Του Δ.Π.Τόλιου
Πλήρης ημερών έφυγε από την ζωή η Μαρίκα Κιτσώνα-Κοσμίδου, η ψυχή της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Βέροιας αλλά και της προσκοπικής μουσικής την δεκαετία 1970 και 1980.
Αδέλφια της η Ολγα Σφήκα, η Σμαρούλα Κοσμίδου, και η Ευα. Ο πατέρας της Λάζαρος Κοσμίδης διατηρούσε κατάστημα με καπέλα και πουκάμισα στην κεντρική οδό της Βέροιας. Η μητέρα της Αναστασία ήταν στέλεχος των κατηχητικών της Βέροιας. Στα νεανικά της χρόνια η Μαρίκα Κοσμίδου εργάσθηκε στο ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, έναν θεσμό που δημιούργησε η τότε βασίλισσα Φρειδερίκη, στο Βογατσικό της Καστοριάς . Το 1958 ο Δημήτριος Παπαδόπουλος ο οποίος υπήρξε ο φύλακας άγγελος της την τοποθέτησε στην Δημόσια Βιβλιοθήκη. Μετά την αποχώρηση της από την διεύθυνση της Βιβλιοθηκης την διαδέχθηκε ο Γιάννης Τροχόπουλος . Η δημόσια κεντρική βιβλιοθήκη αποχαιρέτησε την εκκλιπούσα με ανακοίνωση έκφρασης θλίψης, εκτίμησης και σεβασμού. Η Μαρία Κοσμίδου – Κιτσώνα εργάστηκε στη βιβλιοθήκη το χρονικό διάστημα 1958 – 1987 με συνέπεια, ευγένεια, επαγγελματισμό και έντονη διάθεση προσφοράς. Περισσότερα για τον δεσμό της με την δημόσια Βιβλιοθήκη αναφέρει στην αποχαιρετιστήρια προσλαλιά του μαζί με στιγμές συνεργασίας τους ο Παύλος Πυρινός.
Όπως προανέφερα υπήρξε ένας ιδιαίτερος δεσμός της εκκλιπούσης και του ιστορικού αρχηγού των προσκόπων της Βέροιας, του Δημήτριου Παπαδόπουλου. Ο Δημήτριος Παπαδόπουλος πάντρεψε την Μαρίκα Κοσμίδου με τον τραπεζικό υπάλληλο Γιώργο Κιτσώνα, βάφτισε τον πρωτότοκο γιό της Χρήστο ενώ ο δευτερότοκος Δημήτρης έλαβε το όνομα προς τιμήν του Δημήτριου Παπαδόπουλου.
Στάθηκε με ευγένεια και σεβασμό κοντά στην νεολαία της Βέροιας
Ο γράφων έζησε και συνεργασθήκε με την εκκλιπούσα στον προσκοπισμό, ως αρχηγός της ομάδος του 5ου ΣΠ , ως βαθμοφόρος της τοπικής εφορείας αλλά και ως συμμαθητής του γιού της Χρήστου.
Στην οδηγική κίνηση εντάχθηκε στα νιάτα της μαζί με την Σμαράγδα Μπακαλίδου το έτος 1949. Είχε αρχηγό της την Τασούλα Παπαδοπούλου αδελφή του Δημήτριου Παπαδόπουλου, αλλά και την Γιόλα Χατζηδημητρίου και την Τζένη αδελφή της Αννας Κεμιντζέ.
Ορκίσθηκε οδηγός στο τολ της Ελιάς. Με παρελάσεις, εκδρομές , κατασκηνώσεις αναπτύχθηκαν φιλίες κοριτσιών μιάς Βέροιας που έφυγε ανεπιστρεπτί.
Στον προσκοπισμό εντάχθηκε μαζί με τα παιδιά της Χρήστο και Δημήτρη, όταν επανασυστήθηκε η προσκοπική μουσική το 1978.
Ως πρόεδρος της επιτροπής κοινωνικής συμπαράστασης μαζί με την αείμνηστη Δήμητρα Δημοπούλου και άλλες κυρίες της Βέροιας , με αγάπη φρόντισαν για την ενδυνάμωση της σε στελέχη και μουσικά όργανα.
Τιμήθηκε από τον ελληνικό προσκοπισμό με μετάλλιο για την μεγάλη προσφορά της στην κίνηση
Με υική αγάπη προσέγγιζε τους προσκόπους. Ενθυμούμαι την επίσκεψη της στην κατασκήνωση στο Πευκοχώρι το 1981, όταν ανάμεσα σε πυρκαγιές και ένταση εμφανίσθηκαν με τον σύζυγο της Γιώργο στην ιστορική πάνινη πολιτεία μας στα σταροχώραφα των πλαγιών του πρώτου ποδιού.
Κάθε χρόνο με ευθύνη κατάρτιζε το πρόγραμμα εμφανίσεων της προσκοπικής μουσικής σε ιδρύματα, στους δρόμους της πόλης στους εράνους και στα κάλαντα σε συνεργασία με τον αείμνηστο Απόστολο Κατσιγιάννη.
Αρχοντική στην συμπεριφορά, με έντονη κοινωνική ευαισθησία και αγάπη για τον συνάνθρωπο.
Θα την θυμόμαστε με αγάπη για όσα ωραία και δημιουργικά ζήσαμε μαζί!
