σεπτέμβρη» τραγουδά ο Σέρτζιο Ενρίκο.
Είναι για τα κορίτσια τα μαθημένα στα όνειρα,
τα αφοσιωμένα στην λάμψη.
Όπως και οι επικλινείς σκεπές στο ψιλόβροχο,
που ζουν περιμένοντας τα «έθιμα του καιρού».
Με τα φύλλα πορείας των φυγάδων,
και τους καινούργιους επιβάτες
υπάρχει μια συμμετρία συνυπάρξεως,
στον Λαό των ανθρώπων,
και στην «καθαρεύουσα» της απόδρασης.
Θα συνθηκολογήσει άραγε ποτέ η αγρυπνία
με τα Νότια του ανθρώπου;
Όμως εγώ;
Εγώ λιποτάχτησα στις Ελεύθερες Μέρες
και ζωγραφίζω
την Προστάτιδα του απομακρυσμένου ονείρου,
όπως το συλλογιέται ο Παπαδιαμάντης,
καθισμένος με σταυρωμένα χέρια στην καρέκλα του.
Μπορεί να παλιώνουν τα πράγματα, λέει…
ο ΘΕΟΣ όμως είναι πάντα ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ.
Γιάννης Ναζλίδης
12 Οκτωβρίου 2019
