Πράγματι και τα δύο αυτά, τα μεγάλα τα φοβερά, τα ανεξιχνίαστα συνέβησαν στον Ιησού, ο θάνατός Του και η ανάσταση Του. Ο Ιησούς Χριστός ο απεσταλμένος από το Θεό σωτήρας και λυτρωτής του κόσμου και ο οποίος υπήρξε αναμάρτητος, ο μόνος αναμάρτητος και Άγιος των αγίων, δεν έπρεπε να πεθάνει. Και όμως και πέθανε, αλλά και αναστήθηκε. Όταν οι εχθροί Του ωρύονταν και κραύγαζαν «είναι ένοχος θανάτου» και στον Πιλάτο «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν » ήθελαν μια ώρα νωρίτερα να τον δουν νεκρό, καρφωμένο στο ξύλο. Και πράγματι, τη Μεγάλη Παρασκευή, μέρα της σταύρωσης Του γύρω στην Τρίτη απογευματινή ώρα αφού εφώναξε ο Ιησούς το « τετέλεσται » και “κλίνας την κεφαλήν παρέδωκε το πνεύμα„ στον Πατέρα Του για να μείνει νεκρό το άχραντο Σώμα Του στο Σταυρό και ύστερα από λίγο να ενταφιαστεί σε καινούργιο μνήμα από τον Ιωσήφ και το Νικόδημο, η χαρά των εχθρών Του είχε κορυφωθεί.
Σταύρωση αυτό σήμαινε, δηλαδή θάνατος πάνω στον σταυρό. Ο Κύριος μάλιστα σταυρώθηκε με τέτοιο σκληρό και κακούργο τρόπο ώστε να είναι αδύνατη η αποφυγή του θανάτου. Και καρφώθηκε με σκληρά καρφιά ώστε η αιμορραγία να είναι πλήρης• και φόρεσε και ακάνθινο στεφάνι στη κεφαλή Του, για να ρεύσει και από εκεί αίμα ώστε να εξαντληθεί και στη συνέχεια να λογχιστεί στην πλευρά από τον στρατιώτη απ’ όπου «ηξήλθεν αίμα και ύδωρ» και επιβεβαιώθηκε ο θάνατος Του. Και αυτόν το θάνατο (του) εβιβαίωσε ακόμη στον Πιλάτο και ο κεντυρίων και κατόπιν αυτού ο Πιλάτος «εδωρήσατο το Σώμα του Ιησού» (νεκρό πλέον) στον Ιωσήφ για ενταφιασμό. Αυτόν το θάνατο τον είδαν, το εβεβαίωσαν, το πιστοποίησαν οι άσπονδοι εχθροί Του, και όταν μετά την ανάσταση οι απόστολοι Του τον κήρυτταν αναστημένο «εκ νεκρών» τον Διδάσκαλό τους, κανείς ποτέ αρχιερέας, ούτε Γραμματέας, κανένας Φαρισαίος, ουδείς Σαδδουκαίος τόλμησε να αμφισβητήσει το θάνατο του Χριστού και να πει: “λέτε ψέματα, ο Ιησούς σας δεν αναστήθηκε, απλούστατα για δεν είχε πεθάνει. Όλοι ήταν βέβαιοι -και υπερβέβαιοι- για το θάνατο του Χριστού, γιατί με τα μάτια τους τον είχαν δει νεκρό πάνω στο ξύλο του σταυρού. Ότι ποθούσαν και επιδίωκαν οι εχθροί Του το πέτυχαν. Το Χριστό τον θανάτωσαν. Και ο Ιησούς τη Μ. Παρασκευή πέθανε πάνω στο ξύλο του σταυρού.
Πέθανε και πραγματοποιήθηκε ο πόθος των εχθρών Του. Αλλά και έγινε ό,τι δεν επιθυμούσαν, ούτε πίστευαν ποτέ πως θα γίνει.Ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε.
Τη Κυριακή «τη μία των Σαββάτων» όπως αναφέρουν οι ιεροί ευαγγελιστές «όρθρου βαθέος ο σταυρωθείς και ταφείς Κύριος Ιησούς » αφού πάτησε το θάνατο με το θάνατο Του και « πύλας άδου χαλκάς συντρίψας» αναστήθηκε μετά τρεις ημέρες «εκ νεκρών» και μαζί Του αναστήθηκε και όλο το ανθρώπινο γένος και σ’ αυτούς που ζούσαν και σε κείνους που ήταν στα μνήματα «ζωήν χαρισάμενος».
