Με τους Κρήτες είμαι δεμένος συναισθηματικά ήδη από τα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας. Ίσως επειδή, διαβάζοντας τα πατριωτικά κείμενα της εποχής, σκόνταφτα κάθε τόσο σε Κρήτες ήρωες που με εντυπωσίαζαν με την πατριωτική τους δράση.
Δεκάχρονος ακόμη, διάβαζα για τον Τσόντο Βάρδα και τους άλλους Μακεδονομάχους Κρήτες οπλαρχηγούς και δάκρυζα κάθε φορά που ο Ναουσαίος γείτονάς μας με εντυπωσιακές λεπτομέρειες ιστορούσε τη μάχη της Χοντροσούγκλας. Εκεί τότε σκοτώθηκαν εννέα Κρητικόπουλα που είχαν έλθει από την Κρήτη για να υπερασπιστούν την Ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Όταν, δεκαετίες αργότερα, κρατούσα σε κάποια περιοδική έκδοση τη σελίδα που σχολίαζε τις λογοτεχνικές παρουσίες νέων ανθρώπων, έσκυβα με συμπάθεια στα έργα Κρητών συγγραφέων και τα «έβλεπα» με αρκετή επιείκεια.
Η ποιητική συλλογή όμως του Βαγγέλη Κακατσάκη, δε χρειάζεται την επιείκειά μου. Κι αν αναφερθώ επαινετικά για τα ποιήματα της συλλογής του, είναι γιατί το αξίζουν. Διαβάζοντάς τα, διαπιστώνω πως ανάμεσα στα πενήντα πέντε έργα του, υπάρχουν στίχοι που δικαίως η κριτική μου πέννα θα τους χαρακτηρίζει αριστουργηματικούς. Στους στίχους αυτούς, η αγάπη και οι λοιπές ανθρώπινες αρετές αναβλύζουν με θαυμαστή άνεση και αυθορμητισμό, δίνοντας στον αναγνώστη πρωτόγνωρη θαλπωρή. Δεν έχει σημασία το πόσο πολλοί είναι οι στίχοι αυτοί. Πολλές φορές, ένας και μοναδικός στίχος αρκεί για αναδείξει τον ποιητή.
Όλα τα ποιήματα της συλλογής έχουν κάτι να πουν και το λένε, το καθένα με το δικό του τρόπο. Ενδεικτικά θα αναφερθώ στο «Τελώνεια» με τις εντυπωσιακές σηματοδοσίες και στο δραματικό «Ευρώπη μ’ ακούς;» που αποτελεί έκφραση μιας πανανθρώπινης καταγγελίας. Ενδεχομένως αδικώ κάποια εξίσου καλά, που είναι ασφαλώς και τα περισσότερα.
Και θα κλείσω με το χαριτωμένο «Σε πρώτο ενικό» προσφορά δική μου στον αναγνώστη, με την άδεια φυσικά του ποιητή.
Αγαπώ!
Μακρύς ο δρόμος
για να φτάσω
από το άλφα μέχρι το ωμέγα
με το θαυμαστικό στο τέλος.
Σε πρώτο ενικό
κρίνονται όλα.
Ορ. Σιδηρόπουλος
