Αν θυμόμουν
πόσα φιλιά είχαν ξεχάσει στις παραλίες οι έρωτες,
τότε,
όλα αυτά τα όρθια συναισθήματα των Πόλεων
θα είχαν ειδοποιήσει
την κυρία Στέλλα,
να πάψει να διαβάζει απομνημονεύματα καλοκαιριών,
να σβήσει το λαμπατέρ
και να ανάψει τη μνήμη της.
Έψαχνα κι` εγώ
έναν εμπειρογνώμονα
για την θηριώδη καταγωγή των αποριών.
Ένας είχε δηλώσει
πως,
ότι σκηνοθετεί η φαντασία
η πραγματικότητα δεν το αγαπά.
Ένας άλλος,
μίλαγε για τ` ακατάληπτα,
και έγδυνε τις λέξεις φωνάζοντας
Ιερεμίααααα, Ιερεμίααααααα,
προσευχήσου στο ΑΝΤΙΟ.
Μονάχα η κόρη του Παντελή του Μπακάλη
που ζούσε
κάνοντας παρελάσεις στο ΜΑΚΡΙΑ,
αρνούνταν
να αντικαταστήσει τα φθαρμένα
μ` αυτό το
…έλα μωρέ! Δεν πειράζει!!
Ι. Α .ΝΑΖΛΙΔΗΣ
18/6/2022
