Την Εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου περί της ενάρξεως των εορτασμών για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, ανέγνωσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων, Μέλος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και μεταδόθηκε στην ιστοσελίδα και στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως.
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Δ/νσις : Ἰωάννου Γενναδίου 14 – 115 21, Ἀθῆναι
Τηλ. 210–72.72.204, Fax 210–72.72.210, e–mail: contact@ecclesia.gr
ΠΡΩΤ. 5531
ΑΡΙΘ.
Αθηνησι τη‚ 17ῃ Δεκεμβρίου 2020
ΔΙΕΚΠ. 2326
Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 3 0 3 1
Πρός
τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Θέμα: «Ἐπί τῇ πρώτῃ τοῦ Ἔτους καί περί τῆς ἐνάρξεως τῶν Ἑορτασμῶν γιά τά 200 Χρόνια ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανά–
σταση».
«Ἐπεβίβασας ἀνθρώπους ἐπί τάς κεφαλάς
ἡμῶν. Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν» Ψαλμός 65ος
Ἀδέλφια μας ἀγαπημένα,
Καλή καί εὐλογημένη Χρονιά!
Ἑορτάζουμε σήμερα τήν κατά σάρκα Περιτομή τοῦ Κυ–
ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν ἔναρξη τοῦ νέου ἔτους 2021. Τιμοῦμε τήν μνήμη τοῦ σοφοῦ Ἁγίου Ἱεράρχου
Μεγάλου
Βασι– λείου Ἐπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας
καί
ταυτοχρό– νως εἰσερχόμεθα σέ μία χρονιά, ἡ ὁποία βρίθει διδαγμάτων καί συμβολισμῶν.
Ἀρχίζει σήμερα τό ἔτος 2021, κατά τό ὁποῖο σύμπας ὁ Ἑλ–
ληνισμός καί κάθε ἀδούλωτο
πνεῦμα θά τιμήσει, παρά τίς ὑ–
γειονομικές δυσκολίες καί μέ σεβασμό πρός τά ὑγειονομικά μέ- τρα προφυλάξεως, τά 200 ἔτη ἀπό τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση τοῦ
1821.
Ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει τήν Ἐπανάσταση
ὡς ἕνα πνευ– ματικό γεγονός. Πανηγυρίζει τόν Ἀγῶνα γιά τήν Ἀνεξαρτησία καί τήν Παλιγγενεσία ὡς τύπο τοῦ διαχρονικοῦ ἀγώνα τοῦ ἀν–
θρώπου κατά τῆς τυραννίας καί τῆς δουλείας τόσο τῆς ἐξωτερι– κῆς, ὅσο καί τῆς ἐσωτερικῆς,
τόσο
τῆς συλλογικῆς,
ὅσο
καί τῆς ἀτομικῆς. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει τό 1821 ὡς
μία ἄλλη Ἔξοδο ἀπό τήν νοητή Αἴγυπτο, πρᾶγμα τό
ὁποῖο ὑπο–
δηλώνεται καί μέ τόν ἐξαιρετικά συμβολικό ἁγιογραφικά
ἑορ– τασμό τῆς ἡρωικῆς Ἐξόδου τοῦ Μεσολογγίου. Αὐτό εἶναι τό νό– ημα μέ τό ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία συνέδεσε ἀπό τήν ἀρχή τόν ἑορτα– σμό τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας,
ὡς μερική, δηλαδή, πραγμά– τωση μέσα στήν ἱστορική συγκυρία τοῦ λουτροῦ παλιγγενεσίας τοῦ ὅλου ἀνθρώπου (Τίτ. 3, 5).
Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει καί ἐπιλέγει νά κατανοεῖ
τήν ἱστο– ρία μέ ὅρους μή γεωπολιτικούς διότι κατανοεῖ τόν κόσμο μέ ὅ–
ρους
ἐσχατολογικούς. Γι᾿ αὐτό ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ
καί τότε καί τώρα καί πάντοτε «μωρία» καί «σκάνδαλο»
(A´ Κορ. 18, 24). Ἡ Ἐκκλησία σκέπτεται
μέ ὅρους «λειτουργικοῦ χρόνου» καί τοῦτο
διότι,
ὡς
φορέας τῆς ἀποκαλύψεως
τοῦ Θείου Λόγου, ἀναλαμβάνει τήν εὐθύνη ἔναντι τῶν ἀνθρώπων
πού τήν ἀπαρτίζουν καί τούς διαποιμαίνει, νά μεταμορφώσει τόν
χῶρο καί τόν χρόνο.
