Πώς μεγαλώνουν οι Μεγάλοι
ξεχνώντας τους εφηβικούς έρωτες,
αισθήματα που δεν πρόλαβαν
να κοιτάξουν έξω απ’ τα παράθυρα,
τα ολοστρόγγυλα βάρη του Κόσμου,
τα αναρριχώμενα ΑΧ…
στην διασταύρωση καθημερινότητας και απείρου;
Πώς
πήγαν στις δουλειές,
στις λαφυρογενείς σκέψεις,
στα ηλικιωμένα ταρατατζούμ,
στους σταθμούς που δεν υπήρχαν πια τραίνα
ούτε και παλαιστές
να σηκώνουν τις Νύχτες
και τα εικοσιτετράωρα
του Κόσμου…
Ωωωω ΘΕΕ μου…πολύτροπα ως μαλα πόλα…;
…Αν μ`αγαπάς φίλα Σταυρό
κι εγω θα ψάξω για
να βρω τις γόνιμες λέξεις…
ανάμεσα στον χρόνο και τις μνήμες,
σε προχωρημένη ώρα προσδοκιών,
σε καιρό ανέμων.
Ας τιμήσουμε επιτέλους τα περιττά,
ή, ας συγχωρήσουμε το Παρίσι και την Βενετία
για την «κερδοσκοπία» των μύθων τους,
στέλνοντας ένα γράμμα στο ΘΕΟ
που να λέει
πως δεν είμαστε πια λυπημένοι,
γιατί τελειώσαν πια ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ…
Γιάννης Ναζλίδης
10 Ιανουαρίου 2020
