Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Γιορτάζει, φίλοι αναγνώστες, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας του Χριστού μας τη Γέννηση. Γιορτάζει το ανεπανάληπτο γεγονός της ενσαρκώσεως του Θεού, που με κίνητρο την απροσμέτρητη αγάπη Του ήλθε κοντά στον κουρασμένο από τη βιοπάλη και καταπληγωμένο από την πολυώνυμη αμαρτία, άνθρωπο.
Και ήλθε κοντά μας για να μας μεταμορφώσει από αγρίους σ’ αγίους. Ήλθε για να μας ανορθώσει, για να μας παρηγορήσει, για να μας δώσει τη σωτήρια ελπίδα και για να μας εξασφαλίσει όλα τα εφόδια της επίγειας ευτυχίας μας και της αιώνιας μακαριότητά μας.
Αυτόν τον σκοπό του Μυστηρίου της Θείας Γεννήσεως βλέπουν με τις πνευματικές διόπτρες τους οι θεοφώτιστοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Αυτό το μυστικό μας αποκαλύπτουν με τους θερμούς, βαθυστόχαστους και ελπιδοφόρους λόγους τους, που έχουν συνθέσει και με δύναμη έχουν εκφωνήσει την κατάλληλη στιγμή.
Αυτό είναι το νόημα όλων των εκπάγλου ωραιοτήτος χριστουγεννιάτικων ύμνων, που με τέχνη και έμπνευση δημιούργησαν και μελοποίησαν χαρισματικοί Άγιοι, ώστε να τέρπεται ακόμη και η ακοή μας, μα περισσότερο η διάνοιά μας και να στηρίζονται τα διαβήματά μας.
Τα εφετεινά Χριστούγεννα για μας τους Έλληνες, που κατοικούμε σ’ αυτή την ένδοξη χώρα, που τα τελευταία χρόνια, διασύρεται και ποικιλοτρόπως δοκιμάζεται, έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Είναι ανάγκη να τα δούμε και από μια άλλη οπτική γωνία, για να ωφεληθούμε και να στηριχθούμε στη δύσκολη περίοδο της δοκιμασίας μας.
Ο Κύριος μας και Θεός μας γεννήθηκε αδύναμο βρέφος και φτωχός, αφού δεν είχε ούτε τα στοιχειώδη και απαραίτητα για κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο. Δεν έχει στέγη, αφού ανακλίνεται στη φάτνη, ούτε ζεστασιά, αφού αυτή του την εξασφαλίζουν τα άλογα ζώα με την αναπνοή τους. Γεννήθηκε και αμέσως δοκίμασε τα δεινά της εξορίας και φυγής στην Αίγυπτο, αφού ο Ηρώδης ετοίμασε το ξίφος του για να το φονεύσει.
Αλήθεια, πόση παρηγοριά δεν παίρνουν όλοι εκείνοι που είναι φτωχοί και άστεγοι, που δε διαθέτουν τα πιο στοιχειώδη και απαραίτητα για τον εαυτό τους και για τα παιδιά τους και προσπαθούν να χορτάσουν το άδειο στομάχι τους από αυτά που βρίσκουν στον κάλαθο των αχρήστων ή στα συσσίτια που η Εκκλησία μας σαν φιλόστοργη μάνα μαζί και άλλοι φορείς τους εξασφαλίζουν, όταν ακούνε, ότι ο ίδιος ο Χριστός ήταν φτωχός και άστεγος!
Τον Χριστό μας βλέπουν εμπερίστατο και κάνουν υπομονή μέχρι να περάσει η οργή του κακού και η φτώχεια, που ύστερα από τόσα χρόνια έδειξε πάλι το σκληρό της πρόσωπο.
