Για την ανάγκη της εθνικής ομοψυχίας μπροστά στο κοινό πρόβλημα γράψαμε σ’ αυτή τη στήλη πριν λίγες μέρες, με αφορμή τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ο οποίος φεύγοντας σ’ αυτό το χρονικό σημείο, ήθελε πιθανόν να φανεί χρήσιμος για μια τελευταία φορά στην πατρίδα του. Ώστε να νικήσουμε τα λιοντάρια με τα οποία παλεύουμε, ενώνοντας τις δυνάμεις μας. Το ίδιο απόγευμα ο πρωθυπουργός μιλώντας στη γενική συνέλευση του ΣΕΒ ζήτησε τη συναίνεση όλων των υγιών πολιτικών δυνάμεων της χώρας για να μπορέσει αυτή να βγει από την κρίση.
«Αυτές τις ημέρες κρίνεται το μέλλον της οικονομίας για πολλές δεκαετίες. Πρέπει να είμαστε ενωμένοι απέναντι σε έναν εθνικής σημασίας στόχο» ανέφερε ο πρωθυπουργός. Ωσάν να έλαβε το μήνυμα. Μένει να δούμε τώρα πώς αντιδράσουν στην εξέλιξη αυτή τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με πρώτη τη Ν.Δ., το κόμμα όπου ηγείται ο γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Μέχρι τότε, μεταφέρουμε τη σχετική λαϊκή ιστορία, με όλους τους συμβολισμούς καλοδεχούμενους:
Κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:
«Δάσκαλε, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»
Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση».
Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.
«Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. «Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο».
Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;»
«Δεν το κατάλαβες;», χαμογέλασε ο δάσκαλος.
«Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».
