Το εσπέρας της Μεγάλης Δευτέρας, 29ης Απριλίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Νεομαρτύρων Αθανασίου και Ιωάννου των Κουλακιωτών στη Χαλάστρα Θεσσαλονίκης.
@@ads-588@@
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Μή μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ».
Ἐνώπιον τῆς εἰκόνος τοῦ Νυμφίου τῆς Ἐκκλησίας ψάλαμε ἀπόψε, σύμφωνα μέ τό Τυπικό τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας τόν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Τρίτης, κατά τήν ὁποία οἱ θεοφόροι πατέρες ὅρισαν νά ποιούμεθα μνείαν «τῆς τῶν δέκα Παρθένων παραβολῆς». Καί τό ὅρισαν γιά νά ὑπενθυμίζουν σέ ὅλους μας τόν κίνδυνο πού διατρέχουμε νά βρεθοῦμε ἐκτός τοῦ νυμφῶνος τοῦ Κυρίου μας, κίνδυνο πού ἐπισημαίνει καί ὁ ἱερός ὑμνογράφος ἐπαναλαμβάνοντας μάλιστα δύο φορές τήν ἔκκληση πρός ὅλους μας «μή μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ».
Ποιός εἶναι ὅμως ὁ νυμφώνας τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι ἡ βασιλεία του, στήν ὁποία ἀναφέρεται καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας στήν παραβολή τῶν δέκα παρθένων. Καί ἐάν ὑπάρχει κάποια βεβαιότητα στή ζωή μας, αὐτή εἶναι ὅτι ὅλοι θά βρεθοῦμε στή θέση τῶν δέκα παρθένων. Θά βρεθοῦμε νά ἀναμένουμε τήν κρίση τοῦ Νυμφίου, ἐάν θά εἰσέλθουμε στόν νυμφώνα του ἤ ὄχι.
Παρότι ὅμως ὅλοι γνωρίζουμε καί πιστεύουμε ὅτι θά ὑπάρξει αὐτή ἡ κρίση καί ἡ ἀπόφαση, παρότι ὅλοι γνωρίζουμε καί πιστεύουμε ὅτι ἡ ζωή μας δέν τελειώνει στή γῆ, δέν τελειώνει μέ τόν θάνατο, ἀλλά ὑπάρχει καί συνέχεια, ὑπάρχει καί αἰωνιότητα, τίς περισσότερες φορές τήν ξεχνοῦμε καί δέν τήν ὑπολογίζουμε. Καί ἐνῶ φροντίζουμε καί μεριμνοῦμε γιά κάθε λεπτομέρεια τῆς ζωῆς μας, ἐνῶ φροντίζουμε νά ἐξασφαλίσουμε στόν ἑαυτό μας ἕνα ἄνετο παρόν καί μέλλον, ζοῦμε τή ζωή μας σάν νά μήν ὑπάρχει τίποτε μετά ἀπό αὐτήν, σάν οἱ ἐπιλογές μας νά μήν ἔχουν καμία συνέπεια καί ὅλα νά τελειώνουν ἐδῶ στή γῆ.
Ἀλλά καί ὅταν δέν τό ξεχνοῦμε, πολλές φορές καθησυχάζουμε τόν ἑαυτό μας ὅτι κάνουμε ἀρκετά καί γιά τό αἰώνιο μέλλον μας, ἐφόσον πιστεύουμε στόν Χριστό καί φροντίζουμε νά ἐκπληρώνουμε τά τυπικά ἐκκλησιαστικά μας καθήκοντα.
Ὅμως δέν ἀρκοῦν αὐτά, ὅπως μᾶς ὑπενθυμίζει ἡ παραβολή τῶν δέκα παρθένων, ἀπό τίς ὁποῖες μόνο οἱ πέντε ἀξιώθηκαν νά εἰσέλθουν στόν νυμφώνα τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ οἱ ἄλλες πέντε ἔμειναν ἔξω. Ἔμειναν ἔξω, ὄχι γιατί δέν ἐνδιαφερόταν νά μποῦν, ὄχι γιατί δέν εἶχαν τηρήσει τήν παρθενία, ἀλλά γιατί δέν εἶχαν φροντίσει νά κάνουν ὅ,τι ἦταν ἀπαραίτητο, γιά νά λάβουν μία θέση στόν νυμφώνα τοῦ Κυρίου. Δέν εἶχαν μαζί τους, μᾶς λέει ὁ Χριστός στήν παραβολή, τό ἀπαραίτητο λάδι, γιά νά κρατήσουν ἀναμμένες τίς λαμπάδες τους, καί ἔτσι, ὅταν ἐμφανίσθηκε ὁ Νυμφίος, αὐτές βρέθηκαν μέ σβυστές λαμπάδες καί ἔτρεξαν ἐκείνη τήν ὥρα νά προμηθευθοῦν λάδι.