Την ανάσταση Του δεν την αμφισβήτησαν οι εχθροί Του. Όπως δεν αρνήθηκαν το θάνατο Του έτσι δεν αρνήθηκαν και την Ανάστασή Του. Δεν τη πίστεψαν για να σωθούν από την ενοχή και καταδίκη τους. Αλλά και δεν την αρνήθηκαν σαν γεγονός, που έλαβε χώρα στις μέρες εκείνες. Κανένας αρχιερέας ή φαρισαίος -όπως λέχτηκε παραπάνω δεν τόλμησε να πει σ’ αυτούς που κήρυτταν την Ανάσταση μαθητές και Απόστολους του Χριστού: Ψέμα είναι η ανάσταση που κηρύττετε, ο Χριστός δεν αναστήθηκε. Κανένας, κανένας από τους εχθρούς εκείνους τους φανατικούς και λυσσαλέους Του δεν το είπε. Γιατί; Γιατί όλοι ήταν βέβαιοι πλέον ότι ο Χριστός τον οποίο εκείνοι εθανάτωσαν στο ξύλο είχε πράγματι αναστηθεί «εκ νεκρών». Άλλωστε το είχαν βεβαιώσει σ’ αυτούς εκείνος που φύλαγαν τον τάφο Του στρατιώτες και οι οποίοι έγιναν «νεκροί τη αστραπή του οφθέντος αγγέλου»
Ότι δεν το παραδέχτηκαν οι φαρισαίοι φαίνεται από το ότι εδωροδώκησαν τους στρατιώτες και τους συμβούλεψαν να κρύψουν την ανάσταση και να διαδώσουν ότι οι μαθητές Του κατά τη διάρκεια της νύχτας τον έκλεψαν ενώ τάχα αυτοί κοιμόντουσαν.
Ο Χριστός πέθανε και αναστήθηκε. Και γι’ αυτό πέθανε• για να αναστηθεί. Εκούσια πέθανε. Όχι γιατί ήθελαν και το αποφάσισαν οι σταυρωτές του. Τις βουλές και τις αποφάσεις των εχθρών του σε μια στιγμή τις ανέτρεπε. Εκείνος πέθανε γιατί Εκείνος το θέλησε «ίνα δια τον θάνατον (Του) καταργήσει τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτέστιν τον διάβολον και απαλλάξη τούτους (τους ανθρώπους) όσοι φόβω θανάτου δια παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας» (Εβραίους Β΄, 14-15)
Πέθανε και αναστήθηκε για να χορηγήσει ανάσταση και ζωή σ’ αυτούς που νεκρώθηκαν από την αμαρτία. Αυτό είναι που ψάλλουμε το: «και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
Πέθανε και αναστήθηκε. Εκείνος δεν έλεγε ότι εγώ ειμί η ανάσταση και η ζωή; Πώς λοιπόν τώρα να κρατήσει ο θάνατος τη ζωή; Είναι ισχυρότερη η φθορά από την αφθαρσία; «Ου δώσεις τον όσιον σου ιδεΐν διαφθοράν »έλεγε το πνεύμα στον ψαλμό. Και να! Ο Όσιος του θεού, ο Άγιος των αγίων ο «Αρχηγός της ζωής» “ ο των νεκρών και ζώντων την εξουσία έχων ως αθάνατος βασιλεύς „ πώς να κρατηθεί βασιλέας από τον θάνατο; Γι’ αυτό και έτρεμε ο άδης στη θέα του Χριστού. Και ο Χριστός που πάτησε το θάνατο σαν Θεός παντοδύναμος, αναστήθηκε τριήμερος.
Πέθανε και αναστήθηκε! χριστιανέ, για σένα και για μένα αναστήθηκε. Πιστεύεις στο θάνατό Του; Κοινωνείς τη θυσία Του; Προσκυνάς την ανάσταση Του; Μη φοβάσαι θάνατο «Ηλευθέρωσεν ημάς ο του Σωτήρος θάνατος». Πίστευε και πορεύου, σύμφωνα με το θέλημά Του την επίγεια πορεία σου. Ξέρεις; Πορεύεσαι από το θάνατο στη ζωή, στο φώς, στη δόξα, στη χαρά της Αναστάσεως και αιώνιας ζωής.
* Το ανωτέρω άρθρο είναι από παλαιό τόμο του περιοδικού «ο Σωτήρ» μεταγλωττισμένο και όπου χρειάστηκε (σε μερικά σημεία) διασκευασμένο.
Δημ. Σαββίδης
