Για μια ακόμη φορά στον ευρύτερο περίγυρό μας διαδραματίζονται σημαντικά γεγονότα, προάγγελοι ιστορικών εξελίξεων και η Χώρα μας στέκεται απέναντί τους ανήμπορη και πάλι να παίξει το δικό της σημαντικό ρόλο, σ’ αυτές τις επικείμενες ιστορικές, εξελίξεις.
Με μια οικονομία ανύπαρκτη, μια κυβέρνηση, όμηρο των μεταναστο-προσφυγων, να πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε προαπαιτούμενα, ισοδύναμα, φοροεπιδρομες, μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και μια αντιπολίτευση να επιθυμεί πολλά, αλλά να μην καταφέρνει να πραγματοποιήσει μέχρι τώρα ούτε τη διεξαγωγή ψηφοφορίας προς ανάδειξη του νέου αρχηγού της με τον οποίο θα πορευθεί στην υπό διαμόρφωση τρέχουσα εποχή, ως χώρα και ως λαός, περιοριζόμαστε στο ρόλο του απλού θεατή των γεγονότων και φυσικά των μετέπειτα εξελίξεων.
Γιατί όμως; Διότι τις τρεις τελευταίες και πλέον δεκαετίες, ουδείς ασχολήθηκε για την οικονομική θωράκιση της Χώρας η οποία θα της επέτρεπε, σε συνδυασμό με τη γαιοστρατηγικη της θέση, να παίξει δεσπόζοντα ρόλο στον ευρύτερο περίγυρό της. Κάποιες φωνές που επισήμαιναν τον κατήφορο, πνίγηκαν με το πρώτο άκουσμά τους. Έτσι ο παραγωγικός ιστός παρέλυσε και ο εκ του εξωτερικού δανεισμός απετέλεσε την σχεδόν μοναδική πηγή χρηματοδότησης την Χώρας για τη λειτουργία της. Ο Ελληνας πολίτης, στη κατάσταση αυτή συνήθισε να αποφεύγει την εργασία και συνεχώς να ζητά πολύ περισσότερα για τα πολύ λίγα που προσέφερε. Η εύκολη και άμοχθη ζωή ήταν η επιβράβευση των ‘’έξυπνων’’και η δουλειά για τα ‘’κορόιδα’’.
Όποιες προμήθειες εξοπλισμού πραγματοποιήθηκαν στο υπόψη διάστημα, αποσκοπούσαν περισσότερο στην εξασφάλιση παράνομων χρηματισμών για τους επιτήδειους κυβερνητικούς και μη αρμοδίους και λιγότερο για αύξηση της στρατιωτικής μας ισχύος, γι’ αυτό άλλωστε ήταν όχι ιδιαίτερα προσεγμένες, (υπερκοστολογημένες και ορισμένες μάλιστα ελλείπείς, με τη λογική πως για τη συμπλήρωση θα ακολουθήσει νέα προμήθεια). H οικονομία, η στρατιωτική ισχύς, το φρόνημα των πολιτών μαζί με τη διπλωματία, αποτελούν τα απαραίτητα μέσα προς χρήση για μια Χώρα που θέλει να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της και να κάνει σεβαστό το όνομα της, αλλά ποιον απασχολούσαν αυτά αφοί όλοι έβλεπαν μόνο ‘’τη κουτάλα’’;
Επόμενο είναι, σήμερα να θερίζουμε τους καρπούς της αλόγιστης σπατάλης μας και της ατυχίας μας ο ενεργός πολιτικός κόσμος της χώρας να είναι πολύ λίγος για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας εκ βάθρων ανασυγκρότησης όλων των δομών, ώστε η Χώρα να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που επιβάλουν οι σημερινές περιστάσεις. Λείπει ο ηγέτης που θα μπορούσε να πάρει στις πλάτες του την ευθύνη της ανοικοδόμησης, της ανασυγκρότησης και της προετοιμασίας του τόπου για τα μελλούμενα.
Εν τω μεταξύ, τα μαύρα σύννεφα δεν απομακρύνθηκαν από τις πολιτικοοικονομικές σχέσεις αρκετών κρατών και η θύελλα φαίνεται πως δεν πέρασε. Η επέμβαση στη Συρία, οι συνεχόμενες επί δεκαετίες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο, που, αν και ανεπίσημα, επέβαλαν τη παρουσία της Τουρκίας στο Αιγαίο, Βαλκάνια, Ουκρανία -Κριμαία, Αίγυπτος, Λιβύη Ισλαμικό Κράτος, τρομοκρατικές επιθέσεις, μεταναστευτικό – προσφυγικό και όχι μόνο, θα έπρεπε, αν όχι να μας έχουν θέσει σε διαρκή συναγερμό, τουλάχιστον να μας ανησυχήσουν. Σ’ενα περιβάλλον που βράζει προσπαθείς ναι μεν να μην καείς αλλά συμβαλεις στο μαγείρεμα για να έχεις απαίτηση στο γεύμα, διαφορετικά για τον αποκλεισμό σου από αυτό, πρέπει να είσαι σίγουρος.
Όπως φαίνεται όμως για μια ακόμη φορά η Χώρα ακολουθεί και δεν προηγείται των γεγονότων και των εξελίξεων, όπως συνέβη και κατά το παρελθόν. Πότε οι αιματηροί αδελφοκτόνοι σπαραγμοί, πότε οι κοντόφθαλμες αντιπαλότητες, πότε οι οικονομικές καταχρήσεις του δημοσίου χρήματος, πότε η διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερή…. πάντα κάτι συμβαίνει και οι εξελίξεις προσπερνούν και δεν αγγίζουν τη Χώρα μας, παρά το ‘’φόρο’’ που πλήρωνε κάθε φορά. Η ιστορία αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα των παραπάνω αναφορών.
Όσο για τη τρέχουσα περίοδο τι μέλλει γενέσθαι; μάλλον μια από τα ίδια και οι καιροί δυστυχώς ου μενετοί.
Ηλίας Γιαννουτσος
Υπτγος ε.α
