Γράφει η Σοφία Πιστοφίδου-Τσόγκα
Καθηγήτρια Φιλόλογος
“Ὤ λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο”
Γλυκύτατο φθινόπωρο μάς χάρισε ο Κύριος, ο Δημιουργός. Από τις ωραιότερες του έτους οι ημέρες του, “ἀναμέσον” Θέρους και Χειμώνος, σύνορο του Καλοκαιριού προς τον Χειμώνα. Ενδιάμεσος σταθμός ομορφιάς και χάριτος, με χρώματα ιδιαίτερα, δικά του, άρωμα, γεύσεις, ποικιλία προσφορών.
“Θεῖο φῶς τοῦ ἀπογεύματος! Πέφτοντας πάνω στό μυαλό σχηματίζει μικρές χαραδρώσεις σάν αὐτές τῶν βουνῶν.
Προετοιμάζει πηγές …”.
Ημέρες γλυκιές, ηλιοφωτεινές με μέτρο, βραδάκια δροσερά, βροχούλες και βροχές, και καταιγίδες!! διάσπαρτες, αλλά και καλόδεχτη εναλλαγή με απαλό ηλιοχάδι, και έξοχο χρώμα ουρανί, του πεντακάθαρου από τη βροχή και τους αέρηδες, ουρανού.
“Καί κλίνω τό γόνυ στό φθινόπωρό μου ”
Και το μούχρωμα ποιητικό, Σαπφικά φεγγαρόφωτα και αστερισμοί πάνω στον έναστρο ουρανό.
“δέδυκε μέν ἁ σελάσνα καί Πληΐαδες”
***
Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2026, ώρα 8:30, εσπέρα.
Ώρα για λιακάδα απογευματινή και μισό φεγγαρόφως, δειλινό περιχυμένο με λεπτό αεράκι, κρυωπό, δροσερό που καταφθάνει από τα βορεινά, φέρνει μαζί του και πρωτόχιονο μήνυμα. Φόντο ιλαρό για συναντήσεις και συντροφιές στον ωραίο εξώστη της πόλεώς μας “ΕΛΙΑ”.
“Ὄνειρα κι ὄνειρα ἦρθαν στά γενέθλια τῶν γιασεμιῶν ”
Και αυτήν την θεσπέσια φθινοπωρινή ημέρα, εν μέσω Εορτών και Πανηγύρεων Εθνικοθρησκευτικών, καταφθάνουν ήμερες, αρχοντικές, σεμνές, και επιβλητικές συνάμα στην μεγαλοπρέπειά τους, σεβαστές πάνω από όλα, οι Αναμνήσεις, η Θύμηση, η Μνήμη, η Νοσταλγία, η Συγκίνηση, η Ευαισθησία, η Αγάπη, η Χαρά, όλες μαζί ή μία μία χωριστά, έχοντας αγκαλιασμένα, και στοργικά οδηγώντας στην πλατεία “ΕΛΙΑ,” αγαπημένα από παλιά “μαθητούδια” μας, για συνάντηση και επανασύνδεση, μετά από σαράντα χρόνια αποφοίτησης από το Γυμνάσιό τους, από το Γυμνάσιό μας.
“Ἄκου κι ἐμᾶς πού μόλις ἐγυρίσαμε
νησιά καί πολιτεῖες πού γνωρίσαμε
Ξάνθη Θεσσαλονίκη Βέρροια Καστοριά
Γιάννενα Μεσολόγγι Σπάρτη καί Μυστρᾶ
Καμπαναριά καί στέγες μέσ’ στή συνεφιά
κι ὅλα μαζί μιά λύπη καί μιάν ὀμορφιά ”
Σήμερα, νωρίς το βραδάκι, “βάλαμε τα καλά μας” και παρουσιαστήκαμε στην αίθουσα υποδοχής, πανέτοιμη κι αυτή, του περιπτέρου “ΕΛΙΑ”. Μαθητές και μαθήτριες “του χθες” πριν από σαράντα χρόνια, σήμερα ώριμοι και στιβαροί, άνδρες και γυναίκες, έχουν εορταστική συνάντηση. Μετά από μια μακρόχρονη θητεία στα “θρανία” της πραγματικής ζωής, σχεδίασαν και οργάνωσαν μια συνάντηση Αγάπης και Νοσταλγίας για επανασύνδεση, για συνομιλία απ’ ευθείας ο ένας με τον άλλο, για την ξεχωριστή πορεία τους στο διάβα των δεκαετιών.
