Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Αν είχαμε το θάρρος, φίλοι αναγνώστες, την τόλμη και την παλληκαριά να ερευνήσουμε και να αποκαλύψουμε τα αίτια της αναστατωμένης γενικά ζωής μας, νομίζω πως όλοι θα συμφωνούσαμε πως η αιτία είναι η ύπαρξη και η υπόγεια δράση της λανθάνουσας υποκρισίας μας.
Μιλάμε για το σκοτεινό εκείνο παρασκήνιο με τους κρυμμένους πρωταγωνιστές, που έχει κυριολεκτικά κατακυριεύσει την νέα παγκόσμια μορφή ζωής. Μιλάμε για την αόρατη δύναμη που διεισδύει στην νοοτροπία του καθενός μας χωριστά και διαμορφώνει ένα μοντέλο σκέψης μακριά από την αλήθεια και την ουσία της ζωής. Η λανθάνουσα υποκρισία υποβόσκει ελεύθερη και κατατρώγει το μεδούλι των ανθρώπινων χαρακτηριστικών μας, κατευθύνει στις υπόγειες διαδρομές της την τέχνη, για να θάβεται από τους ανθρώπους, ακούσια, η αλήθεια.
Πού να αναφερθούμε, έτσι όπως έχει η κατάσταση σήμερα; Στους «πολιτικούς ιδεολόγους», τους «νομικούς, ιατρικούς, εκκλησιαστικούς, εκπαιδευτικούς λειτουργούς», όταν διαπιστώνεις να βασιλεύει στην καρδιά των μπροστάρηδων, των υπεύθυνων για την ποιότητα της ζωής μας, των ταγμένων στην υπηρεσία του κοινού καλού, ένας υπερφίαλος προσωπικός και τυραννικός ομαδικός εγωισμός; Όταν παντού, ανακαλύπτεις υπόγειες μεθοδεύσεις ισορροπιών, συνωμοσιών, συμφερόντων και σκοπιμοτήτων; Δυστυχώς, χάνεται όλο και περισσότερο στους πολλούς η σωστή λειτουργία της κριτικής σκέψης, του κοινού νου, της απλής λογικής, της ανθρώπινης συνείδησης. Οι περισσότεροι, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, σκέπτονται, υπολογίζουν και προχωρούν στην επίτευξη εγωκεντρικών επιθυμιών τους, χωρίς να υπολογίζουν τον άλλο άνθρωπο. Ακούς γύρω σου άλλους αγανακτισμένους, με φανερή την «ανησυχία» τους για την επόμενη γενιά, να παραπονιούνται και να σχολιάζουν την ανευθυνότητα, την ασυνειδησία, την σκληρότητα, την απανθρωπιά των άλλων, ενώ γνωρίζεις ότι όλοι πρωταγωνιστούν σε αυτά που επικρίνουν.
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να δίνεις απερίσκεπτα και ολοκληρωτικά τον εαυτό σου σε κάτι που απεχθάνεσαι…, δεν το μισείς… Εκτός κι αν κάνεις ότι το μισείς… Εκτός κι αν… σου αρέσει αυτό που μάλλον δεν μισείς. Ή για να το πούμε καλύτερα σου αρέσει, χωρίς όμως να το έχεις καταλάβει… Ή εκτός και δεν σου αρέσει κατά βάθος, αλλά μάλλον αρέσει στην αδυναμία σου… Γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά, από τη μια να επικρίνεις πρόσωπα και πράγματα, ενώ συγχρόνως κάνεις κι εσύ το ίδιο. Μάλιστα, αν παρατηρήσεις καλύτερα τον εαυτό σου και θέλεις να είσαι ειλικρινής μαζί του, εσύ το κάνεις χειρότερα, αν όχι με την πράξη σου, τουλάχιστον με το μυαλό σου.
