Πριν τις λέξεις
ένα ΑΧ…
Κι` έπειτα σιωπή
για να προλάβεις ν` ακούσεις
τα βαθύτερα της ύπαρξης.
Τι ήτανε αυτός
που μπορούσε να πετά
πάνω από τις «ΖΗΜΙΕΣ»
της καθημερινότητας!
Αυτό το πνεύμα δεν θα πάψει ποτέ
να ερεθίζει το σώμα της κοινωνίας μας.
Ν` απογυμνώνει
τις κάθε είδους επιπολαιότητες.
Με πήρε τηλέφωνο
για να μου πει πόσο χάρηκε
όταν πήρε το βιβλίο που γράψαμε
οι 40 φίλοι
για την πόλη μας.
Τρέμουν ακόμη τα πόδια μου.
…που πας παλληκάρι ωραίο σαν μύθος…
ψιθυρίζουν τα χείλη μου.
Στην αγκαλιά του πνεύματός του
χωρούν όλοι οι Έλληνες.
Να υψώσω μια σημαία θέλω κι εγω ,
αυτήν των αισθημάτων μου.
Να πω
τι Έλληνας ήτανε αυτός
που εύρισκε πετράδια
για να στολίζει τις στιγμές μας.
Κύριε Σαββόπουλε,
λαμπρή σελίδα του Ευαγγελίου μας
των αχράντων μυστηρίων τροπαιούχε.
Κύριε Σαββόπουλε
που σώζεις την Αγάπη,
σε μια μπερδεμένη εποχή
πως σηκώνεις το λάβαρο της αγαθότητας!
Κύριε Σαββόπουλε
μας βλέπεις που είμαστε όλοι δακρυσμένοι
την ώρα που εσύ τραγουδάς…
…την παιδική μου φίλη την είδα ξαφνικά
να στέκει και να με κοιτά….
Κύριε Σαββόπουλε
τι ΔΩΡΟ για όλους μας η
ΜΝΗΜΗ σου!
Γιάννης Ναζλίδης
25 Οκτωβρίου 2025