“Μά τί εἶναι αὐτό πού περιμένω κάθε χρόνο
μέ μιά ρυτίδα περισσότερο στό μέτωπο, μέ
μιά ρυτίδα λιγότερο στήν ψυχή; τήν πλήρη
ἀντιστροφή, τήν ἀπόλυτη διαφάνεια ”
Και Καθηγητές-Καθηγήτριες, τότε “εν δράσει διδακτική”, σήμερα συνταξιούχοι, συμμετέχουν μετά από ευγενική πρόσκληση στην ιδιαίτερη αυτή εορταστική σύναξη. Είναι μεγάλη τιμή Καθηγητές “απόμαχοι” να δέχονται τον σεβασμό και την αγάπη των σημερινών ακμαίων και μεστών ανδρών και γυναικών, μετά σαράντα χρόνια, “αποφοίτων”!
“Κάνε ἅλμα πιό γρήγορο ἀπό τή φθορά ”
***
Υποδοχή
Κλίμα ζωηρό! Κίνηση, γοργότητα, ομιλίες τρεχαλιστές, λέξεις κοφτές, “παιδιάστικες θριαμβευτικές ιαχές, καλωσορίσματα, γελάκια, επιφωνήματα, χειραψίες, αγκαλιάσματα διακριτικά και πιο εκρηκτικά, φωνές εκπλήξεως, χαμόγελα ιλαρότητας στα πρόσωπα, ευφροσύνη “περιβάλλουσα”, νέες συναντήσεις, νέες συγκινήσεις, όλα μαζί στροβιλίζονται μέσα στη μεγάλη επίσημη αίθουσα. Ένταση εκδηλώσεων, ένταση μουσικής “επενδύσεως”, καλωσορίζουν τους νεοφερμένους. Όλα ανάκατα και θριαμβικά.
“Ἡ κάθε γλῶσσα νά μιλεί την καλοσύνη τῆς ἡμέρας ”
Η αίθουσα στολισμένη και φροντισμένη. Τα τραπέζια στρωμένα. Τα μουσικά στοιχεία έτοιμα προς εκκίνηση. Και οι σερβιτόροι απολύτως αφοσιωμένοι στο καθήκον τους. Όλη η εικόνα δείχνει την φροντίδα, από πριν, των αρμοδίων για την οργάνωση της εορτής, ώστε όλα να εξελιχθούν όμορφα.
“Χαῖρε, ξεῖνε, παρ’ ἄμμι φιλήσεαι …”
“Καλῶς ἦρθες ξένε μου, κόπιασε νά σέ φιλέψουμε ”
Είναι η ώρα της ευωχίας, δηλαδή, δείπνο με ποτό, μουσική και τραγούδι και χορός. Αυτά είναι τα “στάδια” ενός ελληνικού εορτασμού, παραδοσιακά, από τον μέγα Όμηρο μέχρι και σήμερα και αυτήν την ώρα. Μουσική συνοδεύει όλο το πανηγύρι και προσπαθεί “εκκωφαντικά” να επιβληθεί στο σύνολο από λόγια, τραγούδια, περιγραφές για παιδικές κακίες και μαθητικές σκανταλιές, σχολικά κατορθώματα των πιο δυναμικών, τσουγκρίσματα ποτηριών και ανάλογες ευχές, φωτογραφίσεις στιγμιότυπων και “σαραντάχρονη” φιλοσοφία!!
