του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα
Διπλ.
Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Μετά
από 15 χρόνια συνδικαλιστικής περιήγησης, 24 χρόνια γάμου και 27 χρόνια ως
ελεύθερος επαγγελματίας κατέληξα: να ντύνομαι στη “μπουτίκ μπαμπάς &
μαμά”, να τρώω από το “μάρκετ πεθερός & πεθερά” και να σας
“πολεμώ” με το πληκτρολόγιο μου”.
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
σήμερα θα σας «μιλήσω» για κάτι δικό μας,
κατάδικό μας, που κάποιοι πονηρούληδες νεοφιλελέδες και όχι μόνο, προσπαθούν να
μας το πάρουν, να μας το κλέψουν.
Οι καημένοι πιστεύουν ότι φορώντας μία
φουστανέλα, αυτομάτως γίνονται Κολοκοτρωναίοι, Καραισκάκηδες και …
Μπουμπουλίνες.
Η Λασκαρίνα κυρά μου, ήταν μία γυναικάρα, που
άλλαζε τους άνδρες σαν τα πουκάμισα (σας χαλάει τη σούπα αλλά δεν πειράζει!), η
οποία έδωσε τα πάντα στην πατρίδα!
Δεν έκανε, κυρά μου, δωρεά για να πάρει
παράσημα και κάτι έγχρωμες κορδέλες που φοράτε.
Απλά πρόσφερε στον αγώνα, ότι είχε και δεν
είχε!
Για αυτό και ο λαός αμέσως την είπε Λασκαρίνα
και την έκανε δική του!
Τον Θεοδωράκη επίσης δεν μπορείτε να μας τον
πάρετε, διότι πολύ απλά, ο κουρελής λαός τον ονόμασε Γέρο του Μοριά και τον
έκανε δικό του!
Ούτε ακόμη το μούλικο, το μπάσταρδο όπως λέτε,
μπορείτε να πάρετε.
Ήταν γιός καλογριάς, λένε οι γελοίοι.
Ε και, τι έγινε!
Μαγκιά μας και αυτός δικός μας είναι!
Ακόμη να καταλάβετε, ω ηλίθιοι, ότι ανήκουμε
στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι στην προτεσταντική τιμωρητική ηθική.
Δεχόμαστε τους πάντες όπως είναι, κυρίως
θέλουμε τις αμαρτίες τους!
Γνωρίζετε, ω άριστοι της κακιάς ώρας, πόσες
φορές ο λαός τραγούδησε «βάστα καρδιά, βάστα ψυχή, βάστα Καραισκάκη, μη
γονατίσει ο ραγιάς θρύλε από το Μαυρομάτη»!
Αυτόν ειδικά και να σας τον δίναμε, θα έφευγε
από εσάς, διότι δεν ήταν του σαλονιού, αλλά του δρόμου, μπάσταρδο, όπως ακριβώς
τον λέτε, για αυτό και στους πασάδες απαντούσε: «μου στέλνεις διαταγή, μου λες
να σε προσκυνήσω και εγώ πασά μου ερώτησα, τον @@@τσο μου τον ίδιο και εκείνος
μου απάντησε να μην σε προσκυνήσω και εάν έλθεις καταπάνω μου, ευθύς να
πολεμήσω»!
Φίλοι μου, 25 Μαρτίου 1821, αλήθεια τι να
πρωτοπεί κανείς, τι να πληκτρολογήσει!
Πρόκειται για το μεγαλύτερο ιστορικό
γεγονός της νεότερης ιστορίας μας, το οποίο εντέχνως προσπαθούνε κάποιοι να
υποβαθμίσουνε, ωραιοποιώντας τις βαρβαρότητες και ωμότητες της τουρκοκρατίας,
παραβλέποντας τις σφαγές και το τρομερό παιδομάζωμα.
Αναμενόμενο. Όταν κάποιοι είναι τόσο μικροί, νάνοι, και δεν
μπορούν να φθάσουν ψηλά, επιδιώκουν την αποδόμηση των ηρώων τους.
Προσπαθούν να εξαλείψουν κάθε τι εθνικό, κάθε τι που θα
θυμίζει πατρίδα, για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να διεκπεραιώσουν τις
άνωθεν εντολές.
Η ιστορία φίλοι μου επαναλαμβάνεται και το
γνωρίζουν οι σύγχρονοι ηγέτες, για αυτό και η σταδιακή κατάργηση της ιστορίας.
