Το λιγότερο θυμωμένοι οι άνθρωποι του ιδιωτικού τομέα παρακολουθούμε τα όσα φαιδρά συμβαίνουν αυτόν τον καιρό στο ζήτημα της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Με τη συμμετοχή τους στην απεργία – αποχή από την αξιολόγηση να φτάνει κατά μέσο όρο στο 80% (100% σε κάποιες περιπτώσεις υπηρεσιών). Τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσίων υπαλλήλων συμφωνούν, όπως σημειώνουν, με την αξιολόγηση, ωστόσο διαφωνούν με τους αξιολογητές. Προφάσεις εν αμαρτίαις; Προτείνουν δε συγκεντρώσεις, καταλήψεις και ενημέρωση των πολιτών για να στείλουν το μήνυμα ότι συνεχίζουν τον αγώνα ενάντια στη διάλυση του δημοσίου…
Είναι ασφαλώς μια μάλλον εσωστρεφής θεώρηση της πραγματικότητας η συγκεκριμένη, για έναν χώρο, όπως το δημόσιο, με σαφή εικόνα αναποτελεσματικότητας κατά τομέα και πολλά προβλήματα, πολλά από τα οποία οφείλονται ακριβώς στην έλλειψη αξιολόγησης των υπαλλήλων, είτε κατά την αρχική επιλογή τους είτε κατά την άσκηση της εργασίας τους.
Σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης, όλοι μας, πολιτικοί και πολίτες, οφείλαμε να ανεβάσουμε ρυθμούς και στοιχεία υπευθυνότητας δια της αυτοκριτικής. Η αξιολόγηση θα έπρεπε να ήταν δική μας απαίτηση, όχι άρνηση. Ειδικά όταν έχουμε πίστη στις δυνατότητές μας.
Αν λοιπόν κρίνουμε από τους δείκτες ανάπτυξης και λειτουργίας, η διάλυση του δημοσίου μάλλον δεν είναι ένας φόβος από το μέλλον.
