Αχ! Αυτός ο χαιδευτικός ήλιος,που απλώνεται στο πρόσωπο σου ξεκούραστα,πόσο θεραπευτικός είναι!Είδα στην εφημερίδα μου μία φωτογραφία του κάμπου της πόλης μου με τις ανθισμένες ροδακινιές και οι αναμνήσεις κατέκλυσαν τα δωμάτια του νού.Τότε που αυτή η εικόνα ήταν καθημερινή.Το δειλό ξύπνημα των λουλουδιών,οι μυρωδιές που ταξίδευαν σε όλη την πόλη,τα χρώματα που τον στόλιζαν σε κάθε αλλαγή εποχής.Τότε που τα χαμηλά σπιτάκια άφηναν το μάτι ελεύθερο να αγκαλιάσει την ομορφιά του κάμπου μας.Όμως κάθε σπίτι είχε τον δικό του μικρό ή μεγάλο κάμπο.Με τις τριανταφυλλιές του,τις μαργαρίτες,τις κληματαριές ,τις πικροδάφνες και τους βασιλικούς.Και φυσικά τον λαχανόκηπο του.Όλα νοικοκυρεμένα στην σειρά,μπροστά από κάθε σπίτι,τα φασολάκια,τα μαρουλάκια,οι ντοματούλες και τα αγγουράκια ο φουντωτός μαϊντανός και ο μοσχοβολιστός δυόσμος.Όλα προστατευμένα από ψιλό συρμάτινο φράχτη.με μια ξύλινη πορτούλα.Πολλές φορές την ξεχνούσα ανοιχτή και ο μπαμπάς φώναζε το πρωί,γιατί η γάτα μας τρύπωνε και σκάλιζε τις ρίζες των φυτών.Ένα απόγευμα ο μπαμπάς ράντιζε τις τριανταφυλλιές και η μαμά τσάπιζε τις μαργαρίτες.
-Κάποιος κόβει τα τριαντάφυλλα είπε ο μπαμπάς έντονα
-Το ίδιο και τις μαργαρίτες είπε η μαμά και με κοίταξαν καχύποπτα την ώρα που πότιζα την πικροδάφνη μου.
Έκανα πως δεν κατάλαβα και έτρεξα να κρυφτώ στην αγκαλιά της γιαγιάς μου και να της πώ το μυστικό μου.
-Έδωσα τα λουλούδια στον Λάζαρο γιαγιά και μετά μάδησα την μαργαρίτα για να δω αν με αγαπάει έλεγα κλαψουριζοντας
Εκείνη κρυφογελώντας και χαιδεύοντας τα σγουρά μου μαλλιά μου ειπε: Πούλιμ άλλο μεφτασατο.Κριμαν εν τα τσιτσακια.Θα εγροικουνατο και θα τρως ξυλον.(Πουλάκι μου άλλο μην το κάνεις κρίμα είναι τα λουλουδάκια,θα το καταλάβουν και θα φας ξύλο).
Αυτός ο κάμπος μου τί δεν έζησε μαζί μου!Τους εφηβικούς έρωτες μου,τους καυγάδες με τον αδερφό μου,τις τιμωρίες της μαμάς,γιατί δεν ήθελα να κάνω δουλειές και τις φωνές του μπαμπά,γιατί δεν ήθελα να διαβάσω για να γίνω δασκάλα,όπως ήταν το δικό του όνειρο.Τέτοιες γλυκές μέρες οι αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας,φουσκώνουν την καρδιά μου,τα μάτια βουρκώνουν,και ο νους θέλει να μείνει σε εκείνες τις εποχές της αγνότητας….Χωρίς ανασφάλειες,χωρίς αγωνίες,χωρίς τους σημερινούς φόβους.Να ξαναζήσω τα παιδικά μου χρόνια,να ξαναδώ τον λαχανόκηπο μου,τα λουλούδια μου και τις ολάνθιστες ροζ ροδακινιές του κάμπου μου….!
