Στην Ανατολή
είχε μάθει να ψέλνει στα ποτάμια
να μνημονεύει αρχαίους γεωργούς
και τους λαούς της Μεσογείου
με τις ποδιές και τα ροζιασμένα χέρια,
να χαίρεται τους αστερισμούς, τις πασχαλιές
και τα φοβισμένα αισθήματα.
Πόσοι και πόσοι άνθρωποι στους αιώνες
είπαν τις ίδιες λέξεις… έλεγε.
Άνθρωποι που είδαν στις τέσσερεις εποχές,
την ρυμοτομία του χάους
χαράδρες που κορόιδευαν την δειλία.
Από τότε αυτός,
μάζευε αλάτι
για να νοστιμίσει τον κόσμο,
κ` έλεγε πως,
…ότι ξέρει το φιλί κανένας δεν το ξέρει…
Έπειτα τα βράδια
που έκαμνε παρέα την μοναξιά του
μονολογούσε.
Που να θυμάμαι έλεγε,
ποιος μ` έμαθε να είμαι ερωτευμένος;
Γιαννης Ναζλίδης
15 /2 /2025
