Του Θανάση Μελετίδη
Μια στάνη με πρόβατα είχε ένας τσοπάνος κάπου στα ορεινά της Ημαθίας, στο πανέμορφο Βέρμιο. Ο ίδιος δεν ήθελε να κάνει αυτό το επάγγελμα. Ήθελε να γίνει είτε καθηγητής πανεπιστημίου είτε συγγραφέας. Όμως η ζωή είναι σκληρή. Από μικρός βοηθούσε τον συγχωρεμένο τον πατέρα του – θήτευσε πολλά χρόνια ως τσοπανόπουλο – και όταν κάποτε εκείνος αρρώστησε και κρεβατώθηκε, ανέλαβε μόνος του την «επιχείρηση». Τι να έκανε; Δυο αδερφές έπρεπε να προικίσει!
Παράτησε, λοιπόν, τα όνειρά του και το πήρε απόφαση: θα γινόταν τσοπάνης ή μάλλον ποιμένας, όπως προτιμούσε να τον ονομάζουν, επειδή, τέλος πάντων, ήταν τιμητικός τίτλος και θύμιζε μορφωμένο άτομο. Άνθρωπο καλλιεργημένο, συμβουλάτορα, επιστήμονα…
Και γι’ αυτό δεν παράτησε ποτέ την αγάπη που έτρεφε από τσοπανόπουλο για το διάβασμα, τα βιβλία και τις τέχνες. Έτσι, η στάνη του θύμιζε περισσότερο βιβλιοθήκη παρά μέρος φύλαξης ζώων. Αντί να ασχολείται με τα ζωντανά του, όλη την ώρα διάβαζε και άκουγε μουσική. Για παράδειγμα, τη μέρα που ξεκινά η εξιστόρηση όσων θα διαβάσετε παρακάτω, μελετούσε τη γαλλική νουβέλα του André Gide «La Symphonie pastorale» (ποιμαντική συμφωνία) και άκουγε την έκτη συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, την ποιμενική συμφωνία.
Είχε καμιά διακοσαριά πρόβατα και 7 – 8 μεγάλα τσοπανόσκυλα, για να τα φυλάνε από τους λύκους. Δυστυχώς για κείνον και πολύ περισσότερο για τα πρόβατά του … τα σκυλιά δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, καθώς από μικρά τα μόρφωνε και τα «κατάντησε» διανοούμενους. Αντί να φυλάνε τα πρόβατα ήταν όλη μέρα στην «Ακαδημία του Κύων» – που είχαν κάνει δίπλα στη στάνη – και φιλοσοφούσαν!
Εκείνος κουνούσε το κεφάλι του μονολογώντας πού και πού « εγώ φταίω που δεν καταδέχονται να είναι φύλακες». Έπειτα, ένας τους του το είχε δηλώσει κατάμουτρα : «Πάρ’ το απόφαση. Πιθανότατα με τους λύκους ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Στην οικογένεια των κυνιδών. Δε γίνεται να κυνηγάμε τα ξαδέρφια μας»!
Για καιρό σκεφτόταν να βρει άλλον φύλακα και όταν, πια, η κατάσταση με τις απώλειες προβάτων είχε φτάσει στο απροχώρητο, το πήρε απόφαση: «θα έβρισκε έναν μεγάλο, άγριο, αλλά και χορτοφάγο λύκο»!
Αφού παραφύλαξε μέρες, παρατηρώντας τους λύκους, τα κατάφερε! Βρήκε και έφερε στη στάνη του έναν λύκο τεράστιο, πανέξυπνο και χορτοφάγο! Ο λύκος αυτός του έλυσε αμέσως το πρόβλημα. Αντί να μαλώνει και να κυνηγάει κάθε νύχτα λύκους έκανε το πιο απλό πράγμα του κόσμου, δηλαδή χρησιμοποιούσε μόνον το μυαλό του: Τούς μίλησε; Τούς εξήγησε; Τούς συμβούλεψε; Τούς αγρίεψε; Ό,τι και να είχε κάνει, λύκος δεν ξαναφάνηκε ποτέ στη στάνη του τσοπανοποιμένα!
«Επιτέλους! Τώρα έχω άπλετο χρόνο για διάβασμα», μονολογούσε συχνά ενθουσιασμένος. Μάλιστα είχε τέτοια ένεση χρόνου που άρχισε να γράφει και βουκολικά ποιήματα!
Τα χρόνια κύλησαν και η βουκολική ποίηση του «τσοπανοποιμένα» κυκλοφόρησε, όχι μόνον στη Βέροια αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Είχε γίνει διάσημος! Η Ακαδημία Αθηνών τον βράβευσε, οι εφημερίδες γράφανε συχνά γι’ αυτόν, κανάλια και δημοσιογράφοι έφταναν στη στάνη του για να του πάρουν συνέντευξη, έκανε παρουσιάσεις σε πανεπιστήμια για την ποίησή του, μέχρι και υποψήφιος για Νόμπελ λογοτεχνίας προτάθηκε (τελικά δεν το πήρε, γιατί δεν είχε «μέσα» – ήταν αγνός και τίμιος άνθρωπος).
«Πραγματοποίησα το όνειρό μου!», έλεγε καμαρωτά καμαρωτά στα πρόβατα, στα σκυλιά και στον λύκο του, που όλοι και όλες μαζί αποτελούσαν μια αξιοθαύμαστη γλυκιά παρέα!
Μόνον μια μέρα που κατέβηκε στη Βέροια για να αγοράσει ζωοτροφές, άκουσε πίσω από την πλάτη του :
-Καλέ! Αυτός δεν είναι ο μεγάλος βουκολικός ποιητής;
-Άντε, καλέ! Ένας τσοπάνης είναι! Να φανταστείς πως στη στάνη του έβαλε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα!
Εκείνος, με ένα ελαφρό μειδίαμα, έκανε πως δεν άκουσε: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι», μονολόγησε και έβαλε μπρος το αγροτικό του για να πάει στον ορεινό του παράδεισο!
