Γράφει ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Φιλόλογος
Τη δεκαετία του 1970 η Ε’ επιθεώρηση του Πειραιά, μου ανάθεσε την ευθύνη της διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων παρά τις αντιρρήσεις μου διότι δεν είχα τον προβλεπόμενο βαθμό (ήμουν Βοηθός Γυμνασιάρχη) που απαιτούσε ο σχετικός κανονισμός δλ. Γυμνασιάρχη ή Λυκειάρχη. Τελικά πιέστηκα και ανάλαβα αφού απαλλάχτηκα για 20 μέρες από τις υποχρεώσεις μου στο 3ο Θηλέων. Υπήρχε ένα οικοδομικό συγκρότημα του Ρετσίνα, όπως λέγονταν, δυο μεγάλων κτηρίων που επικοινωνούσαν εσωτερικά από μια αιωρούμενη δίοδο. Εκεί θα συγκεντρωθούν τα παιδιά για να γράψουν. Ήταν ένα δύσκολο έργο όπου δοκιμάστηκε η σωματική
και ψυχική δύναμη. Είχα ένα άγχος τρομερό κυρίως τις πρώτες μέρες. Ανέλαβα την ευθύνη και προγραμμάτισα τα πάντα μέχρι και νοσοκομειακό πρόβλεψα να υπάρχει έξω από το κτήριο όλες τις ημέρες των γραπτών εξετάσεων. Είχα προβλέψει να υπάρχουν εφεδρικοί επιτηρητές στους διαδρόμους ,άνδρες και γυναίκες, για απρόοπτες καταστάσεις. Κάποια στιγμή μια μέρα ειδοποιούμαι ότι μια μαθήτρια λιποθύμησε και την μετάφεραν στις τουαλέτες.
Όταν έφτασα εκεί βλέπω την μαθήτρια στο έδαφος να ακουμπάει στον τοίχο. Μέχρι που να φέρουν καρέκλα αμέσως προσπαθώ να στηρίξω ψυχολογικά τη μαθήτρια και να την ενθαρρύνω για τυχόν ατυχία στο διαγώνισμα. Τη ρώτησα μήπως δεν έφαγε κάτι στο σπίτι ή αν είναι άρρωστη ή τέλος πάντων τα γραπτά της δεν ήταν ικανοποιητικά και είναι ήταν η αιτία για τη λιποθυμία της: μου απάντησε εκνευρισμένα «όχι κανένα από αυτά. Έγραψα άριστα σε όλα τα προηγούμενα μαθήματα και αυτό που ήταν το τελευταίο που έγραψε πάλι άριστα». Τη ρώτησα τι συμβαίνει και είχες το λιποθυμικό επεισόδιο και εκείνη μου απάντησε με έντονο ύφος:» Δεν θέλω να γίνω γιατρός, κύριε, Καθηγητά».
Με πίεσαν οι γονείς να πάω στην ιατρική», επειδή και οι δύο είναι γιατροί». Εγώ έπαθα ΣΟΚ. Μόλις ηρέμισε με ρώτησε: «Εσείς κύριε ποιας ειδικότητας είστε?» Της απάντησα ότι είμαι φιλόλογος και θεολόγος. «Φιλόλογος καθηγήτρια ήθελα κύριε να γίνω και εγώ ενώ τώρα θα είμαι υποχρεωμένη να φροντίζω αρρώστους. Δεν ξέρω τι να κάνω».
Δεν έπρεπε να δεχτείς την πρόταση τους, της απάντησα: να τους εξηγήσεις, ότι δεν ανταποκρίνεται το επάγγελμα αυτό στις φιλοδοξίες και στα όνειρα της επαγγελματικής ζωής μου. Να κάνεις την επανάστασή σου και να δηλώσεις τη σχολή της επιθυμίας σου. Κάνε ότι σε φωτίσει ο Θεός της είπα γιατί δεν είχα χρόνο περισσότερο.
Την πήγαμε στην αίθουσα να παραδώσει την κόλλα της, γιατί είχε τελειώσει το γράψιμο και να πάει στον προορισμό της. Μια άλλη μέρα συνάντησα μια μαθήτρια μου στο Πειραιά που την προηγούμενη χρονιά είχε πετύχει σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή στην οποία, εγκατέλειψε και με εξετάσεις πέρασε σε κάποια άλλη και ήταν χαρούμενη με την επιλογή της.
