Της Χρύσας Μπέκα ,
Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια
«Ήταν κάποτε ένας
κακός άνθρωπος που τον έλεγαν Μπεν Σάντοκ. Η σκοτεινιασμένη του ψυχή δεν
μπορούσε να χαρεί το καλό και το όμορφο. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι
πράξεις του κινούνταν σε τόσο σκοτεινές περιοχές, που οτιδήποτε ήταν όμορφο και
υγιές δεν μπορούσε να το αντέξει. Μοναδική του χαρά ήταν το να καταστρέφει.
Κάποια
μέρα περπατούσε σε μια όαση, όταν το κακό βλέμμα του έπεσε πάνω σ’ ένα τρυφερό
φοινικόδεντρο, που ήταν ακόμη μικρό σε ηλικία και χαιρόταν που μεγάλωνε.
Χαρούμενο κουνούσε τα φύλλα του με τον αέρα και απολάμβανε την ύπαρξή του.
Ο
Μπεν Σάντοκ πήρε μια βαριά πέτρα και την έβαλε ακριβώς πάνω στην τρυφερή κορφή
του νεαρού δέντρου και μετά συνέχισε το δρόμο του μ’ ένα απαίσιο γέλιο.
Το
φοινικόδεντρο στην αρχή έδειξε ότι βρίσκεται κάτω από δυνατή πίεση. Μετά
τινάχτηκε κι έσκυψε προς όλες τις πλευρές, προσπαθώντας να ρίξει από πάνω του
την πέτρα. Όμως παρ’ όλες του τις προσπάθειες δεν μπόρεσε να τα καταφέρει, η
πέτρα ήταν με πολλή δύναμη πιεσμένη πάνω στην κορφή του.
Ο
νεαρός φοίνικας ηρέμησε και αποτραβήχτηκε στον εαυτό του. Για μερικές ημέρες
και νύχτες ένοιωθε σαν σε όνειρο. Μετά άρχισε να συγκεντρώνει αργά τις δυνάμεις
του. Βύθισε βαθιά στη γη τις ρίζες του και ύψωσε την κορφή του προς τον ουρανό
για να μπορέσει να κρατήσει την ισορροπία του. Μ’ αυτό τον τρόπο οι ρίζες του
έφτασαν στο βάθος της γης, σε υπόγεια νερά, που το δυνάμωσαν.
Με
το φως του ήλιου μεγάλωνε η δύναμή του κι έτσι, έγινε ένα πραγματικά επιβλητικό
δέντρο.
Ύστερα
από χρόνια, ξαναπέρασε απ’ την όαση ο Μπεν Σάντοκ για να χαρεί το έργο του.
Φανταζόταν το ανάπηρο φυτό και γελούσε χαιρέκακα. Άδικα όμως γύριζε μέσα στην
όαση, ψάχνοντας για ένα κατεστραμμένο δεντράκι. Και τότε, ο ωραιότερος φοίνικας
της όασης, έσκυψε την κορφή του, του έδειξε την πέτρα που ήταν μέσα στην καρδιά
του και είπε με ήπια φωνή:
“Σ’ ευχαριστώ Μπεν Σάντοκ, το βάρος που
έβαλες επάνω μου με έκανε δυνατό”.»
Αφρικανικοί
μύθοι
Καθημερινά
συναντούμε στο δρόμο μας ανθρώπους με ποικίλες προθέσεις. Άλλοι ξεκινούν τη
συναναστροφή μαζί μας με ειλικρίνεια και με στόχο να ωφελήσουν και να ωφεληθούν
από την αλληλεπίδραση, και άλλοι υποκινούνται από τα σκοτεινά κίνητρα της
εκμετάλλευσης, της επιβολής, της εξαπάτησης με συνειδητό ή υποσυνείδητο σκοπό
να επιβάλλουν την εξουσία τους ή να προβληθούν, ως απόπειρα να γεμίσουν το δικό
τους εσωτερικό κενό.
Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εξ αρχής τις
προθέσεις του άλλου, και γι’ αυτό το λόγο συνηθίζουμε να κρυβόμαστε πίσω από τα
«ασφαλή» τείχη της δυσπιστίας και της αμφιβολίας που δηλητηριάζουν κάθε
αυθεντική συνάντηση. Ο φόβος μην πληγωθώ, υπονομεύει την ικανότητα να συνδέομαι
με ειλικρίνεια και να αφήνομαι, χωρίς περιορισμούς, στην εμπειρία της συνύπαρξης
με τον άλλο.
Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις
«επικίνδυνες» σχέσεις, αλλά μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε ως αφορμή να
βιώσουμε την ανεξάντλητη πηγή της εσωτερικής μας δύναμης. Δεν εξαρτάται από
εμάς η αρνητική πρόθεση του άλλου, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τον τρόπο που τη
μεταφράζουμε και το πως απαντάμε σε αυτή. Κάθε επώδυνη εμπειρία σχέσης,
προσφέρει ταυτόχρονα την ευκαιρία να αναδειχθούν οι έμφυτες ποιότητες που ισχυροποιούν
το αποτύπωμά μας στη ζωή.
Μέσα
από τα ψέματα που ακούς, επιβεβαιώνεις την αρετή της αλήθειας.
Η
υποτίμηση των ικανοτήτων σου, γεννά το πείσμα για δράση.
Η
εμπειρία της εγκατάλειψης, προσφέρει την αφορμή να μάθεις να στέκεσαι στα πόδια
σου.
Η
αμφισβήτηση των απόψεών σου, σε βοηθά να τεκμηριώνεις με περισσότερα
επιχειρήματα τη θέση σου.
Αυτοί
που σε πρόδωσαν, σε δίδαξαν να εξελίσσεσαι μέσα από τον πόνο.
Όσοι
σου δημιουργούν προβλήματα και εντάσεις, σου μαθαίνουν πως να ανακαλύπτεις
δημιουργικούς τρόπους διαχείρισης των καταστάσεων.
Όλοι
εκείνοι που σε εκμεταλλεύτηκαν, επιβεβαιώνουν ότι είχες πολλά περισσότερα να
προσφέρεις από το ότι εκείνοι.
Αυτοί
που σε έριξαν κάτω, υπήρξαν αφορμή να μάθεις να σηκώνεσαι.
Μέσα
από κάθε είδους παραβίασης ορίων, εξαναγκάστηκες να διεκδικήσεις το ιδανικό της
ελευθερίας.
Κάθε
όνειρο που γκρεμίστηκε, δίνει χώρο για στην έμπνευση και τη φαντασία για τη
δημιουργία μιας νέας πραγματικότητας.
Οι μάχες της ζωής δεν κερδίζονται
πάντα μέσα από τον εύκολο δρόμο. Ας προσπαθήσουμε να πούμε ένα μεγάλο
«Ευχαριστώ» σε όλους εκείνους που ήταν αφορμή να εξελιχθούμε και να
ανακαλύψουμε τους κρυμμένους θησαυρούς μας.
