Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων, η Ελλάδα έχει έναν μάλλον πικρό λόγο να κοιτάξει προς τα Ελληνικά Ταχυδρομεία. Γιατί αντί να συζητάμε πώς ο εθνικός ταχυδρομικός φορέας θα εκσυγχρονιστεί, θα αναπτυχθεί και θα πρωταγωνιστήσει στην εποχή του ηλεκτρονικού εμπορίου, συζητάμε ποια καταστήματα θα κλείσουν και ποιες υπηρεσίες θα υποβαθμιστούν.
Η εικόνα δεν είναι σημερινή. Τα ΕΛΤΑ εδώ και χρόνια βρίσκονται σε έναν φαύλο κύκλο αναδιαρθρώσεων, περικοπών και συρρίκνωσης. Μόνο την τελευταία δεκαετία έχουν λάβει σημαντική δημόσια στήριξη, χωρίς όμως να έχει προκύψει μέχρι σήμερα ένα μοντέλο που να εξασφαλίζει πραγματικά τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά τους. Και το ερώτημα πλέον είναι απλό. Έγινε ποτέ μια σοβαρή, οργανωμένη προσπάθεια να επενδύσουμε στα ΕΛΤΑ για να τα κάνουμε σύγχρονη και ανταγωνιστική επιχείρηση; Υπήρξε άραγε αξιοποίηση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων και ειδικά του Ταμείου Ανάκαμψης για έναν πραγματικό ψηφιακό και τεχνολογικό μετασχηματισμό; Μήπως η συζήτηση περιορίστηκε κυρίως στη μείωση του κόστους, στο κλείσιμο σημείων και στη μεταφορά δραστηριοτήτων σε ιδιώτες; Αντί, λοιπόν, να θεραπεύεται η αιτία, περιορίζεται το δίκτυο. Αντί να ενισχύεται ο οργανισμός με ανθρώπους, τεχνολογία και νέες δραστηριότητες, συρρικνώνεται. Με αυτόν τον ρυθμό, η οριστική απαξίωση των ΕΛΤΑ δεν μοιάζει πλέον με μακρινό ενδεχόμενο.
Και τότε εύλογα θα προκύψει το ερώτημα. Μήπως πρώτα αφήνουμε έναν δημόσιο φορέα να συρρικνωθεί και να απαξιωθεί πλήρως και μετά αναζητούμε τον ιδιώτη που θα τον αναλάβει «μπιτ παρά»; Δεν λέμε ότι αυτός είναι ο σχεδιασμός. Αλλά όταν δεν βλέπουμε ένα πειστικό σχέδιο ανάπτυξης και διάσωσης, κάποιος οφείλει να θέσει και αυτό το ερώτημα.
Τα ΕΛΤΑ δεν χρειάζονται άλλη μία «αναδιάρθρωση» που θα τα κάνει μικρότερα. Χρειάζονται επένδυση, προσωπικό, τεχνολογία, νέες υπηρεσίες και αναπτυξιακή στρατηγική. Γιατί ο εθνικός ταχυδρομικός φορέας μιας χώρας δεν μπορεί να έχει ως στρατηγικό στόχο απλώς να… επιβιώνει.
Και κυρίως, γιατί η ύπαρξη ενός ισχυρού δικτύου ΕΛΤΑ παραμένει στρατηγικής σημασίας για την εξυπηρέτηση των πολιτών στις απομακρυσμένες και δυσπρόσιτες περιοχές της χώρας, όπου η ταχυδρομική υπηρεσία δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα.
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
Η εικόνα δεν είναι σημερινή. Τα ΕΛΤΑ εδώ και χρόνια βρίσκονται σε έναν φαύλο κύκλο αναδιαρθρώσεων, περικοπών και συρρίκνωσης. Μόνο την τελευταία δεκαετία έχουν λάβει σημαντική δημόσια στήριξη, χωρίς όμως να έχει προκύψει μέχρι σήμερα ένα μοντέλο που να εξασφαλίζει πραγματικά τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά τους. Και το ερώτημα πλέον είναι απλό. Έγινε ποτέ μια σοβαρή, οργανωμένη προσπάθεια να επενδύσουμε στα ΕΛΤΑ για να τα κάνουμε σύγχρονη και ανταγωνιστική επιχείρηση; Υπήρξε άραγε αξιοποίηση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτικών εργαλείων και ειδικά του Ταμείου Ανάκαμψης για έναν πραγματικό ψηφιακό και τεχνολογικό μετασχηματισμό; Μήπως η συζήτηση περιορίστηκε κυρίως στη μείωση του κόστους, στο κλείσιμο σημείων και στη μεταφορά δραστηριοτήτων σε ιδιώτες; Αντί, λοιπόν, να θεραπεύεται η αιτία, περιορίζεται το δίκτυο. Αντί να ενισχύεται ο οργανισμός με ανθρώπους, τεχνολογία και νέες δραστηριότητες, συρρικνώνεται. Με αυτόν τον ρυθμό, η οριστική απαξίωση των ΕΛΤΑ δεν μοιάζει πλέον με μακρινό ενδεχόμενο.
Και τότε εύλογα θα προκύψει το ερώτημα. Μήπως πρώτα αφήνουμε έναν δημόσιο φορέα να συρρικνωθεί και να απαξιωθεί πλήρως και μετά αναζητούμε τον ιδιώτη που θα τον αναλάβει «μπιτ παρά»; Δεν λέμε ότι αυτός είναι ο σχεδιασμός. Αλλά όταν δεν βλέπουμε ένα πειστικό σχέδιο ανάπτυξης και διάσωσης, κάποιος οφείλει να θέσει και αυτό το ερώτημα.
Τα ΕΛΤΑ δεν χρειάζονται άλλη μία «αναδιάρθρωση» που θα τα κάνει μικρότερα. Χρειάζονται επένδυση, προσωπικό, τεχνολογία, νέες υπηρεσίες και αναπτυξιακή στρατηγική. Γιατί ο εθνικός ταχυδρομικός φορέας μιας χώρας δεν μπορεί να έχει ως στρατηγικό στόχο απλώς να… επιβιώνει.
Και κυρίως, γιατί η ύπαρξη ενός ισχυρού δικτύου ΕΛΤΑ παραμένει στρατηγικής σημασίας για την εξυπηρέτηση των πολιτών στις απομακρυσμένες και δυσπρόσιτες περιοχές της χώρας, όπου η ταχυδρομική υπηρεσία δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα.
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