“Κι ὅταν πιά τέλος χόρτασαν καλά μέ φαγοπότι,
στό νοῦ τους ἔβαλαν χορό ν’ ἀρχίσουν καί τραγούδι,
πού ’ναί στολίδια τοῦ γλεντιοῦ καί τή γλυκιά κιθάρα
ὁ κράχτης πῆγε κι ἔβαλε στά χέρια του Φημίου ”
Αγαπημένοι μας! σας είχαμε υποδεχθεί στο Γυμνάσιό μας “πρωτοεφηβάκια”. Σας κρατήσαμε στην αγκαλιά μας για τρία ολόκληρα μαθητικά χρόνια, στην φιλόξενη και προστατευτική αγκαλιά του 1ου Γυμνασίου Βεροίας -σήμερα “ΦΙΛΙΠΠΕΙΟ”. Σας ξεπροβοδίσαμε, εφήβους πια, προς τα Λύκεια με ευχές για πρόοδο και επιτυχίες.
“Φεύγω μέ μιά ματιά
Ματιά πλατιά ὅπου ὁ κόσμος ξαναγίνεται
Ὄμορφος ἀπό τήν ἀρχή στά μέτρα τῆς καρδιᾶς ”
Αποφοιτήσατε και από τα Λύκεια και εισήλθατε στην τάξη των ενηλίκων ως “πολίτες” πλέον της Πατρίδος, τέκνα έτοιμα να της προσφέρετε, κατά την δυνατότητά του ο καθείς, η καθεμιά. Και έτσι έγινε.
“Ὁ οὐρανός μου εἶναι βαθύς κι ἀνάλλαχτος
Ὅ,τι ἀγαπῶ γεννιέται ἀδιάκοπα
Ὅ,τι ἀγαπῶ βρίσκεται στήν ἀρχή τοῦ πάντα ”
Αγαπημένοι μας! Μικροί μαθητές τότε, κάπως δειλά και διστακτικά παιδόπουλα, μαζί με λίγο φόβο για τον άγνωστο κόσμο των νέων γνώσεων, παράλληλα όμως και με θαρραλέα περιέργεια για τον ευρύτερο κύκλο γυμνασιακών μαθημάτων. Δεν διστάσατε όμως να φέρετε στο καινούργιο σας Σχολείο και παιδική ανυπομονησία και παιδική ζωηρότητα, το φυσικό ατίθασο της ηλικίας, και ανυπότακτο σκίρτημα, ώστε με αυτά τα “σύνεργα” να σχεδιάσετε και να εμπνευσθήτε βήμα βήμα και σχεδόν να αποφασίσετε το μέλλον της μικρής τότε ακόμη ζωής σας.
“Νεότης εἶναι ἡ ὡραία στιγμή τῆς ζωῆς ”
Σήμερα σας καμαρώνουμε νέους άνδρες, φιλόδοξους και αποφασιστικούς, εμπιστευμένους στις δυνάμεις τις πνευματικές και σωματικές, που γενναία και αποτελεσματικά πορεύεσθε προς ό,τι επιλέξατε, με σύνεση με μέτρο, με σεβασμό, με δικαιοσύνη, με εργατικότητα, με ήθος και φιλοτιμία, σύμφωνα με όσα διδαχθήκατε από την οικογένεια, το σχολείο, αλλά και βαδίζοντας στις λεωφόρους της ζωής.
“Πίσω ἀπ’ τις μάντρες τῶν ἐργοστασίων ἀνεβαίνουν
πασχαλιές
καί λεῦκες τινάζουν τά μαντήλια τους καί χαιρετᾶνε
τούς καπνούς των καμινάδων ”
Αγαπημένες μας! Τρυφερές κορούλες, λουλουδάκια ντροπαλά, στολίδια που ομορφαίνατε το σχολικό κτίριο με τη δροσερή παρουσία σας, χαριτωμένες, με τα ονειροπόλα ματάκια, που περνώντας από τον μαυροπίνακα και επάνω στα γραφειάκια σας σχεδιάζατε κιόλας τον τρόπο του θαυμαστού όπως τον βλέπατε τότε κόσμου και της πολύτιμης ζωής, όπως την αντιληφθήκατε μέσα από τις ποικίλες γνώσεις που προσέφερε το σχολείο και η συνέχιση των σπουδών σας.
