Η εορτή των Αγίων Αναργύρων στον Στενήμαχο Ημαθίας

Την Τρίτη 1 Ιουλίου ο Σεβασμιώτατος
Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και
κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων
Στενημάχου.

Ο κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο
ανέφερε χαρακτηριστικά: «Καί οὕς μέν ἔθετο ὁ Θεός ἐν τῇ ἐκ­κλησίᾳ πρῶτον
ἀποστόλους, δεύ­­τε­ρον προφή­τας, τρίτον διδα­σκά­­λους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα
χαρί­σμα­τα ἰα­μά­των, ἀντιλήψεις, κυβερ­νή­σεις, γέ­νη γλωσσῶν».

Χθές ἡ Ἐκκλησία μας ἑόρτασε τήν σύναξη τῶν
δώδεκα Ἀποστό­λων, ἑόρ­­τασε τή μνήμη ἐκείνων στούς ὁποί­ους ὁ Χριστός ἀνέθεσε
νά δι­δάξουν τόν λόγο του στά ἔθνη καί τούς ἔδωσε τή δύναμη τῶν θαυμάτων, ὥστε
καί μέ­σω αὐτῶν νά ἐπιβε­βαιώνε­ται ὅτι ἦταν μαθητές καί ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ.

Καί σήμερα τιμᾶ τή μνήμη δύο ἁγίων, οἱ
ὁποῖοι ἔγιναν γνωστοί ἀπό τήν χά­ρη τῶν θαυμάτων πού ἐπιτελοῦσαν καί τῶν ἰα­μάτων
πού γενναιό­δωρα προσέ­φε­­ραν στούς ἀνθρώπους. Τιμᾶ τή μνή­μη τῶν ἁγίων
ἀναργύρων Κο­σμᾶ καί Δα­μιανοῦ.

Τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας τούς δύο αὐτούς μεγάλους
καί θαυματουρ­γούς ἁγίους καί  συνοδεύει τά ὀνό­ματά τους μέ ἕνα πολύ τιμη­τικό
ἐπίθε­το. Tούς ὀνομάζει ἀναργύρους. Καί δί­δει ἰδιαί­τερη σημασία σ᾽ αὐ­τό τό
ἐπίθετο, σ᾽ αὐτόν τόν χαρακτηρισμό, γιατί οἱ ἅγιοι Κοσμᾶς καί Δα­μι­α­­νός δέν
διακρίθη­καν μόνο ἐπειδή θε­­ρά­πευαν ἀσθενεῖς, ἀλλά διότι προ­σέ­φεραν τή
θεραπεία στούς ἀν­θρώ­πους ἀφιλοκερδῶς, τήν προσέ­φε­ραν χωρίς νά ζητοῦν ἀμοι­­βή,
χω­ρίς νά ζη­τοῦν ἀντάλλαγμα.

Καί αὐτό εἶναι τό σημαντικό, αὐ­τό εἶναι πού
τούς ἀνέ­δει­ξε ἁγίους, αὐτό εἶναι πού τούς ἀνέδειξε ἐκλεκτούς τοῦ Θεοῦ. Πολλοί
ἴσως ἔλαβαν τό τά­λαντο καί τό χά­ρι­σμα ἀπό τόν Θεό νά θεραπεύουν ἀσθε­­νεῖς
καί νά πα­ρέχουν τήν ἴαση στούς ἀν­θρώ­πους, ἀλλά ὅσοι δέν τό καλ­λιέργησαν καί
δέν τό καλ­λιερ­γοῦν γιά νά διακο­νοῦν τούς ἀνθρώ­πους καί νά θερα­πεύουν τά
ἀσθενή­ματά τους ἀλλά γιά τή δική τους προ­βολή ἤ ὠφέ­λεια, αὐτοί ὁμοιάζουν μέ
ἐκεῖνον τόν ὑπηρέτη τῆς παρα­βο­λῆς τῶν τα­­λάντων πού ἔθαψε στή γῆ τό τά­λαντο
πού τοῦ ἐμπι­στεύθηκε ὁ κύ­ριός του, καί ὅταν ἐπέστρεψε καί τοῦ τό ζήτησε τόν
ἄκουσε νά τόν ἐλέγχει, γιατί τό ἄφη­σε ἀνεκμε­τάλ­λευτο καί δέν τό κατέθεσε
οὔτε στούς τραπεζί­τες, προκειμένου νά ἀπολαύσει τόν νόμιμο τόκο.