Όπως σήμερα, έτσι και τότε η βυζαντινή
αυτοκρατορία κατέρρεε από την διαφθορά, την εξαθλίωση, τις ανισότητες, τους
φαύλους, και τους ανάξιους!
Παντού σήψη και σκουπίδια, όπως ακριβώς και
σήμερα, η μόνη αλλαγή στον ισχυρό, στον δυνάστη.
Τότε ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία, ενώ
σήμερα τα διάφορα απρόσωπα οικονομικά φάντς, πολυεθνικές, οικονομικές ενώσεις,
τις λένε, οι οποίες ως στόχο έχουν τη θεοποίηση της ατομικότητας και του
χρήματος, καταργώντας τα ήθη και έθιμα και εξαφανίζοντας τις παραδοσιακές αξίες
του λαού.
Σε αντίθεση με το σήμερα, τότε οι Έλληνες πιστεύανε ότι είναι
οι συνεχιστές της αρχαίας Ελλάδας, και έτσι διατηρήσανε τη συνείδηση της
ιστορικής τους συνέχειας.
Ταυτόχρονα ο λαός δεν αφομοιώθηκε, αλλά διατήρησε την εθνική
του ταυτότητα, τη θρησκεία του, τη γλώσσα του.
Αυτή ήταν και η πρώτη μεγάλη νίκη.
Η διατήρηση της εθνικής ταυτότητας, μέσα σε ένα πολυεθνικό
και πολυπολιτισμικό περιβάλλον, όπως ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία, για τέσσερεις
ολόκληρους αιώνες.
Οι υπόδουλοι επιβιώσανε με τη βοήθεια της Εκκλησίας, του
ακούραστου δασκάλου του Κοσμά του Αιτωλού και των δασκάλων του γένους, όπως ο Ρήγας
Φεραίος, οι οποίοι με τα κείμενά τους βοήθησαν στην πνευματική αφύπνιση του
Γένους.
Η Επανάσταση του 1821, δεν ήταν ταξική, όπως η
Γαλλική, αλλά η επανάσταση ενός λαού
που, απογοητευμένος από τη στάση των τότε ισχυρών, αποφασίζει να διεκδικήσει τη
λευτεριά του: «απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά»,
επισημαίνει ο εθνικός μας ποιητής.
Έτσι, αρχικά οι σκλαβωμένοι, καταφύγανε στα βουνά και
δημιουργήσανε ένοπλα σώματα, και το τότε σύστημα τους ονόμασε κλέφτες, για να
τους απαξιώσει στη συνείδηση του απλού λαού.
Έτσι από την Ήπειρο ως το Μοριά και από τη Ρούμενη ως
τη Μακεδονία και τα νησιά, ξέσπασε η επανάσταση.
Ήταν το ξέσπασμα ενός ταπεινωμένου και ταλαιπωρημένου
λαού.
Ο ραγιάς ξύπνησε, πετάχθηκε αγριεμένος, αρματώθηκε και
πολέμησε ενάντια σε ένα εχθρό που είχε στρατό, στόλο, χρήματα και κατόρθωσε το
απίστευτο, το ακατόρθωτο, το θαύμα.
Όπως τονίζει ο Γέρος στα απομνημονεύματά του:
«όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν
εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι
εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε, «πού πάτε
εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα». Αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους
μας η επιθυμία της ελευθερίας μας. Και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί
και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι. Μικροί και μεγάλοι,
όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση» και συνέχισε
«πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την
στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα
υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία»
Φίλοι μου, ο Μακρυγιάννης, ο Κολοκοτρώνης, ο
Παπαφλέσσας, ο Καραισκάκης, ο Κατσαντώνης, ο Διάκος, ο Νικηταράς, ο Κανάρης, η
Μαντώ, η Λασκαρίνα και τόσοι άλλοι, γίνανε ήρωες, όχι γιατί ήταν υπεράνθρωποι,
αλλά διότι αγαπήσανε την πατρίδα και τοποθετήσανε την πίστη και τη ελευθερία
πάνω από τη ζωή τους και προτιμήσανε το θάνατο από τη μιζέρια και τη δυστυχία.
ΖΗΤΩ Η 25η
ΜΑΡΤΙΟΥ!
ΖΗΤΩ ΤΟ
ΕΘΝΟΣ!