“Ἄν ἦταν νά σοῦ προσφέρω ἕναν κρίνο
θά ‘βαζα ἕναν μίσχο στόν ἕσπερο ”
Σήμερα σας συναντούμε αξιόλογες, αξιοσέβαστες παρουσίες, η καθεμιά μοναδική προσωπικότητα, αναγνωρισμένες στον κύκλο της ζωής, οικογενειακής, κοινωνικής, εργασιακής, όπου ταχθήκατε. Σας καμαρώνουμε, σας χαιρόμαστε, για όλα όσα επιτύχατε, για όλα όσα προσπαθήσατε. Σας συναντούμε σήμερα, μετά από σαράντα χρόνια, προικοδοτημένες με προικιά πολύτιμα, σπουδές, εργασία, συζυγία και έρωτα, μητρότητα, οικογένεια, αναμνήσεις, χαρές, προσφορά και ανταπόδοση.
“Ἔταξα στήν ἴριδα μιά γῆ καλύτερη μιάν ἐποχή γεμάτη
χῶμα φρέσκο ἀπό χαμομήλι ἀμόλυντο ”
Αγαπημένοι μας! Σήμερα η δική σας αγκαλιά δέχεται εμάς, τους Παιδαγωγούς σας, με έκδηλη στοργή και χαρά και ευγένεια και τιμή. “Ώριμοι” πολίτες, πλούσια η “σοδειά” σας κατά την προσδοκία και την δυνατότητα και κατά τις συνθήκες και την προσπάθειά σας. Στον απολογισμό σας δικαιοτρόπως και η ευχαριστία προς τον Θεό για τα δώρα Του. Και ακόμη, να δηλώσετε πως θα συνεχίσετε την προσφορά και ακόμη πιο πέρα και πιο πάνω, έχετε την δύναμη και τον χρόνο.
“Κι ἔχω ἀκόμη καιρό! Δέν ξεχέρσωσα ὅλο
τό χῶρο μου, Κύριε.
…Ὡστόσο, δέν ξοδεύω τόν ἥλιο σοῦ ἄδικα.
Δέν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ’ ὅ,τι μοῦ δίνεις ”
Όλα έγιναν όπως ταίριαζε. Συνάντηση, Υποδοχή, Καλωσόρισμα, Τραπεζαρία, Παρουσίες, Λόγοι και Χαιρετισμοί αγάπης, Συγκίνηση, Χαρά, Υποσχέσεις, Φωτογραφίσεις, συμβουλές των μεγαλυτέρων. Έτσι έγιναν όλα καλά. Οι Αναμνήσεις, η Θύμηση, η Μνήμη, η Νοσταλγία, το Χθες, η Ευαισθησία, η Φιλία, η Τιμιότης, η Συνεργασία, η Συμπάθεια, η Φιλοξενία, η Εγκαρδιότης, ο Σεβασμός, πήραν το μερίδιό τους από την εξαιρετική συνάντησή μας, και αποχώρησαν “ως φορείς ωραίων εμπειριών και ωραίων αναμνήσεων” μεταφέροντας μηνύματα με αξίες πανάρχαιες ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ! που κρατούν σε συνοχή τον λαό μας.
“Τά μυρισμένα χείλη τῆς ἡμέρας φιλοῦσι
τό ἀναπαυμένον μέτωπο τῆς οἰκουμένης ”
[ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ]
Αγαπημένοι μας “Μαθητές και Μαθήτριες”! Σας χαιρόμαστε για όλην την ζωή σας, ημίσεως αιώνος. Ίσως όλα τα όνειρα και οι κόποι και οι ευκαιρίες να μην απέδωσαν τα αναμενόμενα. Πλην όμως δεν μπορούμε να ξεχνούμε όλοι μας ότι ένα είναι το βέβαιο: δεχθήκαμε και πήραμε ζωή. Και πάλιν, χαρίσαμε ζωή από την δική μας. Πάντα ισχύει ο νόμος ο πανάρχαιος, η “δόσις” έχει και “ἀντίδοσιν ”. Όπως κι αν γίνεται, αυτό πρέπει να το δεχτούμε με συγκατάβαση.
