Ξέρω ότι όλοι μας έχουμε τους ιδιωτικούς βίους μας και μέσα από αυτούς προσπαθούμε κατά το ατομικιστικό πρότυπο της δύσης να παράξουμε την ατομική μας σφαίρα ασφάλειας και ευημερίας. Όμως, όπως διαπιστώνεται στη εποχή της κρίσης, δεν υπάρχει πια καμία ατομική σωτηρία όπως υπέθεσαν οι προ μνημονίου γενιές. Στις δοκιμασίες που προστίθενται πρέπει να αναζητήσουμε όχι την ατομική λύση αλλά την συνεπιβίωση. Μόνο ως ιστός ποτισμένος στα νάματα της πραγματικής ταυτότητας θα μπορέσουμε να βρούμε τον δρόμο που έχασαν οι πρόγονοί μας ζαλισμένοι από τα φώτα αλλά και τα ύπουλα χτυπήματα μιας εσπερίας που είδε την Ελλάδα ως ιδιοκτησία των εκάστοτε προστατριών δυνάμεων. Γιατί ναι, για την εκάστοτε εσπερία αυτό το κράτος δεν ήταν παρά μια κοινοπραξία αλλοδαπών μετόχων στελεχωμένο από έναν λαό που αργά αλλά σταθερά αποκοβόταν από τη ρίζα του, χάνοντας την πραγματική εικόνα της πατρίδας του. Ουσιαστικά η πατρίδα των ρωμηών αντικαταστάθηκε σιγά σιγά από ένα είδωλο – ομοίωμα κράτους. Έτσι βλέπουμε το μόνιμο παράπονο ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Μόνο που αυτή η Ελλάδα δεν είναι η Ελλάδα που έχει σαν μητέρα ο ρωμηός. Είναι η εγγονή της λατινοκρατίας του 1204, του φράγκικου βασιλείου της Κωνσταντινούπολης και του διαμελισμού της Ρωμανίας (partitio terrarum romaniae).
Επανέρχομαι όμως στο αρχικό ζητούμενο. Πώς μπορούμε να εφαρμόσουμε τα πιστεύω μας όταν η ασκεπής ρωμηοσύνη στερείται κρατικής υπόστασης ενώ για ελάχιστους είναι κάτι παραπάνω από ιστορικό ενθύμημα;
Την απάντηση θα μας τις δώσει η ιστορία: Εφαρμόζοντας εμείς τις αρχές που χρησιμοποίησε και ο Ιωάννης Βατάτζης, ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς μας, ο οποίος μετά την κατάλυση της Ρωμανίας από τους Λατίνους τόνωσε το φρόνημα και την αυτογνωσία των Ρωμηών, έφερε δικαιοσύνη στους θεσμούς τους και τους έκανε κύριους των δικών τους μέσων παραγωγής. Όσο το λατινικό κράτος της Κωνσταντινούπολης εκφυλιζόταν σε ένα γελοίο κρατίδιο τίτλων και οφφικίων τόσο ο Ιωάννης Βατάτζης αγωνιζόταν να κάνει τους Ρωμηούς να αναστήσουν τις αξίες τους, να καταπολεμήσει την αδικία στο κράτος του και να εξαλείψει την οικονομική εξάρτηση από τους Βενετούς.
Το ίδιο ακριβώς προσπάθησε να κάνει και ο Ιωάννης Καποδίστριας, αλλά είναι γνωστό πώς αντέδρασαν αυτοί που θεωρούσαν ότι το ελλαδικό κράτος έχει μετοχές μοιρασμένες σε προστάτιδες δυνάμεις.
Αυτό λοιπόν το τρίπτυχο της αυτογνωσίας, της δικαιοσύνης και της οικονομικής ανεξαρτησίας είναι αυτό που ουσιαστικά πολεμήθηκε ώστε να μην απελευθερωθεί ο λαός μας από την συνθήκη του Λονδίνου το 1830 έως και σήμερα: Η συλλογική αυτογνωσία διαστρεβλώνεται, η διαφθορά επιβραβεύεται και η οικονομική εξάρτηση επιβάλλεται.
Αυτά λοιπόν είναι τα τρία πεδία μάχης τα οποία οι ρωμηοί πρέπει να κατακτήσουμε πάλι προκειμένου η Ρωμηοσύνη μας, η φυλακισμένη μητέρα μας, να δει το φως του ήλιου του νοητού.
Εύχομαι σε όλους μας να δούμε την ημέρα που η Ρωμηοσύνη μας θα δείξει το πραγματικό της πρόσωπο σε μια οικουμένη που την αναζητά. Ως τότε θα χρειαστεί αγώνας να μην σβήσει αυτή η μικρή φλόγα που άναψαν οι σπίθες λίγων ρωμαίικων ψυχών.
“Της ρωμηοσύνης τα παιδιά,
σε γκρεμισμένη εκκλησιά,
αγγίζουνε το χώμα,
να βρουν την ρίζα που κρατά
μακριά απ’ του χρόνου τη σκουριά
το πορφυρό το χρώμα”.
Παπαδόπουλος Θεόφιλος
Δάσκαλος
