Του ιερέως
Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Με αφορμή, αυτές τις μέρες, τις συζητήσεις για την εκπαίδευση, φίλοι αναγνώστες, θα μου επιτρέψετε να γράψω ορισμένες σκέψεις μου. Σε όσα, βέβαια θα αναφέρω, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, οι οποίες, όμως, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Υπάρχει άραγε σήμερα, έστω και ένας Έλληνας, που να είναι υπερήφανος για το εκπαιδευτικό μας σύστημα; Και αν ναι, τότε πώς εξηγείται όχι μόνο η ημιμάθεια (κοινώς αγραμματοσύνη), αλλά και η συνεχώς αυξανόμενη παραβατική συμπεριφορά των νέων μας, που εκδηλώνεται με καταλήψεις σχολικών κτιρίων, καταστροφές δημόσιας περιουσίας (αλήθεια ποιος πληρώνει;), συγκρότηση και δράση συμμοριών ανηλίκων, ακόμη και βιασμούς, διακίνηση ναρκωτικών, κατασκευή βομβών μολότοφ μέσα σε σχολικές αίθουσες, με παντελή έλλειψη σεβασμού, με διακίνηση βιντεοπορνό και άλλα παρόμοια θλιβερά κι ακατανόητα για μια πολιτισμένη κοινωνία;
Κατ’ επανάληψη έχει λεχθεί και γραφτεί πως το Ελληνικό σχολείο δεν επιτελεί σωστά την αποστολή του. Κι αυτό ελάχιστα απέχει, δυστυχώς, από την πραγματικότητα για πολλούς λόγους, ο σπουδαιότερος των οποίων είναι ότι ελάχιστα ή διόλου ενδιαφέρεται για την ΠΑΙΔΕΙΑ των τροφίμων του. Και όταν λέμε Παιδεία δεν εννοούμε μόνο και αποκλειστικά την πνευματική καλλιέργεια των μαθητών, εννοούμε κάτι περισσότερο και μεγαλύτερο.
Εννοούμε την καλλιέργεια «ολοκληρωμένων» ανθρώπων, τόσο από πνευματική όσο και από ψυχική, σωματική και κοινωνική άποψη. Ανθρώπων που να είναι πειθαρχημένοι και ισορροπημένοι, να έχουν συνείδηση εθνική, να σέβονται τους συνανθρώπους τους, να τηρούν τους νόμους της πατρίδας τους και τους κανόνες της κοινωνίας, με τη θέλησή τους και πολλά άλλα, που οι εκπαιδευτικοί μας νόμοι διαλαμβάνουν και, δυστυχώς, δεν τηρούνται (αλήθεια, πόσοι νόμοι εφαρμόζονται σ’ αυτή τη χώρα;). Εάν όλα αυτά επιδιώκονταν και πραγματώνονταν, δεν θα γινόμασταν μάρτυρες παρόμοιων απαράδεκτων εκτροπών και η κοινωνία μας θα είχε ένα καλύτερο μέλλον. Με το να συμπεριφέρονται οι νέοι μας με τρόπο ηθικά απαράδεκτο (είπαμε, υπάρχουν και εξαιρέσεις), σημαίνει πως δεν είναι σωστοί νέοι, πως δεν έχουν παιδεία, έστω κι αν είναι άριστοι στα μαθήματά τους. Άλλο επιστήμη και άλλο αρετή. Άλλο επιστήμονας ή άλλο επαγγελματίας και άλλο Άνθρωπος (με το άλφα κεφαλαίο). Αυτό ακριβώς διδάσκει και η σοφή ρήση: «Επιστήμη χωριζομένη αρετής, πανουργία φαίνεται». Και ο δρόμος που οδηγεί στις επιστημονικές γνώσεις είναι σχετικά εύκολος (ακόμη και μόνος του κανείς μαθαίνει), είναι δύσκολος και γι’ αυτό όλοι τον αποφεύγουν.
Πότε άραγε θα το καταλάβουν αυτό οι γονείς οι οποίοι είναι παθιασμένοι να δουν το παιδί τους σε ένα οποιοδήποτε ΑΕΙ ή ΤΕΙ, αδιαφορώντας για όλα τα άλλα που καθορίζουν την ανθρώπινη ποιότητα και δίνουν αξία στη ζωή
Παιδιά μιας κοινωνίας σε παρακμή, σε βαθιά ηθική κρίση, είναι φυσικό να μην είναι σωστά. Πώς να είναι σωστοί οι μικροί, όταν δεν είναι σωστοί οι μεγάλοι; Και την ευθύνη δεν έχει αποκλειστικά το σχολείο για τη διαπαιδαγώγηση των νέων. Πριν και μαζί με αυτό, η οικογένεια παίζει το σημαντικότερο ρόλο. Πόσοι είναι οι γονείς που βάζουν όρια στην ανατροφή των παιδιών τους; Αντίθετα, ικανοποιούν όλες τους τις επιθυμίες, ακόμη και τις πιο παράλογες και μάλιστα πριν ακόμη εκφραστούν αυτές από τους νεαρούς βλαστούς τους. Έτσι, τα παιδιά γίνονται απείθαρχα, βασιλιάδες και τύραννοι στην οικογένεια και αργότερα στην κοινωνία. Γι’ αυτό λέμε πως είναι προτιμότερο να έχουμε σήμερα καλές οικογένειες, παρά καλά σχολεία.
Είναι πλέον καιρός να καταλάβουμε όλοι (οικογένεια, σχολείο, κοινωνία), πως παιδεία δεν είναι θωπεία, αλλά παιδεμός, παίδεμα, στέρηση. Έτσι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα στα σχολεία μας, εκτός των άλλων ενδεδειγμένων μέτρων που πρέπει να ληφθούν, είναι απαραίτητοι και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, παρά τις αναμενόμενες λυσσαλέες αντιδράσεις των ψευτοκουλτουριάρηδων, που αγωνίζονται μόνο για δικαιώματα και διόλου υποχρεώσεις.
Η άκρα ανεκτικότητα, τα χάδια, η ατιμωρησία, η ισοπέδωση και η παντελής έλλειψη πειθαρχίας και σεβασμού που επέβαλαν οι κατ’ όνομα «προοδευτικοί» σ’ όλους τους θεσμούς και κυρίως στην εκπαίδευση (κι αυτό για τους γνωστούς ψηφοθηρικούς λόγους), πρέπει το συντομότερο δυνατό να εκλείψουνε, για να μη δούμε ακόμη χειρότερα στο μέλλον, από αυτά που βλέπουμε σήμερα. Όσο πιο βαθιά είναι η κρίση στην εκπαίδευσή μας, τόσο πιο βαθιές και επώδυνες τομές απαιτούνται. Και αυτό είναι εφικτό, αρκεί να υπάρξει μία «Εθνική Πολιτική για την Εκπαίδευση», με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων. Διαφορετικά ο εκπαιδευτικός πρωτογονισμός θα διαιωνίζεται με ψευτομεταρρυθμίσεις προς αποφυγή του εθνοκτόνου πολιτικού κόστους. Αλήθεια, πότε επιτέλους θα αρχίσουμε να μιλάμε για πολιτικό όφελος;
