Μερικές φορές κάποιες επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων μοιάζουν να είναι απόρροια πρόχειρων σχεδιασμών και βιαστικών ενεργειών που αποσκοπούν στις εντυπώσεις και στις σόνι και καλά αλλαγές συστημάτων και λειτουργιών που είχαν εφαρμόσει προηγούμενες κυβερνήσεις.
Κι αυτό συμβαίνει κυρίως σε δύο νευραλγικούς τομείς της χώρας: Την Παιδεία και την Υγεία, που τους έχουν αλλάξει τα φώτα, αφού κάθε νέος υπουργός θεωρεί σχεδόν υποχρέωσή του να επιφέρει αλλαγές και να βάλει την υπογραφή του στο δικό του σύστημα, που έρχεται να αποκαθηλώσει το προηγούμενο. Καμία συνέχεια και συνέπεια δηλαδή στους πλέον σημαντικούς πυλώνες ενός κράτους.
Στην περίπτωση όμως της Εκπαίδευσης και των παιδιών, των αυριανών πολιτών δηλαδή, πόσο χρήσιμο και ωφέλιμο είναι να τους έχουμε στη ζωή, μονίμως μπερδεμένους, αφού κάθε γενιά βιώνει τουλάχιστον 4 αλλαγές στα μαθητικά τους χρόνια;
Τώρα, με το σύστημα Γαβρόγλου, το μπέρδεμα θα ξεκινάει ακόμα πιο νωρίς, με την πιπίλα σχεδόν, από τα 4 χρόνια τους που θα εντάσσονται υποχρεωτικά στη συστηματική εκπαίδευση.
Και αυτή η υποχρεωτική εγγραφή επιφέρει και ένα σωρό συνέπειες, για τις οποίες έχουν ξεσηκωθεί Δήμοι, εργαζόμενοι στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς και γονείς.
Δεν θα σταθούμε στα του νόμου, ούτε στις επιπτώσεις της απόφασης για τους Δήμους, ούτε στο γεγονός ότι η κυβέρνηση της αριστεράς με τις απαιτήσεις από τους ΟΤΑ σε στενά χρονικά πλαίσια, δείχνει να επιδοτεί τους ιδιώτες. (Ουδεμία αντίρρηση εάν δεν το πολεμούσε μέχρι πρότινος)…
Θα σταθούμε όμως, στην ανάγκη σταθερότητας, τουλάχιστον, στον τομέα της Παιδείας εάν πραγματικά θέλουμε να διαμορφώσουμε συνεπείς και με προσωπικότητα πολίτες.
Στο όνομα του εκσυγχρονισμού και του πολιτικού εγωκεντρισμού, το συνεχές ράβε-ξήλωνε του συστήματος σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, το λιγότερο απογοητεύει και εθίζει στην αβεβαιότητα τα παιδιά μας, από την κούνια ακόμα… Αυτό θέλουμε;
