Γράφει ο Θανάσης Μελετίδης
Όποτε οδηγεί κανείς στους ελληνικούς δρόμους, και όχι μόνον πάνω από γέφυρες, δεν πρέπει να τους διασχίζει πριν βεβαιωθεί πως όχι μόνον δεν είναι αδιέξοδα που οδηγούν κατευθείαν σε χωματερές, αλλά και πως οι τέσσερις ρόδες του αυτοκινήτου του θα παραμείνουν τέσσερις μετά την άνιση, συχνά, μάχη που πρόκειται να δώσουν με τις λακκούβες, τις σκοπέλους, αλλά και τους καταχθόνιους υφάλους που καραδοκούν κάτω από μια άσφαλτο – τσιγαρόχαρτο…
Πέρα από τα παραπάνω οι γέφυρες έχουν πολλαπλάσιους κινδύνους. Άντε! Αν ξεφύγει το αυτοκίνητο από τον δρόμο, και με λίγη τύχη, θα αράξει καπνίζοντας από τα νεύρα του πάνω σε κάνα δέντρο ή θάμνο ή στύλο της ΔΕΗ όλα «καλά». Αν όμως ξεφύγει τροχοφόρο ή πεζός από γέφυρα που από κάτω υπάρχει το «χάος»;
Να τι έπαθαν κάποιοι γνωστοί μου:
Ο Μπάρμπα – Σταύρος κουβαλούσε τα καρπούζια του με το αγροτικό του που είχε καθαρό βάρος γύρω στα 1.300 κιλά. Πρόσθεσε τα 500 κιλά των καρπουζιών που μετέφερε και τα δικά του 70 κιλά. Βρήκε σύνολο 1.870 κιλά. Η γυναίκα του δεν πίστευε πως θα ζύγιζε περισσότερο από 130 κιλά. Έτσι δεν έδωσε σημασία στην πινακίδα της σήμανσης που μέσα σ’ ένα στρογγυλό κόκκινο σήμα έγραφε «2Τ» (μέγιστο επιτρεπόμενο βάρος δύο τόνοι). Το αποτέλεσμα ήταν να φουντάρει μες στο ρέμα που περνούσε από κάτω. Ευτυχώς, δεν ήταν βαθύ και δεν έπαθαν τίποτα. Τα καρπούζια, όμως, τα έφαγαν τα ψάρια…
-Καλέ, είσαι πάνω από εκατόν τριάντα κιλά; ρώτησε πίσω από ένα καρπούζι τη γυναίκα του.
-Τι λες; Τόσο αδύνατη ήμουν όταν με παντρεύτηκες. Σε λίγο πατάω τα διακόσια, ζωή να έχω! ουφ! με στεναχώρησες… ας φάω ένα υπόλειμμα καρπουζιού…
Μετά την απάντηση αυτή ο μπάρμπα – Σταύρος, όχι μόνο δεν πήγε να ζητήσει τα «ρέστα» από το γραφείο συγκοινωνιών, αλλά και υποχρεώθηκε να πληρώσει τη ζημιά που προκάλεσε στη γέφυρα…
Είναι γνωστό πως η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από εκτεταμένο ορεινό ανάγλυφο. Τα βουνά λειτουργούν ως αφετηρία για τη ροή των νερών, τα οποία συγκεντρώνονται και σχηματίζουν ρέματα, χειμάρρους και στη συνέχεια ποτάμια που κατεβαίνουν προς τη θάλασσα. Αυτό συνεπάγεται και την ανάγκη κατασκευής γεφυρών.
Κατασκευασμένα, ως επί το πλείστον, ανάμεσα στον 18ο και τον 19ο αιώνα, τα περισσότερα από δέκα πέτρινα γεφύρια των Γρεβενών έχουν κηρυχθεί διατηρητέα μνημεία από το 1995 και εντάσσονται στα σημαντικά αξιοθέατα της Μακεδονίας και όχι μόνον.
Αυτά τα γεφύρια είχε αποφασίσει να διασχίσει η Λένα, η φυσιολάτρισσα. Εξοπλισμένη με όλα τα σχετικά απαραίτητα: σακίδιο, μπαστούνια (μπατόν), ισοθερμικό παγούρι, φακό κεφαλής και χεριού, πυξίδα και ξηρά τροφή, ξεκίνησε τα χαράματα υπολογίζοντας πως μέχρι το απόγευμα θα είχε καταφέρει να διασχίσει τα περισσότερα από αυτά.
Δυστυχώς γι’ αυτή, μια πινακίδα του 1960 που έγραφε: «Προσοχή! Υποχωρούν Πέτρες» , είχε καλυφθεί εδώ και πολλά χρόνια από μια φλαμουριά που είχε το θράσος να μεγαλώσει… Έτσι, βρέθηκε μες σ’ έναν παραπόταμο του Αλιάκμονα να κάνει παρέα, με άγριες πέστροφες, πλατίτσες, μπριάνες και κέφαλους. Τουλάχιστον δεν υπήρχαν σκυλόψαρα και απόλαυσε την κακή της τύχη παρατηρώντας με μεγάλη συγκίνηση την ποταμίσια πανίδα…
