Ο Γρηγόριος Ρακτιβάν, υποψήφιος βουλευτής του κόμματος των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1920, ήλπιζε πως οι Βεροιείς, εκτιμώντας τη γενναιοδωρία του πατέρα του Δημητρίου Ρακτιβάν, και την ετησία δωρεά των 100 λιρών υπέρ των σχολείων Βεροίας, θα έσπευδαν να τον τιμήσουν με την ψήφο τους. Οι συμπατριώτες του όμως, όχι μόνο τον μαύρισαν, αλλά και τον κατευόδωσαν με θορυβώδεις παλιοτενεκέδες, όταν αναχωρούσε απογοητευμένος από τη γεννέτειρα των προγόνων του.
Τον θόρυβο των παλιοτενεκέδων που είχαν προσδέσει στο αυτοκίνητο οι Βεροιείς, τον άκουσαν καλύτερα στα αυτιά τους, όταν πληροφορήθηκαν αργότερα πως η δωρεά των 100 λιρών ανεκρίθη με αντάλλαγμα κάποιες ομολογίες, που κι αυτές εκμηδενίστηκαν πολύ σύντομα, χάνοντας την ονομαστική τους αξία.
Αν όμως εξαιρέσουμε την απρεπή αυτή συμπεριφορά, οι Βεροιείς προηγουμένως ετίμησαν με το παραπάνω τον ευεργέτη Δημήτριο και μετέπειτα τον Κων/νο Ρακτιβάν που ως υπουργός δικαιοσύνης του Βενιζέλου, ίδρυσε το Πρωτοδικείο Βεροίας.
Όλες αυτές οι αναμνήσεις ζωντάνεψαν την ώρα που παρακολουθούσα την εκδήλωση για την τιμητική παρουσίαση ενός άλλου μεγάλου δωρητή του Αντώνιου Αντωνιάδη. Και μαζί, θυμήθηκα κάποιες λεπτομέρειες από την εποχή εκείνη. Τις λεπτομέρειες αυτές, ελάχιστα γνωστές, οφείλω να καταγράψω για την πληρότητα της ιστορικής διαδρομής των γεγονότων.
Ο νουνεχής και πανέξυπνος φαρμακοποιός, όταν το 1965 για πρώτη φορά έκανε γνωστή την πρόθεσή του να παραχωρήσει το οικόπεδο στην ανέγερση πολυδύναμου πολιτιστικού κέντρου, έθεσε αποκλειστικές προθεσμίες προς τον τότε δήμαρχο. Ο Ευθύμιος Τσελέπογλου, δεν ανταποκρίθηκε για λόγους τους οποίους αγνοούμε. Ο αείμνηστος Αντωνιάδης, ανακάλεσε κάποτε τη δωρεά, για να την επαναφέρει αργότερα, όταν δήμαρχος της πόλης είχε τοποθετηθεί ο δραστήριος και δημιουργικός Τσαλέρας.
Ο Γεώργιος Τσαλέρας, ως γόνιμη γη, δέχθηκε τη δωρεά και την αξιοποίησε. Χωρίς καθυστέρηση και με την εθελοντική συμπαράσταση του αρχιτέκτονος Αδάμου Καπρίνη, το έργο ξεκίνησε και αποπερατώθηκε.
Η ολοκλήρωση κάποιων εργασιών και τα εγκαίνια έγιναν από τον Ευθύμιο Τσελέπογλου που ανέλαβε μετά τη μεταπολίτευση τα ηνία του Δήμου.
Δεν είχε την ίδια τύχη και η εντυπωσιακά μεγάλη δωρεά των αδελφών Κούσιου, οι οποίοι ανέθεσαν τις οικονομίες τους, μόχθων μιας ολόκληρης ζωής, για την ανέγερση σχολείου που θα έφερε το όνομά τους. Επείστηκαν και άλλαξαν σχέδια. Η Δημοτική αρχή, άλλωστε, βεβαίωνε πως οικόπεδα για σχολεία δεν υπήρχαν (κι όμως υπήρχαν και στα Γιοτζαλίκια όπου ανεγείρεται ήδη Γυμνάσιο, αλλά και στην περιοχή του Κτηνιατρείου). Η συνέχεια είναι γνωστή. Η γέφυρα Κούσιου μετονομάστηκε χλευαστικά σε «γιεφύρι της Άρτας».
Κάποιοι καταλόγισαν ανικανότητα στη Δημοτική αρχή. Η πλειοψηφία των Βεροιέων όμως, με την ψήφο της, αμνήστευσε όλους όσους διαχειρίστηκαν την υπόθεση της γέφυρας και την οδήγησαν σε αδιέξοδο.
Στο εξής, θα το σκέπτονται όσοι σχεδιάζουν να δωρίσουν την περιουσία τους σε έργα προσφοράς και ανάπτυξης.
Είτε πρόκειται για γέφυρες, είτε πρόκειται για σχολεία.
Επίκαιρος