Δέν ἦταν ὅμως πλέον κατάλληλη ἡ ὥρα καί ὅταν ἐπέστρεψαν, βρῆκαν κλειστή τή θύρα καί ἔμειναν ἔξω τοῦ γάμου.
Τί ἔλειπε, λοιπόν, ἀπό τίς πέντε παρθένους καί ἔμειναν ἐκτός τοῦ νυμφῶνος; Ἔλειπαν, ἑρμηνεύουν οἱ πατέρες, τά ἔργα τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης. Διότι δέν ἀρκεῖ ἡ πίστη, χρειάζονται καί ἔργα. Xρειάζονται καί πράξεις πού θά ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ πίστη μας δέν εἶναι νεκρή, δέν εἶναι θεωρητική, δέν εἶναι μία πίστη μέ τήν ὁποία δέν συμβαδίζει ἡ ζωή μας, διότι αὐτή ἡ πίστη δέν ὠφελεῖ τόν ἄνθρωπο πού τήν ἔχει, τοῦ εἶναι ἄχρηστη.
Ἔλειπε ὅμως καί κάτι ἀκόμη ἀπό τίς πέντε μωρές παρθένους πού ἔμειναν ἐκτός τοῦ νυμφῶνος. Ἔλειπε ὁ ζῆλος καί ἡ διάθεση γιά πνευματική ἐργασία. Ἐπαναπαύθηκαν σέ ὅσα εἶχαν καί πίστευσαν ὅτι ἀρκοῦν. Ὅμως ὁ Χριστός δέν μᾶς θέλει ραθύμους, δέν μᾶς θέλει ἀδρανεῖς, διότι ἡ ραθυμία καί ἡ ἀδράνεια, εἶναι ἐπικίνδυνες, ἀφενός γιατί ὅταν ραθυμοῦμε καί δέν βρισκόμεθα σέ ἐγρήγορση μποροῦμε νά πέσουμε εὔκολα στίς παγίδες τοῦ πονηροῦ καί νά χάσουμε καί ὅ,τι εἴχαμε τυχόν κερδίσει, καί ἀφετέρου διότι ἡ πνευματική ζωή εἶναι ἕνας διαρκής ἀγώνας. Δέν μποροῦμε νά ἐπαναπαυόμεθα, ἀλλά πρέπει νά ἀγωνιζόμεθα γιά νά προχωροῦμε καί νά προοδεύουμε, πλησιάζοντας τόν Θεό.
Αὐτό μᾶς ὑπενθυμίζει καί ἡ παραβολή τῶν ταλάντων, στήν ὁποία ἀναφέρθηκαν ἀπόψε οἱ ὕμνοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τάλαντα, μᾶς ἔδωσε χαρίσματα καί περιμένει ἀπό ἐμᾶς νά τά καλλιεργήσουμε ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις μας. Εἶναι χρέος μας νά τά καλλιεργήσουμε ὅσο μποροῦμε περισσότερο, γιά νά τά προσφέρουμε στόν Θεό κατά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως, καί ὄχι νά τά θάψουμε στή γῆ, ὅπως ἔκανε ὁ ἕνας δοῦλος, ἤ ὅπως ἔκαναν, κατά μία ἔννοια, καί οἱ πέντε μωρές παρθένοι.
Γι᾽ αὐτό ἄς ἀκούσουμε τήν ἔκκληση τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου καί ἄς μήν ἐπαναπαυόμεθα καί ἄς μήν ραθυμοῦμε, ἀλλά ἄς ἔχουμε πάντοτε κατά νοῦ ὅτι ὀφείλουμε νά ἐργαζόμεθα καί νά ἀγωνιζόμεθα, γιά νά μήν παρασυρθοῦμε ἀπό τή βεβαιότητα, τήν ὁποία πολλές φορές μᾶς ὑποβάλλει καί ὁ διάβολος, καί μείνουμε τελικά «ἔξω τοῦ νυμφῶνος» καί στερηθοῦμε τό πολυτιμότερο ἀγαθό, τήν αἰώνιο ζωή, γιά τήν ὁποία θυσιάσθηκε καί μᾶς χάρισε ὁ Χριστός.
