“Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;», «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση: «Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη.
«Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε: «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Μάνος Χατζιδάκις
«Προσωπογραφία της μητέρας μου»
Η Αγάπη εγκαταλείπει τελευταία. Αντέχει τις ανατροπές, νικά το φόβο, υπομένει και επιμένει ως την ύστατη στιγμή. Έχει τη δύναμη να παλέψει τις δυσκολίες και την αθωότητα να ζητά βοήθεια, όταν οι προσδοκίες της για σωτηρία αρχίζουν να την εγκαταλείπουν. Απευθύνεται στον Πλούτο, ο οποίος αρνείται να τη βοηθήσει, επειδή είναι τυφλωμένος από την εξάρτησή του στις υλικές απολαύσεις και αξιολογεί ότι η Αγάπη δεν έχει τίποτα να του προσφέρει επιπλέον.
Η Αλαζονεία κυριευμένη από το φόβο μήπως η Αγάπη καταστρέψει τον όμορφο κόσμο που έχει φτιάξει, επίσης την εγκαταλείπει. Άλλωστε, η Αλαζονεία έχει την τάση να θεωρεί κατώτερους όλους τους άλλους και επομένως, υποτιμά την Αγάπη και επιλέγει να απομονωθεί πίσω από την ψεύτικη εξωτερική ομορφιά της.
Η Λύπη και η Ευτυχία βρίσκονται στα δυο αντίθετα άκρα. Και οι δυο βιώνουν έντονη συναισθηματική φόρτιση και είναι τόσο απορροφημένες από την ψυχική τους κατάσταση, που αντιδρούν εγωκεντρικά. Η Λύπη απορρίπτει την Αγάπη, ενώ η Ευτυχία την παραβλέπει.
Η σπουδαιότητα του να μείνει η Αγάπη ζωντανή αναγνωρίζεται μόνο από το Χρόνο, ο οποίος κουβαλά την εμπειρία της ζωής και μπορεί να εκτιμήσει την αξία του συναισθήματος. Η Αγάπη δεν τρέφεται από τη λογική και τη διάνοια. Η διαδικασία της σκέψης είναι μια αλληλουχία ιδεών που επιτρέπει στους ανθρώπους να απεικονίσουν νοητικά τα ερεθίσματα που λαμβάνουν και να ερμηνεύσουν τον κόσμο που βιώνουν, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν την υποκειμενική τους πραγματικότητα. Επομένως, ο τρόπος που σκέφτομαι σήμερα είναι αποτέλεσμα του τρόπου που έχω ήδη μεταφράσει τις εμπειρίες του παρελθόντος μου. Η σκέψη βοηθά τους ανθρώπους να κάνουν προβλέψεις για το μέλλον, να θέτουν στόχους προς υλοποίηση, να οραματίζονται, να φαντάζονται και να προσδοκούν.
Η Αγάπη είναι μια ποιότητα που υπερβαίνει τους χρονικούς προσδιορισμούς. Δεν κινείται σαν εκκρεμές μεταξύ τους παρελθόντος και του μέλλοντος. Συμβαίνει στο «εδώ και τώρα». Υπάρχει ως συναίσθημα στο παρόν. «Αγαπώ» σημαίνει κατακλύζομαι από συναισθήματα στοργής και προσωπικής αφοσίωσης και τη στιγμή που τα βιώνω αισθάνομαι ότι η αγάπη μου είναι αδιάκοπη και παντοτινή. «Αγαπώ» σημαίνει αφήνομαι στην εμπειρία του «σήμερα» και είμαι ολοκληρωτικά παρόν σε αυτό που ζω. Αυτή είναι η μαγεία του συναισθήματος. Το βιώνω στο τώρα και μόνο τότε έχω τη δυνατότητα να το μοιραστώ. Μπορεί να θυμάμαι ότι αγάπησα στο παρελθόν ή να περιμένω ότι θα αγαπήσω στο μέλλον. Αυτές οι καταστάσεις, όμως, δεν εμπεριέχουν την ένταση και τη δυναμική του συναισθήματος, όπως το βιώνω σήμερα. Αποτελούν είτε ανάμνηση, είτε προσδοκία.
Γι’ αυτό ο Χρόνος στην ιστορία αναγνωρίζει την πραγματική σπουδαιότητα της αγάπης. Γιατί μόνο αυτός με τη σοφία του γνωρίζει ότι η επαφή του με την αγάπη είναι μια εμπειρία που αξίζει να ζεις, κάθε φορά που βρίσκεις την ευκαιρία να την συναντήσεις. Και αφού την ανακαλύψεις, αξίζει να της δώσεις χώρο και στέγη και να της επιτρέψεις να εξελίσσεται μέσα στο Χρόνο. Χρειάζεται να την φροντίσεις, να την καλλιεργήσεις στην πράξη με επιμονή και αφοσίωση, γιατί η Αγάπη είναι το κίνητρο και ο σκηνοθέτης των μεγάλων αφηγήσεων της ζωής μας.
