Πολιτικό remix με παλιές κασέτες

Η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται, για άλλη μια φορά, μπροστά σε μια φάση έντονης κινητικότητας και ανακατατάξεων. Οι φήμες και οι διαρροές για την προοπτική δημιουργίας νέων κομμάτων τόσο στον χώρο της Κεντροδεξιάς — με τον Αντώνη Σαμαρά να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο επανενεργοποίησης — όσο και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, με τον Αλέξη Τσίπρα να φλερτάρει με την ιδέα ενός νέου πολιτικού φορέα, επιβεβαιώνουν ότι το υπάρχον κομματικό τοπίο δεν ικανοποιεί ούτε πλήρως τα στελέχη, ούτε μεγάλο μέρος των πολιτών, όπως εξάλλου αποτυπώνεται διαρκώς στις δημοσκοπήσεις.
Η πολιτική κουβέντα τις τελευταίες μέρες μοιάζει με παλιό playlist που απλώς αλλάζουν τη σειρά στα ίδια τραγούδια. Σαμαράς από εδώ, Τσίπρας από εκεί, φήμες για νέους φορείς, αλλά το ζητούμενο παραμένει: πολιτική ουσία ή απλώς νέες ταμπέλες σε παλιές κασέτες; Αν οι «νέοι» σχηματισμοί κινηθούν με λογικές προσωπικής στρατηγικής, απλώς θα επιβεβαιώσουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι η πολιτική ανακύκλωση, όχι η ανανέωση. Προσωπικά δεν τους βλέπω(ειδικά τον Σαμαρά λόγω ηλικίας, ενώ ο Τσίπρας άργησε να αντιδράσει και άφησε τον ΣΥΡΙΖΑ να εξελιχθεί σε reality show, πριν διασπαστεί ξανά. Πάντως υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να βοηθήσει στην συσπείρωση του κεντροαριστερού χώρου), να προχωρούν άμεσα σε κίνηση στην πολιτική σκακιέρα.
Η δυσαρέσκεια προς τα παραδοσιακά σχήματα, η πολιτική κόπωση και η αναζήτηση νέων αφηγημάτων δημιουργούν ένα εύφορο πεδίο για πολιτικά εγχειρήματα, τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά. Ωστόσο, μέχρι τώρα το αποτέλεσμα των όποιων κινήσεων έχουν οδηγήσει σε πολυδιάσπαση, αποδυναμώνοντας την αντιπολίτευση και ενισχύοντας την κυβέρνηση.
Η ελληνική κοινωνία έχει δείξει τα τελευταία χρόνια ότι κινείται ρευστά, με ταχύτητα και με έντονη διάθεση δοκιμής νέων προσώπων και σχημάτων. Το ζητούμενο, όμως, είναι αν οι νέες πρωτοβουλίες θα προσφέρουν ουσιαστική πολιτική πρόταση ή αν θα αποτελέσουν ακόμη ένα επεισόδιο στην ατέρμονη σειρά προσωπικών στρατηγικών.
Το επόμενο διάστημα θα είναι κρίσιμο, καθώς οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, από την οικονομία και την ακρίβεια μέχρι την εξωτερική πολιτική-άμυνα και διαχείρισης κρίσεων, θα καθορίσουν το έδαφος πάνω στο οποίο θα φυτρώσουν — ή θα μαραθούν — αυτά τα νέα σχήματα.
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας