Υπάρχουν κάποια πράγματα στην καθημερινότητά μας που τα θεωρούμε δεδομένα. Ο φούρνος της γειτονιάς είναι ένα από αυτά. Εκεί όπου γνωρίζουμε τον αρτοποιό, ξέρουμε το ψωμί που αγοράζουμε και έχουμε μια στοιχειώδη εγγύηση ότι αυτό που βάζουμε καθημερινά στο τραπέζι μας είναι ποιοτικό και παρασκευάζεται με τον τρόπο που περιμένουμε. Μόνο που ο παραδοσιακός φούρνος, όπως τον γνωρίσαμε, φαίνεται πως κινδυνεύει να γίνει είδος προς εξαφάνιση.
Τα στοιχεία είναι ανησυχητικά. Περίπου 1.500 βιοτεχνικά αρτοποιεία έκλεισαν μέσα στην τελευταία τριετία, τα περισσότερα λόγω οικονομικών προβλημάτων. Την ίδια ώρα, αναπτύσσονται με γρήγορους ρυθμούς τα σημεία bake off, ενώ οι αρτοποιοί προειδοποιούν για τις πιέσεις από το ενεργειακό κόστος και τις πρώτες ύλες.
Και το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο θα κοστίζει αύριο το ψωμί. Είναι και τι φούρνοι θα υπάρχουν αύριο για να το αγοράσουμε.
Οι επαγγελματίες του κλάδου λένε ότι θα κρατήσουν τις τιμές όσο αντέξουν. Είναι μια προσπάθεια να μη μετακυλιστεί όλο το αυξημένο κόστος στον καταναλωτή, σε μια περίοδο που η ακρίβεια έχει ήδη περιορίσει την κατανάλωση ακόμη και στα βασικά. Όμως η Πολιτεία οφείλει να δει τη μεγάλη εικόνα. Η προστασία του παραδοσιακού αρτοποιείου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως συντεχνιακό αίτημα. Χρειάζονται σαφείς κανόνες για το τι είναι «φούρνος», ώστε ο καταναλωτής να γνωρίζει τι ακριβώς αγοράζει και από πού προέρχεται.
Γιατί το ψωμί δεν είναι ένα ακόμη προϊόν στο ράφι. Είναι βασικό είδος διατροφής. Και ο φούρνος της γειτονιάς δεν είναι απλώς ένα ακόμη κατάστημα. Είναι μια σχέση εμπιστοσύνης που χτίστηκε επί χρόνια. Αν αυτή η σχέση χαθεί και ο παραδοσιακός φούρνος αντικατασταθεί σταδιακά από απρόσωπα σημεία πώλησης, μπορεί να μη μας λείψει μόνο η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού στη γειτονιά. Θα μας λείψει και η βεβαιότητα ότι ξέρουμε τι ψωμί αγοράζουμε και ποιον εμπιστευόμαστε για να το βάλουμε στο τραπέζι μας.
Και αυτό αξίζει περισσότερη προσοχή από μια ακόμη συζήτηση για την τιμή της φρατζόλας.
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
Τα στοιχεία είναι ανησυχητικά. Περίπου 1.500 βιοτεχνικά αρτοποιεία έκλεισαν μέσα στην τελευταία τριετία, τα περισσότερα λόγω οικονομικών προβλημάτων. Την ίδια ώρα, αναπτύσσονται με γρήγορους ρυθμούς τα σημεία bake off, ενώ οι αρτοποιοί προειδοποιούν για τις πιέσεις από το ενεργειακό κόστος και τις πρώτες ύλες.
Και το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο θα κοστίζει αύριο το ψωμί. Είναι και τι φούρνοι θα υπάρχουν αύριο για να το αγοράσουμε.
Οι επαγγελματίες του κλάδου λένε ότι θα κρατήσουν τις τιμές όσο αντέξουν. Είναι μια προσπάθεια να μη μετακυλιστεί όλο το αυξημένο κόστος στον καταναλωτή, σε μια περίοδο που η ακρίβεια έχει ήδη περιορίσει την κατανάλωση ακόμη και στα βασικά. Όμως η Πολιτεία οφείλει να δει τη μεγάλη εικόνα. Η προστασία του παραδοσιακού αρτοποιείου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως συντεχνιακό αίτημα. Χρειάζονται σαφείς κανόνες για το τι είναι «φούρνος», ώστε ο καταναλωτής να γνωρίζει τι ακριβώς αγοράζει και από πού προέρχεται.
Γιατί το ψωμί δεν είναι ένα ακόμη προϊόν στο ράφι. Είναι βασικό είδος διατροφής. Και ο φούρνος της γειτονιάς δεν είναι απλώς ένα ακόμη κατάστημα. Είναι μια σχέση εμπιστοσύνης που χτίστηκε επί χρόνια. Αν αυτή η σχέση χαθεί και ο παραδοσιακός φούρνος αντικατασταθεί σταδιακά από απρόσωπα σημεία πώλησης, μπορεί να μη μας λείψει μόνο η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού στη γειτονιά. Θα μας λείψει και η βεβαιότητα ότι ξέρουμε τι ψωμί αγοράζουμε και ποιον εμπιστευόμαστε για να το βάλουμε στο τραπέζι μας.
Και αυτό αξίζει περισσότερη προσοχή από μια ακόμη συζήτηση για την τιμή της φρατζόλας.
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