Βαριά αρρώστια η λανθάνουσα υποκρισία μας… Και δυστυχώς, απ’ ότι γνωρίζουμε μέσα από τα κείμενα της Αγίας Γραφής, αλλά και μέσα από τις μαρτυρίες της παγκόσμιας ανθρώπινης ιστορίας, είναι γονιδιακή αρρώστια. Ενυπάρχει μέσα στο DNA μας… Μια αρρώστια που όταν, συνήθως, δεν αντιμετωπίζεται, καταλήγει πάντοτε στο να δημιουργεί συγκρούσεις εσωτερικές, ψυχολογικές, κοινωνικές, εθνικές, παγκόσμιες…
Τραγική, αλήθεια, η λανθάνουσα υποκρισία μας, τυραννική κατάσταση, γι’ αυτούς που υποφέρουν και δεν την καταλαβαίνουν. Ακόμη πιο τυραννική γι’ αυτούς που την καταλαβαίνουν και επιλέγουν να συνεχίζουν να υποφέρουν. Εφιαλτική περισσότερο ακόμα αλλά και δραματικά εκδικητική για όλους εκείνους που την υπηρετούν ακούσια ή εκούσια και παρουσιάζονται στο λαό οδηγητές της αλήθειας, της ευημερίας και της απαλλαγής του πάσης φύσεως ανθρώπινου πόνου. Αλίμονο σε εκείνους που δημόσια αναλαμβάνουν ως υπεύθυνο λειτούργημά τους την φανέρωση λόγων και τρόπων για να λάμψει η αλήθεια και αγνοούν τον, με θαυμαστή ακρίβεια, λειτουργούντα πνευματικό νόμο ο οποίος αποδίδει το δίκαιο πάντοτε, έστω και αν πέρασε χρόνος πολύς.
Το πρόβλημα της λανθάνουσας υποκρισίας είναι καθαρά πρόβλημα ελευθερίας. Εφόσον δεχόμαστε ότι από το Θεό πλαστήκαμε ελεύθεροι, βρισκόμαστε στην απλή λογική του Ευαγγελίου ότι και αυτό, όπως και όλα τα άλλα, είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Αν το καταλάβουμε ακόμη καλύτερα.
Ο Θεός μας έπλασε ελεύθερους, μας χάρισε ελευθερία. Μας έδωσε το ύψιστο δώρο της διαχειρίσεώς της. Τι πιο πολύτιμο να αποφασίζουμε εμείς για εμάς; Εγώ, λοιπόν, αποφασίζω για το τι θέλω. Τι προτιμάτε; Να μένουμε αδιάφοροι, αδρανείς, κακόμοιροι, παραδομένοι στον ιστό της υποκρισίας που κυβερνάει τον κόσμο με την ψευτιά, την πλάνη και την απάτη ή να αγωνιζόμαστε δυναμικά με την Χάρη των όπλων της μόνης διαχρονικής Αλήθειας, του Χριστού, για να μην μας φαρμακώνει και τελικά μας καταπιεί το άθλιο από εμάς δομημένο σύστημα ζωής των χρόνων που ζούμε;
Τι υποκρισία Θεέ μου:… Θάβουμε τεράστιες ποσότητες παραγωγής τροφίμων και συγχρόνως θρηνούμε τα παιδάκια του τρίτου κόσμου που πεθαίνουν από την πείνα. Σκοτώνουμε εκατομμύρια αγέννητα παιδιά με εκτρώσεις και κοπτόμαστε για το δημογραφικό, τα συνεχώς αυξανόμενα ζευγάρια που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν και την αναγκαιότητα κατασκευής ανθρωπίνων κλώνων.
Λοιπόν, τι θέλουμε; Τι ζητάμε; Πορεία ζωής εκούσια μη αναστρέψιμη ή εν Χριστώ εκούσια αναστρέψιμη; Η απάντηση και πάλι είναι προσωπική… Ας προσέξουμε, όμως, γιατί από την προσωπική μας απάντηση και στάση, εξαρτάται η λύση όλων των υπόλοιπων κοινωνικών παγκόσμιων προβλημάτων… Είναι κανόνας ζωής, φίλοι αναγνώστες, τις διορθωτικές κινήσεις πάντα να τις ξεκινάμε από τον εαυτό μας.