Την απειλή του Ηρώδη εναντίου του θείου και αγίου βρέφους, που έχει την τελειότητα και την αναμαρτησία στον απόλυτο βαθμό, ακούνε οι ταλαίπωροι ομόθρησκοι και ομοεθνείς μας και διαπιστώνουν ότι το πρόσωπο της εξουσίας είναι σ’ όλες τις εποχές το ίδιο και ταυτίζουν την εξορία του Κυρίου μας στην Αίγυπτο και τις δοκιμασίες της φυγής του εκεί, με τις περιπέτειες της χώρα μας, που τις επέβαλαν, εδώ και χρόνια, όσοι δικοί μας δεν την αγαπούν πραγματικά, αλλά προπάντων οι ευρωπαίοι, που, ενώ προσποιούνται τους φίλους, μας «πίνουν το αίμα» και μας έχουν οδηγήσει σε πρωτόγνωρη περιπέτεια.
Στα αφτιά όλων ηχούν τα λόγια τα δικά Του, που πρέπει να προσέξουμε για να στηριχθούμε «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι».
Όμως, σ’ αυτή την κοινωνική αναστάτωση και εθνική περιπέτεια, εκτός από την υπομονή που πρέπει να δείξουμε και την οποία μας εξασφαλίζει η πίστη μας στο Θεό, που μας αγαπάει, εκτός από την ελπίδα μας, ότι όλα τα πικρά θα περάσουν κάποια στιγμή και θα έλθουν καλύτερες ημέρες για την πατρίδα μας, είναι ανάγκη να κάνουμε και μια διερεύνηση και με πνεύμα αυστηρής κριτικής, να μάθουμε τα αίτια αυτής της δοκιμασίας.
Χωρίς δυσκολία θα διαπιστώσουμε ότι για πάρα πολλά από τα πικρά που συμβαίνουν, είμαστε όλοι ένοχοι. Είτε με τον λόγο μας, είτε με τη σιωπή μας, είτε με την αδιαφορία μας, είτε με την υπέρμετρη κατανάλωση, είτε με τη βουλιμία μας, είτε με τη φιλοδοξία και τον εγωισμό μας, είτε με τη διαστροφή των επιθυμιών μας, φτωχύναμε και επισύραμε την οργή του Θεού.
Περιφρονήσαμε τον άγιο Άρτο και το άγιο Ποτήριο και γι’ αυτό πεινάμε και διψάμε. Είχαμε ως σύνθημά μας το «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν», γι’ αυτό εξανεμίσαμε τα υλικά αγαθά και σήμερα έχει αρχίσει η στέρησή τους.
Δεν θελήσαμε να μάθουμε ότι η ζωή του χριστιανού είναι ασκητική ζωή, με την έννοια της ολιγαρκείας και της εγκράτειας. Εχουμε λύπη, γιατί ο Χριστός μας λείπει. Εξορίσαμε από τη ζωή μας τον Χριστό! Δεν τον υπολογίσαμε στον οικογενειακό προγραμματισμό, στα έξοδά μας και στις απαιτήσεις μας. Δεν θελήσαμε να ιδούμε τον Θεό στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας, αφού, σύμφωνα με την διδασκαλία των Πατέρων: «Είδες τον αδελφό σου, είδεν τον Θεό σου», και αγαπήσαμε υπέρμετρα τον εαυτό μας, γι’ αυτό μεταβάλλαμε την κοινωνία μας σε ζούγκλα και έγινε ο ένας άνθρωπος για τον άλλο λύκος.
Με αφορμή τη Μεγάλη Γιορτή των Χριστουγέννων ας συνειδητοποιήσουμε όλες αυτές τις αλήθειες όσο πικρές κι αν είναι, και ας διορθώσουμε τα σοβαρά μας λάθη. Τότε ο Κύριος μας θα σταθεί κοντά μας, όχι μόνο παρηγορητής και ενισχυτής, αλλά, κυρίως, λυτρωτής. Το θέλει ως Πατέρας μας και μπορεί ως Θεός μας.
Στα χέρια Του όλα μεταβάλλονται. Τα βάσανά μας είναι ο μισθός που χρειάζεται για να εξασφαλίσουμε το εισιτήριο για τον Παράδεισο.
Είμαστε όλοι, φίλοι αναγνώστες, παιδιά ενός αθάνατου Πατέρα. Ας έχουμε αισιοδοξία, για να βλέπουμε τα λουλούδια, γιατί η απαισιοδοξία μας κάνει να βλέπουμε μόνο τα σκουπίδια.