Τό τόλμημα τῶν προγόνων μας ἦταν μεγάλο! Τετρακόσια
χρόνια ὑπό τήν καταπίεση τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ, κι ὅμως,
ἐκεῖνοι κράτησαν τήν πίστη, τήν ἐθνική ταυτότητα
καί τήν ἐλ– πίδα. Ἄλλα ἔθνη, ἄν εἶχαν ἔστω καί γιά λίγες δεκαετίες
ὑπο– στεῖ τόν τυραννικό ὀθωμανικό ζυγό, θά εἶχαν ἀλλοτριωθεῖ.
Ὡ– στόσο, ὁ Ἑλληνισμός ἐπιβίωσε παρά τό παιδομάζωμα, τά σκλαβοπάζαρα καί τίς ἀναρίθμητες βιαιότητες, στηριγμένος
στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τήν θυσία τῶν Νεομαρτύρων καί τήν
ἀγωνιστικότητά του.
Σᾶς καλοῦμε σήμερα νά κλίνουμε εὐλαβῶς τό γόνυ ἐνώ-
πιον τῆς σεπτῆς μνήμης τῶν Νεομαρτύρων καί τῶν Ἡρώων τῆς πίστεως καί τῆς πατρῴας γῆς. Τῶν ἀνδρῶν καί γυναικῶν, κλη– ρικῶν καί λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι δέν δείλιασαν μπροστά
στό σπαθί τοῦ δημίου ἤ στήν ἀγχόνη τοῦ ὀθωμανοῦ ἱεροδικαστῆ καί ὁμο–
λόγησαν Χριστό Ἀναστάντα. Οἱ
Νεομάρτυρες θυσίασαν τήν
ζωή τους γιά νά διατρανώσουν τό μήνυμα στούς Ὀρθοδόξους
Ἕλληνες ὅτι δέν πρέπει νά ἐξισλαμισθοῦν, δέν πρέπει νά γί–
νουν ἐξωμότες, ὅτι μέλλον δέν
ὑπάρχει χωρίς φῶς Χριστοῦ.
Οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν Νεομαρτύρων θά εἶχαν σώσει τήν
ζωή τους ἄν εἶχαν ἀλλαξοπιστήσει.
Κι ὅμως, στάθηκαν ὄρθιοι μέ
ἦθος Χριστιανικό καί τόλμη Ἑλληνική. Προτίμησαν τόν μαρ– τυρικό θάνατο παρά τήν ἀλλαγή πίστεως καί ἐθνικῆς συνειδή– σεως.
Ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι,
ὅποιος χανόταν γιά τήν Ὀρθοδοξία, χανόταν καί γιά τόν Ἑλληνισμό. Ὁ ἐξισλαμισμένος «τούρκευε»
καί γινόταν διώκτης τῶν Χριστιανῶν, τῶν μέχρι πρότινος ἀδελ–
φῶν του.
«Κατ᾿ ἀλήθειαν
τοῦτο εἶναι θαῦμα παρόμοιον ὡσάν νά
βλέπῃ τινάς μέσα εἰς τήν καρδίαν τοῦ χειμῶνος ἐαρινά ἄνθη καί τριαντάφυλλα … Ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας νά βλέπῃ ἐλευ–
θερίαν»! Ἔτσι ἐκφράζει
τόν
θαυμασμό του γιά τούς Νεομάρτυ– ρες, τούς μετά τήν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως καλῶς ἀ–
θλήσαντας καί ξίφει ἤ ἀγχόνῃ τελειωθέντας, ὁ Ἅγιος Νικόδη–
μος ὁ Ἁγιορείτης. Ὁ πολυγραφότατος Νάξιος μοναχός τοῦ 18ου αἰῶνος κατέγραψε 87 συναξάρια Νεομαρτύρων στό περίφημο
«Νέον Μαρτυρολόγιον», τό ὁποῖο ἐξεδόθη τό 1799. Μεταξύ τῶν
Νεομαρτύρων τούς ὁποίους καταγράφει, περιλαμβάνεται καί ὁ
Φωτιστής τῶν
σκλάβων, ὁ
Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ
Αἰτωλός (1714 –
1779), ὁ ὁποῖος ἐργάσθηκε ἀόκνως γιά νά ἀποτρέψει τούς ἐξι–
σλαμισμούς καί νά διαδώσει τήν Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία.
