Με τα καράβια που ταξίδευαν
στον Ισημερινό
μοιάζαν τα λόγια της…
Θυμάσαι που σούλεγα να μην
μεγαλώσεις άλλο;
Τα θυμόμουνα αυτά για χρόνια…
Ιδίως όταν παλιά βιβλία παίζαν
τις καρυάτιδες της γνώσης
και κάπου –κάπου είχανε προτάσεις
με Bold.
Σαν οι άνθρωποι ν` άλλαζαν
το τιμόνι τους,
και τώρα πήγαιναν στο άζωτο
εγκαταλείποντας το Οξυγόνο.
Νάσουνα καφετζού,
νάβλεπες στο φλιτζάνι
την κατηφόρα
του Κόσμου!
στους ακατέργαστους
να διηγιόσουν
πόσες ιδέες γινήκανε νησιά,
ποια απ` τα βότσαλα κρατούν τα
μυστικά των κυμάτων,
πόσοι μετάνιωσαν με την βροχή
πριν σκοτεινιάσει…
Τι γρήγορα πηγαίνεις πουθενά!
μούχες πει. Τι γρήγορα!!!
Τζάμπα διαλαλούν τα σύννεφα
με διαρκείς μετασχηματισμούς
την πραμάτεια του Ουρανού.
Τζάμπα!!!
Όλοι απ` την αγορά ψωνίζουν,
είπες…
απ` τον Ουρανό ελάχιστοι!!!
Γιάννης Ναζλίδης
