Ορειβασία σήμερα στο χιονοδρομικό με το παράξενο όνομα 3-5 πηγάδια. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει
κανένα. Ονομάστηκε έτσι γιατί στην βάση
του χιονοδρομικού, χαμηλά δηλαδή στα 1430 μ. υπάρχουν 3 πηγές, ενώ ψηλότερα στα
1800 μ. υπάρχουν 5 πηγές κάτι που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν και αναρωτιούνται
που βρίσκονται αυτά τα πηγάδια.
Η πόλη αναφέρεται από τον Θουκιδίδη
( 460 –397 π.Χ.) και τον Στράβωνα (63-23 π.Χ.).
Στην διαδρομή προς
την Νάουσα προσπερνάμε εκτάσεις με άριστα καλλιεργημένη γη, με οπωροφόρα δένδρα, ροδακινιές, αχλαδιές,
κερασιές και μηλιές.
Εκτεταμένα ερείπια στην περιοχή ενισχύουν την εκδοχή ότι εδώ
στο χώρο αναπτύχθηκε μια σημαντική πόλη της αρχαιότητας, σύμφωνα με τους
αρχαιολόγους ήταν η Μίεζα.
Τα τρία παιδιά του μυθικού βασιλιά Βέρη έδωσαν τα ονόματα
τους στις δυο σημαντικές πόλεις της Ημαθίας, Βέροια και Μίεζα ενώ ο γιός του
Όλγανος μεταμορφώθηκε σε ποτάμιο θεό. Η προτομή του ανακαλύφθηκε τυχαία στην
περιοχή του Κοπανού και χρονολογείται στο 2ο αιώνα π. Χ.
Περάσαμε την πόλη της Νάουσας, η πόλη πολύχρωμη, ολόφωτη από τον πρωινό ήλιο
τοποθετημένη σοφά στο μέρος που είναι κτισμένη όλο και απομακρύνεται από το
οπτικό μας πεδίο.
Από το 1955
χαρακτηρίζεται ηρωική πόλη ( πλάι στο Μεσολόγγι, το Σούλι και το Αρκάδι ) για
τους αγώνες και τις θυσίες στην περίοδο
των απελευθερωτικών αγώνων από τον τουρκικό ζυγό το 1822.
Το Φεβρουάριο του 1822 η περιοχή βρίσκεται στο επίκεντρο μια
μεγάλης εξέγερσης στα πλαίσια της ελληνικής επανάστασης με αρχηγούς τους
Ζαφειράκη Θεοδόσιο και Τάσο Καρατάσο.
Η πόλη πολιορκείται από τα στρατεύματα του διοικητή της
Θεσσαλονίκης Εμπού Λουμπούτ και πέφτει
τελικά στις πολυπληθέστερες δυνάμεις του εχθρού, στις 12 Απριλίου την Κυριακή του Θωμά.
Λεηλασίες, βανδαλισμοί, σφαγές, διωγμοί, αρκετές γυναίκες
προτιμούν να χάσουν την ζωή τους
πέφτοντας με τα παιδιά τους στα αφρισμένα νερά του καταρράκτη της Αράπιτσας στη
θέση ΄΄Στουμπάνοι΄΄ παρά να πέσουν στα χέρια των Τούρκων.
Ανεβαίνουμε της στροφές του δρόμου, μια μελαγχολία μια
ερημιά μας υποδέχεται, τριγύρω δάσος έρημο αλλά καταπράσινο από φύλλα. Φθάσαμε
στο χιονοδρομικό κέντρο 3- 5 Πηγάδια.
Το θέαμα είναι γαλήνιο και η εμπειρία να αντικρίζεις δάση
αρχέγονα σε ένα ήρεμο πρωινό είναι πάντα ξεχωριστή. Θαυμάζουμε για μερικά λεπτά
της ώρας την ομορφιά του τοπίου.
Με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου μια πυκνή ομίχλη κάλυψε το δάσος
μπροστά μας αλλά και πέρα από αυτό μια μαυρίλα σκέπασε σχεδόν τις βουνοκορφές
του βουνού, προσδίδοντας μια μυστηριακή
εμφάνιση.
Διασχίσαμε το χιονοδρομικό και πήραμε το μονοπάτι. Στην
πλάτη μας κουβαλάμε τα απολύτως απαραίτητα για να είμαστε όσο το δυνατόν πιο
ανεξάρτητοι, αυτάρκεις και οικολογικά συνεπείς.