Οἱ Νεομάρτυρες ἦσαν οἱ πρῶτοι ἀντιστασιακοί τῆς δου–
λείας, ὅπως τούς ὀνόμασε ὁ ἀείμνηστος θεολόγος καί ἱστορικός π. Γεώργιος Μεταλληνός. Οἱ ἁγιασμένες αὐτές μορφές, αὐτό τό πραγματικό νέφος τῶν χιλιάδων Νεομαρτύρων, ἦσαν οἱ πρω-
τεργάτες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως.
Ἄν αὐτοί δέν εἶχαν
θυσιασθεῖ γιά τήν Πίστη καί τήν Πατρίδα, δέν θά ὑπῆρχαν τό
1821 Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι γιά νά ἀγωνισθοῦν.
Στό σημεῖο αὐτό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
θά ἤθελα νά ἐπισημάνω ἰδιαίτερα ὅτι στήν τοπική μας Ἐκκλησία, στήν Ἱερά
Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας καυχώμεθα ἐν Κυρίῳ γιά τό ἡρωϊκό
παράδειγμα τῶν Δισχιλίων Νεομαρτύρων τῆς Ναούσης ἀνδρῶν, γυναικῶν καί παίδων, οἱ
ὁποῖοι θυσιάστηκαν στό Χαλασμό τῆς Ναούσης, ὑπομένοντας φρικτά μαρτύρια γιά τήν
πίστη τους. Παράλληλα, ὁ ἡρωϊκός και πρῶτος ἱερομάρτυς Μητροπολίτης Βεροίας Ἅγιος
Ἀρσένιος ἀποτελεῖ λαμπρᾶ ἀπόδειξη ποιμένος πού θυσιάζεται γιά τό ποίμνιό του
καί οἱ Νεομάρτυρες τῆς Χαλάστρας ὁλοκληρώνουν τόν ἱερό χορό τῶν νεοφανῶν Ἁγίων
Μαρτύρων τῆς Ἐπαρχίας μας πού ἐμπνέουν μέ τήν ἐν Χριστῳ ὁμολογία καί την
φιλοπατρία τους τό χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως.
Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση ἦταν ἐπανάσταση ἐθνική καί
θρησκευτική. Δέν ἀντέγραψε καμία ἄλλη ἐπανάσταση οὔτε,
ἄλλωστε, θά μποροῦσε νά ἐμπνευσθεῖ
ἀπό ἰδεολογίες πού πε-
ριεῖχαν ἀθεϊστικά ἤ ἀντιεκκλησιαστικά μηνύματα. Ὁ Στῆβεν
Ράνσιμαν, κορυφαῖος Βρετανός Βυζαντινολόγος τοῦ 20οῦ αἰ– ῶνος, ἔγραψε στό ἔργο του «Ἡ Μεγάλη
Ἐκκλησία ἐν Αἰχμαλω– σίᾳ» ὅτι: «στή διάρκεια τῶν σκοτεινῶν αἰώνων ἡ Ὀρθοδοξία δια–
φύλαξε τόν Ἑλληνισμό. Ἀλλά καί χωρίς τήν ἠθική δύναμη τοῦ
Ἑλληνισμοῦ ἡ ἴδια Ὀρθοδοξία ἴσως νά εἶχε συρρικνωθεῖ».
Τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ «δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν»
παρουσι–
άζει ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης στήν πρώτη Προκήρυξή του τῆς
24ης Φεβρουαρίου
τοῦ
1821. Ἡ Φιλική Ἑταιρεία εἶχε ὁρίσει, ἤδη ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1820, ὡς ἡμέρα τοῦ ξεσηκωμοῦ τήν ἡ-
μέρα τοῦ Εὐαγγγελισμοῦ,
τήν 25η Μαρτίου, γιά νά καταδείξει
τήν
σύνδεση τῆς Παναγίας καί τῆς Ἐλευθερίας, τῆς Πίστεως καί
τῆς Πατρίδος. Τήν σύνδεση
τοῦ
Χριστοῦ καί τῶν Ἑλλήνων
ὡς Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας Του. Οἱ πρωταγωνιστές τοῦ Ἀγώνα ὁ– μολογοῦν τήν Χριστιανική Πίστη τους καί σέ ὅλες τίς Ἐθνικές Συνελεύσεις θέτουν ὡς προοίμιο τῶν Συνταγμάτων τήν ἐπί– κληση πρός τήν Ἁγία Τριάδα. Οἱ ὀθωμανοί, γνωρίζοντας ὅτι ὁ Ὀρθόδοξος κλῆρος ἦταν ἡ πνευματική ἡγεσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ,
ἐκδικήθηκαν
πρώτους ἀπ᾿ ὅλους Πατριάρχες, Ἐπισκόπους, Ἱε– ρεῖς, Μοναχούς καί Μοναχές. Καί τούς θανάτωσαν μέ τρόπο μαρτυρικό. Μεταξύ αὐτῶν ξεχωρίζει ἡ μορφή τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊ–
ερομάρτυρος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Ε´,
τοῦ
ὁποίου τό ἁγιασμένο λείψανο φυλάσσεται στόν Καθεδρικό
Ναό
τῶν Ἀθηνῶν, μαζί μέ τά ἱερά λείψανα τῆς Κυρᾶς τῶν Ἀθη– νῶν, τῆς Ἁγίας Φιλοθέης.