“Κουράγιο περιστέρες καί ἀνεμῶνες μου
Οἱ ὡραῖες κι οἱ συντροφιστές καί οἱ μόνες μου.
Ὅπου μαυρίλα κλώθεται καί γνέθεται
Ἥλιοι μικροί γενεῖτε κι ὅλο ἀλέθετε.
Σ’ εὐλογημένη μέρα βγάζει τό κακό
σέ δημοσιά πλατιά τό στενοσόκακο.
Κι εἶναι στά σκοτεινά καί στήν ἐρήμωση
ὅπου ριζώνει κι εὐωδιάζει ἡ θύμηση ”
***
Συγχαίρουμε όλους ανεξαιρέτως καθώς συνεργάσθηκαν αυτοβούλως και προθύμως για την επιτυχία της εκδηλώσεως. Ψυχή της οργανώσεως της εορτής η αεικίνητη, έκτακτη συνάδελφός μας, Καθηγήτρια, η κυρία Κατερίνα Μπορτένα. Ξεκίνησε πρώτη και ενέπλεξε στην ιδέα της οργανώσεως “συμμαθήτριες και συμμαθητές,” όλην την τάξη. Το σύνολο της τάξεως συμμετείχε αφθόνως ως προς τα απαραίτητα μέσα και τις προσωπικές δυνάμεις. Κάποιοι “διακόνησαν” και σε εξειδικευμένο τομέα με περίσσια προθυμία, αλλά και με περίσσια εργασία. Οι κυρίες Μαρία Μιζαντζίδου και Σταυρούλα Σεμερτζίδου, οι κύριοι Γιώργος Αρσένης, Ανδρέας Πελεκίδης και Γιάννης Σιδηρόπουλος, προσέφεραν τα μέγιστα όπου απαιτούνταν μεγαλύτερη προσφορά δυνάμεων.
***
Ευχαριστούμε όλους τους παρόντες Καθηγητές εκ των παλαιών που παρέστησαν.
Το πιο μεγάλο “Ευχαριστώ” απευθύνουμε προς τους “Μαθητές-Μαθήτριες” γιατί χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν συνάντηση και γιορτή. Ευχαριστούμε όλην την τάξη 1985-1986 που μας ετίμησε εμάς τους “απόμαχους” σήμερα Καθηγητές και μας συμπεριέλαβε στα πρόσωπα τα αγαπητά τους, που ήθελαν να μοιραστούμε μαζί τους τη σημερινή χαρά τους.
***
Απόντες
Η προσευχή και η θύμησή μας στρέφεται με σεβασμό και ιερότητα προς όσους αγαπημένους “Μαθητές-Μαθήτριες” έφυγαν από κοντά μας προς την ουράνια αιωνιότητα.
Ευχές
Είστε για μας τα αγαπημένα μας “μαθητούδια”, για τα οποία και στα οποία ευχόμεθα ευλογία στη συνέχεια της ζωής σας και χαρά.
Ευχόμεθα σε όλους υγεία, ευόδωση στις εργασίες τους, υπομονή και καρτερία στα δύσκολα. Και προσφυγή για βοήθεια στον Ύψιστο Βοηθό και Σκεπαστή και Προστάτη μας, ημών των ανθρώπων και της πολυφίλητης Πατρίδος μας, της Ελλάδος.
“Τοῦ βίου τήν θάλασσαν*υψουμένην καθορών*
τῶν πειρασμῶν τῷ κλύδωνι,*τω εὐδίῳ λιμένι σου
προσδραμών,*βοώ σοι•Ανάγαγε* ἐκ φθορᾶς
τήν ζωήν μου, πολυέλεε ” [Καταβασία]
***
Αγαπημένοι μου, “Μαθηταί και Μαθήτριαι”,
εκλεκτοί Καθηγηταί,
σας εύχομαι
Καλή υγεία, Καλό φθινόπωρο, μαζί με τις οικογένειές σας.
[Ποίηση: Ελύτης, Ρίτσος, Βρεττάκος,
Σεφέρης, Βρέλλης, ΟΜΗΡΟΣ]
