Σήμερα κανείς δεν θέλει να ακούσει,τα προβλήματα σου, γιατί θέλει να λέει, μόνο δικά του.Ολος αυτός ο κόσμος που μας περιτριγυρίζει, έχει ότι και εσύ. Ετσι δεν θέλει να ακούει τα ίδια και τα ίδια.Νομιζεις…Αυτο ακριβώς γίνεται.Γεματα τα τραπέζια του καφέ … Παρέες, παρέες συζητήσεις,για την επικαιρότητα,για τά μαθήματα στο σχολείο, κριτικές για την δασκάλα,που έκανε μία παρατήρηση, άδικη στο παιδί τής Καίτης,απειλες και νεύρα, ανταλλαγή απόψεων με τίς άλλες μανάδες για το πώς θα αντιδράσουν στη αδικία.Γιατι δεν έχουμε,να πούμε κάτι ουσιαστικό στις συναντήσεις μας, γιατί δεν συζητάμε πολιτισμένα γιατί μιλάμε συνεχώς αρνητικά ή μάλλον γιατί πρώτα λέμε το αρνητικό του και μετά λέμε και κάτι θετικό.Γιατι από τα χείλη μας δεν βγαίνει λέξη συμπόνιας ; κατανόησης, γιατί δεν κάνουμε διάλογο;. Γιατί δεν μιλάμε λίγο και για τον Θεό; Νομίζω ξοδεύουμε,τον χρόνο μας σκεπτόμενοι λάθος.Πως να πάψουμε,να είμαστε κουραστικοί,να γεμίσουμε την ζωή μας,με ουσία….._ Εγώ λέω να το ρίξουμε στον χορό, είπε η Ελένη,όταν μοιράστηκα μαζί της, τίς ανησυχίες μου.Δεν έχω κέφι, είπα._ Καλέ άντε σήκω,μην σκέφτεσαι τόσο πολύ.Παλια,πριν οι στρατιώτες αρχίσουν να πολεμάνε, μετά την προσευχή τους, τραγουδούσαν.Ετσι θα κάνουμε και εμείς.ΗΕλενη άνοιξε το ραδιόφωνο και έπιασε,έναν σταθμό,με δημοτικά.Η μουσική, απλώθηκε στο δωμάτιο και η φίλη μου άρχισε,να χορεύει κάνοντας, αστείες φιγούρες.Χωρις να το θέλω, άρχισα να γελάω τόσο,που δακρυσα. Είδες; μου είπε λαχανασμενη.Να η συνταγή.Απο τώρα, τέρμα, οι φόβοι,οι θλίψεις,η καθημερινότητα ή τουλάχιστον,όταν μας πνίγουν οι σκέψεις θα χορεύουμε,θα τραγουδάμε…. Συμφωνείς; είπε η φίλη μου αγκαλιάζοντας με._Τι καλά που σε έχω φίλη μου είπα.Ομως οφείλω να σου πω ότι τρομάζω με την ζωή μας.Ολο θέλω θέλω και όλο θέλω και ποτέ δεν χορταινω και αυτό πού με τρομάζει ακόμη περισσότερο είναι, ότι καταλαβαίνω ότι βαδίζω λάθος, εξακολουθώ να θέλω._ Άκου,μου είπε η Ελένη….Τα πράγματα είναι πολύπλοκα, η ζωή είναι σύντομη..Δεν λέω είναι καλό να ψαχνεσαι , όμως παρατήρησες ότι τελικά όλοι,παρασυρομαστε από την καθημερινότητα; Εκείνο,το απόγευμα, ήταν καθοριστικό… Υποσχέθηκα, στον εαυτό μου ότι δεν θα αναλωνομαι σε αχριστες κουβέντες και Παρέες.Σε κάθε μου, μέρα θα εφαρμόσω τά δικά μου ευτυχισμένα όνειρα,κάνοντας τα , πραγματικά…Θα αγαπώ τούς φίλους μου,την Ελένη,την Βάσω, τον Γρηγόρη…. αλλά και τους συνεργάτες μου που μόνο καλά λόγια και σκέψεις κάνουν για μένα.Και εγώ από την καρδιά μου,θα προσπαθώ,να μην τούς απογοητεύω.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