Προτίμησα, μου είπε να χάσω μια χρονιά παρά ολόκληρη τη ζωή.Ύστερα από χρόνια, όταν μετατέθηκα από την Τρίπολη στον Πειραιά πήρα τηλέφωνο να μάθω τι κάνει η μαθηματικός, η Χριστίνα Κ. Στο τηλέφωνο μου απάντησαν ότι κάνω λάθος, εδώ είναι το ιατρείο της Χριστίνας Κ. Καταλαβαίνετε την έκπληξή μου. Μια άλλη φορά συναντώ στον Πειραιά μια συμφοιτήτρια της Θεολογικής. Το πρώτο που ρώτησα ήταν που υπηρετεί. Μου έδειξε την κάρτα της και έγραφε Τασούλα. .ιατρός ακτινολόγος. Αυτά δεν είναι τα μοναδικά περιστατικά. Είναι καθημερινά στη ζωή. Υπάρχει επομένως πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό. Πρώτο.
Οι γονείς του μαθητή μπορούν να βοηθήσουν με την προϋπόθεση δεν θα επιδιώξουν το δικό τους επάγγελμα να επιβάλλουν. Με διάλογο σοβαρό και επιχειρήματα να βοηθήσουν στην ενδοσκόπηση του παιδιού τους και να του συστήσουν, αν συμφωνεί. Δεύτερο: Οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο δεν νομίζω ότι θα τα καταφέρουν. Η άποψή τους για ένα μαθητή με τον οποίο συναλλάσσεται δύο, τρία χρόνια έχουν κατασταλάξει σε κάποια σταθερά δεδομένα, ούτε και χρόνο διαθέτει. Αυτά όμως δεν αρκούν για την τελική απόφαση του παιδιού. Τρίτο: Απαιτείται από τον Δήμο η πρωτοβουλία αυτή όπως συμβαίνει στα ευρωπαϊκά κράτη. Ένα γραφείο στο Δήμο με έναν ψυχολόγο και έναν έμπειρο υπάλληλο που θα γνωρίζει τα σπουδαιότερα επαγγέλματα.Να γνωρίζει τις συνθήκες εργασίες και τις αμοιβές των επαγγελμάτων.
Πρώτα, με ραντεβού πάντα, προηγείται το έργο του ψυχολόγου. Ελεύθερη και με την μαιευτική μέθοδο ο ψυχολόγος θα πλησιάσει τις συναισθηματικές πηγές του παιδιού που θα το βοηθήσουν να αποκαλύψει τον εαυτό του. Να γνωρίζει στην αγορά εργασίας τη μονιμότητα, τη ζήτηση, τις αμοιβές του επαγγέλματος, τις συνθήκες εργασίες, τις μεταθέσεις και τους συνταξιοδοτικές αμοιβές. Αυτό θα μπορούσε να γίνει στον ΟΑΕΔ. Μιλάμε πάντα επιλογή επαγγέλματος.
Θα βοηθήσει αυτό τους σπουδαστές και τις οικογένειές τους να μη στερούνται για να βοηθήσουν τα παιδιά τους και μετά να τα δίνουν χαρτζιλίκι. Τη χρονιά που η Βέροια ετοιμαζόταν να ιδρύσει πανεπιστημιακή φιλοσοφική Σχολή στον πίνακα αδιορίστων συναδέλφων υπάρχουν χιλιάδες αδιόριστοι. Το ορθότερο θα ήταν η ίδρυση Γεωπονική σχολή με γνωστικό αντικείμενο τα φρούτα.
Την άλλη μέρα από το μάθημα θα πήγαιναν οι καθηγητές με τους φοιτητές να συνεργαστούν με τους αγρότες για την αναβάθμιση της καλλιέργειας και της αναζήτησης νέων διασταυρώσεων των δέντρων με περισσότερα πλεονεκτήματα. Αυτή είναι επιλογή για το μέλλον. Και η περιοχή διαθέτει αριστούχους μαθητές που θα φοιτήσουν και θα εργαστούν. Τέλος πάντων. Το έθιξα το θέμα να γίνει αφορμή για συζητήσεις χρήσιμες και εποικοδομητικές για το μέλλον
