Όλοι τα ίδια δεν ξέρουμε μήπως!
Το πόσο ανάγκη έχει η πραγματικότητα τα όνειρα!
Πόσο η μικρούλα πραγματικότητα
δεν χωρά τα ακριβά αιτήματα της ψυχής.
Η Τέχνη γι` αυτό.
σε πηγαίνει βόλτα στα απρόβλεπτά, στα μη ιδωμένα,
στα αόρατα, στα δυσδιάκριτα της ψυχής σου.
Πως, τα
χρώματα κατέχουν τέτοια ευγλωττία;
Ανιχνευτές των απροσδόκητων
είναι τα πινέλα.
Το κόκκινο καταγγέλλει «εν θερμώ» την φθορά του χρόνου,
το πορτοκαλί αναζητά την αυτονομία του,
το γαλάζιο ψέλνει λόγους του Ιωάννου,
το λευκό χαίρεται τους πανηγυρισμούς της Άνοιξης
το πράσινο την συνισταμένη Δύσης και Ανατολής.
Τι ζητούμε από την Τέχνη;
Την επιβεβαίωση πως είμαστε Θεϊκά, Συμπαντικά Όντα.
Υπάρχουν στην κάθε
μέρα τόσες επικλήσεις,
τόσες «χωρίς λόγια» παρακλήσεις,
τόσες κρυφές συνομιλίες των «εν τη γή μετά των εν τω ουρανώ».
Η Τέχνη ξέρει να «ενηλικιώνει» τις
ΣΤΙΓΜΕΣ!
Να τις κάνει Αιώνιες.
Γι` αυτό την συμπαθούμε,
γιατί δεν μπορεί η λογική να την νικήσει.
Που την έμαθες αυτήν την Τέχνη ρωτάμε;
Έλα ντε!
1/10/2021
Ι.Α.Ναζλίδης
