Γράφει η Νανά Παπαϊωάννου
Φιλόλογος- λογοτέχνις
Είναι κι αυτή μια Κίρκη, η εξουσία. Όταν, με το μαγικό της ραβδί, μεταλλάσσει ανθρώπινες συνειδήσεις, διασαλεύει τα κοινωνικά θεμέλια, συσκοτίζει τις φρένες και οδηγεί στην απώλεια. Όταν απεμπολεί παραδεδομένες αρχές και αξίες, καταπατά απαράγραπτους ηθικούς κανόνες και καταργεί την ελεύθερη σκέψη. Όταν επιδιώκει ανενεργούς πολίτες, μη συνειδητοποιημένους, όταν στερεί το όραμα από τους νέους για ένα καλύτερο «αύριο». Όταν αποσκοπεί σε «φάρμες» άβουλων όντων, ( «Η φάρμα των ζώων», Τζορτζ Όργουελ), γίνεται υπερφίαλη και εγωκεντρική, «αποφασίζει και διατάσσει», καταργώντας δημοκρατικούς θεσμούς, τον νόμο του δικαίου.
Η μάγισσα Κίρκη (εξουσία) επιλέγει ως όργανά της ανθρώπους επιρρεπείς στις υλικές απολαύσεις, άπληστους, ιδιοτελείς, κενούς πνευματικά, ακαλλιέργητους ψυχικά.
Τους κρατά αιχμάλωτους, με άνομες «συναλλαγματικές», καταργεί την προσωπικότητά τους, αχρηστεύει την υπόστασή τους και τους μετατρέπει σε απρόσωπα όντα («unperson»). Τους χρησιμοποιεί ως υποχείρια, τους υποχρεώνει σε δουλική υποταγή (σύντροφοι του Οδυσσέα), ευτελίζει και καταργεί τη σκέψη τους.
Τους κρατά «μαντρωμένους», ταϊζοντάς τους «επιλεκτική» τροφή, απενεργοποιώντας το λεξιλόγιό τους, υποχρεώνοντάς τους να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, πολτοποιώντας έννοιες, με τη «γλωσσοκάθαρση» που τους επιβάλλει, τους στερεί από την ευθύβολη, κριτική σκέψη.
Τους μυεί στα μυστικά της «ήσσονος»προσπάθειας, την οποία αναγάγει ως αρχή στη διαμόρφωση και διοργάνωση του κοινωνικού ιστού, τους οδηγεί σε πλήρη πνευματική ένδεια. Έχει σύμμαχό της την ανθρωποκτόνα και «έξυπνη» τεχνολογία, που με τον λεξικό μινιμαλισμό, τους σύγχρονους τεχνολογικούς όρους και την εύκολη αποδοχή της, έχει δημιουργήσει μια κατασκευασμένη «εικονική» πραγματικότητα, ξένη προς την αλήθεια, απόμακρη από το γνήσιο και ουσιώδες.
Με το σκοτεινό της πρόσωπο, η μάγισσα Κίρκη (εξουσία) δημιουργεί ένα καθεστώς τρόμου, ναρκοθετεί τις διαφορετικές επιλογές και είναι αμείλικτη απέναντι στους «αντιφρονούντες».
Απέναντί της, ο μεγάλος επικός ποιητής, ο Όμηρος (β’ μισό του 8ου π.Χ αιώνα), ο υμνητής της αρετής, των γενναίων και τολμηρών αποφάσεων, του αγωνιστικού πνεύματος, της οικογενειακής εστίας και της συζυγικής πίστης, όρθωσε τον ήρωά του Οδυσσέα. Έναν ήρωα που παλεύει με «θεούς και δαίμονες», προκειμένου να πετύχει τους στόχους του, διακατέχεται από ευγενή αισθήματα (συνάντηση με τη Ναυσικά), σέβεται και τιμά το θείο, χρησιμοποιεί τη λογική, αγωνίζεται για το νόμο του δικαίου (σύγκρουση με επίδοξους κι άνομους μνηστήρες). Ναυαγός παλεύει με θεόρατα κύματα, με ποικίλες δυσκολίες, για ν’ αντικρίσει, μετά από είκοσι χρόνια, την αγαπημένη του Ιθάκη, ν’ αγκαλιάσει τα προσφιλή και πολυαγαπημένα του πρόσωπα.
Δυστυχώς, φυλλορροούν, σήμερα, τα ομηρικά έπη, και όχι μόνον, από τη διδακτέα σχολική ύλη, ίσως, γιατί διδάσκουν ήθος και αξίες, προβάλλουν το ελεύθερο και αγωνιστικό φρόνημα, την αγάπη για την Πατρίδα, την ευγενή άμιλλα, τη σώφρονα συμπεριφορά, την ψυχική καλλιέργεια.
Η σύγχρονη μάγισσα Κίρκη, εγκλωβισμένη στο υποχθόνιο σχέδιο της αποχαύνωσης των μαζών και του ευτελισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας, πολεμά αξίες και ιδανικά, καταργεί τους φυσικούς νόμους, ασεβεί απέναντι στον Δημιουργό του κόσμου.