Πρωινό ακόμη και είναι η ώρα που τρέφονται τα περισσότερα
άγρια ζώα και οι θάμνοι γεμίζουν από
θορύβους και ήχους. Ξαφνικά μπρος
τα μάτια μας 2 ζαρκάδια μας προσπέρασαν
με το περήφανο βιαστικό βάδισμα τους.
Καθώς η πανίδα που φιλοξενεί πουλιά, σκαντζόχοιρους,
αλεπούδες , λαγούς και κουνάβια βρίσκονται σε εγρήγορση και πότε -πότε εμφανίζονται
μερικά από αυτά στο μονοπάτι που τώρα πεζοπορούμε.
Αφήσαμε το δασικό δρόμο μπαίνοντας σε πυκνό δάσος
οξιάς. Η πορεία μόλις άρχισε……
Με το ξεκίνημα το μονοπάτι ανηφορικό, χαμηλή βλάστηση με
υπέροχα αγριολούλουδα.
Μια φύση όμορφη, πλανεύτρα, δροσερή. Αυτή η φύση που επιμένει να μας εκπλήσσει με την ήρεμη και σιωπηλή παρουσία της.
Καστανιές και έλατα, κουμαριές, οξιές και πεύκα. Ζαρκάδια και αγριογούρουνα
αλεπούδες και λύκοι. Ανεμώνες και ίριδες, κρόκοι και άγριες ορχιδέες.
Μπήκαμε στο δάσος,
φωνές πουλιών μας καλωσορίζουν….
Η φύση δαμάζει το σκοτάδι, φωτίζει τον μαρμαρωμένο χρόνο,
ανασυνθέτει καταστάσεις.
H
υγρασία που υπάρχει ακόμη στα χόρτα και τους θάμνους, κάνουν το μονοπάτι
γλιστερό. Λίγο ψηλότερα το μονοπάτι καταπράσινο πανέμορφο. Πουλιά φτερουγίζουν δίπλα
μας τρομαγμένα από τον δικό μας θόρυβο.
Μετά από μια επίπονη δυνατή ανηφορική ανάβαση ανάμεσα από πυκνό δάσος θεόρατων
οξιών φθάσαμε σε ξέφωτο. Τώρα
ορειβατούμε σε ανηφορικό μονοπάτι στην άκρη του δάσους.
Δεξιά μας η κορυφή Καρατάσι, κάτω χαμηλά η πεδιάδα της
Έδεσσας .
Φθάσαμε στην κορυφογραμμή ένας παγωμένος αέρας μας αναγκάζει
να φορέσουμε ότι έχουμε στο σάκο μας
κάτι ζεστό να μας προστατέψει από τον αέρα που λυσσομανά. Με δυσκολία
συνεχίζουμε με ένα παγωμένο αέρα να ξεσπά σε δένδρα και πάνω μας.
Ο συννεφιασμένος ουρανός, ο δυνατός ο ανοιξιάτικος αέρας, δημιουργούν στην ομάδα ανάμικτα αισθήματα. Ξεκουραζόμαστε
για αρκετά λεπτά της ώρας, η παραμονή μας κύλησε σε αργούς ρυθμούς.
Από εδώ ψηλά θέα απεριόριστη. Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα
σου, όλα έχουν μια διαφάνεια και μια λεπτότητα.
Η ψυχή σου αφήνεται στα δίχτυα της πανέμορφης φύσης , παντού
κυριαρχεί μια τάξη, βουνά, λιβάδια, χαράδρες, πανέμορφα δάση.
Πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής από άλλη διαδρομή, σε καλή
κατάσταση, κατηφορικό.
Συνεχίζουμε την πορεία μας, πήραμε το δασικό δρόμο……..
Χορταστική η μέρα σήμερα με την ανέγγιχτη ομορφιά από τα
γύρω δάση.
Σήμερα ορειβατήσαμε και πάλι στις πλαγιές του βουνού,
ακούσαμε τα μυστικά του ανυπόμονα, ζήσαμε την ομορφιά του, πήραμε κάτι από τη
γοητεία του.
Όλη μια παρέα μια συντροφιά από ορειβάτες που δείχνουν ότι
δεν βιάζονται για την επιστροφή.
Η κατάβαση μέχρι τα
αυτοκίνητα είναι γεμάτη εικόνες, από μια παραμυθένια φύση τριγύρω.
Τσιαμούρας Νικόλαος
