Ήμουνα μάρτυρας
μιας συγκλονιστικής στιγμής,
τότε που ένα ποίημα,
έδινε τον αγώνα της ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ του
απέναντι στον αδέσποτο ποιητή
που ζητούσε ρήτρα και υψηλά
δικαιώματα,
για ένα σώμα,
που είχε εγκαταλείψει από καιρό.
Ζητούσε πίσω τις λέξεις
λέγοντας πως της δάνεισε για λίγο
μόνο χρόνο,
ζητούσε πίσω την έμπνευση,
λέγοντας πως της δάνεισε για λίγο
μόνο χρόνο,
ζητούσε πίσω την συνοχή των νοημάτων,
τον εαυτό του ζητούσε πίσω.
Που δάνεισε για λίγο μόνο χρόνο,
αυτόν που σκόρπισε σ` αυτό το ποίημα,
μην λογαριάζοντας το χρόνο.
Γι` αυτό και κείνο το γράμμα
στον Πρωθυπουργό
Αγαπητέ Πρωθυπουργέ μου
Για λογαριασμό όλων των υπερηλίκων
διατάξτε σας παρακαλώ
την «γενική ακινητοποίηση»
του ΧΡΟΝΟΥ!
Γιάννης Ναζλίδης








