Τα στοιχεία τόσο του ΟΚΑΝΑ όσο και του Κέντρου Συμβουλευτικής που μας δόθηκαν είναι αδιάψευστα. Όλο και περισσότερα πλέον περιστατικά χρήσης ναρκωτικών και ενδοοικογενειακής βίας καταγράφονται στον τοπικό πληθυσμό, από ανθρώπους και σε ανθρώπους υψηλού μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου.
Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες δηλαδή, και τα αίτια είναι βαθιά και κυρίως προσωπικά. Δεν θα μπούμε στα χωράφια των ψυχολόγων και των κοινωνικών λειτουργών. Ωστόσο δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι το αξιακό σύστημα της κοινωνίας μας σήμερα βρίσκεται σε μια πτωτική πορεία και επηρεάζεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό από το όλο πολιτικο-οικονομικό περιβάλλον. Τα ψυχικά συμπλέγματα και η έλλειψη ουσιαστικής επαφής και επικοινωνίας στην οικογένεια κατ’ αρχήν και στην κοινωνία μετέπειτα, πυροδοτούν και τη βία και τις εξαρτήσεις, πόσο μάλλον όταν υπάρχει έστω και μία μικρή υποψία ροπής προς αυτές. Άνθρωποι ανεξαρτήτου ηλικίας και φύλου, με την έξωθεν καλή μαρτυρία, ισορροπούν στην κόψη του ξυραφιού και γίνονται θύματα ή θύτες νοσηρών καταστάσεων, προκαλώντας ανεπανόρθωτα τραύματα και πιθανόν αρνητικές μελλοντικές συμπεριφορές, κυρίως στις παιδικές ψυχές που γίνονται καθημερινοί μάρτυρες.
Κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα αυτό. Η μέθοδος με τα σκουπίδια κάτω από το χαλί δεν λύνει το πρόβλημα. Και το μήνυμα των ειδικών είναι μόνο ένα: Ξεπερνούμε τον φόβο και τον «καθωσπρεσπισμό» και μιλάμε!
Αν σπάσει σήμερα η νοσηρή σιωπή, ίσως αύριο να μην γίνει πονεμένη κραυγή.
Δεν μας «παίρνει» πλέον ως κοινωνία να πληγώνουμε άλλο το μέλλον των παιδιών μας!