Ἤθελε ὄντως ἀρετήν καί τόλμην ἡ Ἐλευθερία! Οἱ συνθῆ-
κες ἦσαν ἀντίξοες. Ἡ Ἱερά Συμμαχία ἀντιπάλευε
τίς ἐθνικές ἐξεγέρσεις λαῶν πού διασποῦσαν τίς μεγάλες Αὐτοκρατορίες.
Οἱ Ἕλληνες ἦσαν λιγότεροι ἀριθμητικά, ἀλλά πέτυχαν νά
ἐλευθερωθοῦν. Παρά τήν διχόνοια, ἡ ὁποία ἔθεσε σέ κίνδυνο
τόν
Ἀγῶνα, κατόρθωσαν
νά σηκώσουν τό ἀνάστημά τους ἀπέ- ναντι στόν ὀθωμανό δυνάστη, νά προτάξουν
καί νά κατακτή–
σουν
τήν Ἐλευθερία ἔναντι τοῦ θανάτου. Οἱ Ἕλληνες ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καί θά ὑπάρχουν! Ὅπως χαρακτηριστικά ἀπάντησε
ὁ Ἐθνομάρτυς τοῦ
1821 Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός στόν ὀθωμανό διοικητή καί δήμιό του: «Ἡ Ρωμηοσύνη
ἔν νά χαθῇ ὅντας ὁ κόσμος λείψει!». Ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνισμός,
δη– λαδή, θά ὑπάρχει, θά ἐπιβιώνει καί θά ἀγωνίζεται μέχρι τήν συντέλεια τοῦ αἰῶνος.
Εἴδαμε ἀδελφούς νά χάνονται, ἀλλά δέν λιποψυχήσαμε!
Εἴδαμε κατακτήσεις καί ἀπώλειες ἐδαφῶν, ἀλλά δέν σταματή–
σαμε
νά ἀγωνιζόμαστε! Ἡ πίστη στόν Θεό, ἡ συνείδηση τῆς δι–
αχρονικῆς συνέχειας
τοῦ
Ἔθνους, ἡ ἀγάπη μας γιά τά γράμ– ματα, τό ἀντιστασιακό μας ἦθος, ἡ κοινοτική
ἀλληλεγγύη,
αὐτά ἦσαν τά πνευματικά
ἐφόδια πού ὁδήγησαν στήν Ἐλευθε- ρία καί θέριεψαν τό
κίνημα τοῦ Φιλελληνισμοῦ.
Χωρίς νά ἀπελευθερωθοῦν ὅλα τά ἐδάφη ὅπου διαβιοῦ–
σαν Ἕλληνες, ἐπί 400 χρόνια γιά τήν Νότιο Ἑλλάδα καί 500
χρόνια γιά τήν Βόρειο Ἑλλάδα, διατηρήσαμε
ἄσβεστη τήν φλόγα καί δέν ἀπογοητευθήκαμε! Δέν ὑποδουλωθήκαμε ἠθικά
καί πνευματικά. Ἤμασταν καί εἴμαστε πάντοτε ἐλεύθεροι. Ἐλεύθεροι
στήν καρδιά, ἐλεύθεροι στήν σκέψη, ἐλεύθεροι στό
φρόνημα, ἐλεύθεροι στήν συνείδηση!
Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διά τῆς Εἰδι– κῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Πολιτιστικῆς Ταυτότητος, ἔχει προ–
γραμματίσει 261
ἐκδηλώσεις σέ ὅλη τήν ἐπικράτειά Της γιά νά τιμηθεῖ ἡ μεγάλη Ἐπέτειος, ὀργανώνοντας ἐκδόσεις, συνέδρια,
λατρευτικές συνάξεις καί καλλιτεχνικές ἐκδηλώσεις. Τό
Πρόγραμμα βρίσκεται ἤδη ἀναρτημένο στόν ἱστότοπο www.ekklisia1821.gr, τόν ὁποῖο δημιούργησε ἡ Ἱερά Σύνοδος εἰ–
δικά γιά τίς Συνοδικές καί Περιφερειακές δράσεις τῆς Ἐκκλη– σίας τῆς Ἑλλάδος κατά τό ἔτος 2021. Παράλληλα,
κυοφοροῦ– νται συνεργασίες μέ τά Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικά
Ἱδρύματα, τήν
Τοπική Αὐτοδιοίκηση καί ἄλλους Φορεῖς.
Ἀδέλφια μας, ἐλᾶτε!
Εἶναι ὁ καιρός νά θυμηθοῦμε, νά μάθουμε, νά ἀναστοχα– σθοῦμε.
Γιά τήν Ἐλευθερία καί τήν Αὐτοδιάθεση, γιά τό Δίκαιο καί τήν Ἑνότητα, γιά τήν Ἀξιοσύνη καί τήν Φρόνηση.
Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν
Ἐλευθερία.
Γιά ὅλα ἐκεῖνα τά ἰδανικά πού μᾶς ἔκαναν φωτοδότες ἀ–
γωνιστικότητας, πολιτισμοῦ καί προκοπῆς ἔχουμε τό χρέος καί
τήν ἀπαράμιλλη
τιμή νά ἑορτάσουμε κατά τήν διάρκεια τοῦ σπουδαίου αὐτοῦ ἔτους τά 200 χρόνια του ἀναστημένου Γένους.
Κι ἄν νομίζουμε πώς οἱ δυσκολίες μποροῦν νά μᾶς νική–
σουν, ἄς θυμόμαστε πάντοτε ὅτι ἀνασυστήσαμε τό Κράτος μας
βασισμένοι στά ἰδανικά τοῦ ᾿21, ἐνῶ ὅλα «τά ᾿σκιαζε ἡ φοβέρα καί τά πλάκωνε ἡ σκλαβιά».
Εἶναι ἡ στιγμή νά τιμήσουμε
τό αἷμα μας, νά κοιτάξουμε κατάματα τήν ἱστορία μας. Τούτη τήν ἱστορία, πού λάμπρυνε τό Ἔθνος μας στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης. Τούτη τήν δόξα,
πού στεφανώνει τίς θάλασσες καί τήν γῆ μας. Τούτη τήν πίστη,
πού κρατεῖ ἀταλάντευτη τήν ἐλπίδα ἀπ᾿ ἄκρη σ᾿ ἄκρη αὐτοῦ
τοῦ
τόπου. Ἀπό τήν Κρήτη ὥς τήν Θράκη κι ἀπό τήν Ἤπειρο ὥς
τήν μαρτυρική μας Κύπρο.
Μέ γνώση γιά τό παρελθόν καί χριστιανική
βεβαιότητα
γιά
τό μέλλον, οἱ Μεγάλες Ὧρες τοῦ Ἔθνους μᾶς ὁδηγοῦν!
Ἐκ βάθους καρδίας εὐχόμαστε πρός ὅλους τό νέο ἔτος νά εἶναι πάροχο παντός ἀγαθοῦ ἐκ τοῦ Νηπιάσαντος γιά τήν σωτηρία μας Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰρηνικό καί εὐλογημένο.
Μέ συγκίνηση, ὑπερηφάνεια καί πατρική ἀγάπη
† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ , Πρόεδρος
† Ὁ Μυτιλήνης, Ἐρεσσοῦ καί Πλωμαρίου Ἰάκωβος
† Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου Δημήτριος
† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας Παντελεήμων
† Ὁ Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου Δαμασκηνός
† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης Ἀνδρέας
† Ὁ Ξάνθης καί Περιθεωρίου Παντελεήμων
† Ὁ Ἄρτης Καλλίνικος
† Ὁ Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως Ἀθηναγόρας
† Ὁ Ζακύνθου Διονύσιος
† Ὁ Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ Κύριλλος
† Ὁ Νέας Ἰωνίας, Φιλαδελφείας,
Ἡρακλείου καί Χαλκηδόνος Γαβριήλ
† Ὁ Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας,
Βουλιαγμένης καί Βάρης Ἀντώνιος
Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
† Ὁ Ὠ ρ ε ῶ ν
Φ ι λ ό θ ε ο ς
Ἀκριβές Ἀντίγραφον
Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
† Ὁ Ὠ ρ ε ῶ ν
Φ ι λ ό θ ε ο ς