Ἀντίθετα μέ αὐτόν, οἱ ἅγιοι Ἀνάρ­­γυ­ροι
Κοσμᾶς καί Δαμιανός καλλιέργησαν τό τάλαντο τοῦ Θεοῦ ὄχι γιά νά ἀπολαμβάνουν οἱ
ἴδιοι δόξα καί χρήματα, ἀλλά ἀναρ­­γύρως, χωρίς χρήματα, δωρε­άν, για­τί εἶχαν
ἀπόλυτη συναίσθη­ση ὅτι τό χάρισμα πού τούς ἔδωσε ὁ Θεός, τούς τό ἔδωσε γιά νά
ἀπα­λύ­νουν τόν πόνο τῶν ἀδελφῶν τους. Εἶχαν ἀπό­λυτη συναίσθηση ὅτι δω­ρεάν
ἔλα­βον καί εἶχαν χρέος νά δίδουν δωρεάν.

Πῶς ὅμως καλλιέργησαν αὐτό τό τάλαντο οἱ
ἅγιοι Ἀνάργυροι; Τό καλ­λιέργησαν μέ τόν προσωπικό τους ἀγώνα, μέ τήν προσευχή
καί τήν ταπείνωση, μέ τήν πίστη καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό.

Δέν πί­στευσαν ποτέ ὅτι τά θαύ­μα­τα πού ἐπι­τελοῦσαν
τά ἐπιτε­λοῦ­­­σαν μέ τίς δικές τους δυνάμεις, ἀλλά τά ἐπι­τελοῦσαν μέ τήν πίστη
καί τήν προ­σευχή. Ὁ Χριστός εἶχε διαβεβαιώσει, ἄλλωστε, τούς μα­θη­­­τές τους
ὅτι ὅσοι πιστεύ­ουν σ᾽ Αὐ­τόν θά μποροῦν νά κά­νουν ὄχι μό­νο τά θαύματα πού
ἔκα­νε ὁ ἴδιος «ἀλλά καί μείζονα τού­των».

Συνόδευαν ἀκόμη τήν προσπά­θειά τους νά
θεραπεύσουν τούς ἀν­­θρώπους καί μέ προσευχή, γιατί ἡ προσευχή εἶναι τό πιό
ἰσχυρό ὅπλο τῶν χριστιανῶν. Εἶναι τό ὅπλο κατά τῶν δαιμόνων, καί οἱ ἀσθένειες
εἶ­ναι ἀποτέλεσμα πολ­λές φορές τῆς ἐνεργείας τοῦ δια­βό­λου, πού θέλει μέσω
τόν ἀσθε­νειῶν νά δο­κιμάσει τόν ἄνθρωπο καί νά δοκι­μάσει τήν πί­στη του καί
τήν ἀντοχή της.

Αὐτά ἔκαναν οἱ δύο ἅγιοι Ἀνάργυροι πού τι­μοῦμε
σή­με­ρα, ὄχι μόνο ὅσο ζοῦ­σαν στόν κόσμο ἀλλά καί μετά τήν κοί­μησή τους,
ἐφόσον συνεχί­ζουν μέ­­­χρι σήμερα νά θεραπεύουν τίς ἀσθέ­νειες ὅσων καταφεύγουν
πρός αὐ­τούς καί ζη­τοῦν τήν ἴαση καί τήν ἀπαλ­λαγή τους ἀπό τούς πό­νους τῆς
ἀσθε­νείας.

Ζοῦν οἱ Ἅγιοί μας στόν οὐρανό ἀλλά παρακύ­πτουν
στή γῆ, κινού­μενοι ἀπό ἀγά­πη πρός τούς ἀν­θρώ­πους, καί ἰδίως πρός αὐτούς πού
ἐπικαλοῦ­νται τήν πρεσβεία τους καί ζητοῦν τή με­σιτεία τους.

Γι᾽ αὐτό τιμώντας καί ἐμεῖς σήμερα τούς
ἁγίους Ἀναργύρους Κο­σμᾶ καί Δαμιανό, τούς προστά­τες τῆς ἐνορίας σας, ἄς
ἐπικαλε­σθοῦ­με τή βοή­θειά τους καί ἄς τούς παρακα­λέσουμε νά μᾶς χαρί­ζουν
τήν ἴαση ὅλων τῶν σωμα­τι­κῶν ἀλλά καί τῶν ψυχι­κῶν μας παθῶν. Καί ἀκόμη ἄς
μιμούμεθα τό παράδειγ­μα τῆς ταπεινοφροσύνης καί τῆς προσευχῆς τους, γιά νά
ἔχουμε ἀκόμη περισσότερη τή χάρη καί τήν εὐλογία τους, ἀλλά καί τή χάρη καί τήν
εὐλογία τοῦ Θεοῦ.