Ζούσε στη λίμνη μ` ένα σκυλί και μια
ομπρέλα
κι έβλεπε τα αισθήματα σε υγρά υπόγεια
οικοδομών,
σκέψεις που χάνονταν
μετά την «απομάκρυνση εκ του ταμείου»…
Στο τρίτο πάτωμα των αναμνήσεών του
έμενε,
με τους ψαλμούς των Χαιρετισμών
και τα ξεχασμένα βιβλία της νιότης.
Μέναν τότες πρόσφυγες στα σπίτια με τα
γεράνια
και λέγανε ιστορίες για τα παλιά
εικονοστάσια
και τις αγάπες που ανθίζανε σαν τα
τριαντάφυλλα.
Τι να επιδιώκει ο Χρόνος με την Άνοιξη; αναρωτιόνταν…
Στο παγκάκι των αποριών, μετρούσε
τον σφυγμό του εδάφους και είχε στο Νου
του
τον Ιάπωνα υπουργό της μοναξιάς Τετσούσι
Σακαμότο
που ρώταγε
…τι ζητούν οι εκκλησιαζόμενοι από το
άπειρο…
Λέξεις που μεγάλωσαν δίπλα σε καημούς,
κατέφευγαν σε στίχους ποιητών για να
γλιτώσουν.
Αποζητούσε απροφύλαχτες στιγμές αυτός,
να δει την ταραχή των αγαλμάτων τα
μεσάνυχτα,
τους 7 δρόμους προς την στάχτη.
Μα όλο σε λάθος όνειρο περιφέρονταν.
καταδιώκοντας τους διαρρήκτες της σιωπής
κι` αναρωτιόταν.
Την ομορφιά την ξόδεψα όλη ή έχω ακόμη;
Love is the
answer του έγραψε ο Αϊνστάιν…..
Ι.Α.Ναζλίδης
20 Μαρτίου 2021
