Λέγανε μια φορά
πως τα παραμύθια
θα ζητούσαν αποζημίωση απ’ τους ανθρώπους.
Δίχως το μια φορά κι` έναν καιρό
δίχως την κοκκινοσκουφίτσα, πόσο θα φτώχαινε ο κόσμος;
Έχω ενθύμια φαίνεται
σαν μια μικρή αποζημίωση ονείρων.
Βγαίνει ο Πινόκιο να διδάξει
πόσους καημούς και πίκρες εξαφανίζει η ξύλινη μύτη του
πόσες θλίψεις
απομακρύνει από τους ανθρώπους.
Ευτυχώς που υπάρχουν οι βασιλοπούλες.
Τα Βασιλόπουλα που ξεμαρμαρώνουν τις λέξεις
που τις επιστρέφουν στην αυλή τους.
Εκεί που παίζουνε κυνηγητό
μακριά από
τα Χρεολύσια, τα Τραπεζογραμμάτια, τους τόκους
του χειμώνα.
Ευτυχώς που υπάρχει παγωνιά και το κρύο γιορτάζει.
Έπειτα είναι και τα πουλιά που αναρωτιέμαι
πως γίνεται και
κυκλοφορούν δίχως τροχονόμους,
και πετούν δίχως μηνιαίο μισθό;
Αυτά σκεφτόμουν
όταν κατάλαβα
πόσο πολύ χρειαζόμαστε οι άνθρωποι
τα όνειρα που φέρνει
ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
απ` την Καισαρεία
…το μια φορά κι` έναν καιρό…
και το ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα…
Τρίγωνα, κάλαντα μες στη γειτονιά…
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ σε όλους
Γιάννης Ναζλίδης
21 Δεκεμβρίου 2024
