Γράφει ο Θανάσης Μελετίδης
Δεν είναι και τόσο απλό να έχει κανείς μόνιμη θέση σε μεγάλο «Παζάρι». Πόσο μάλλον να έχει τη μεγαλύτερη στο μεγαλύτερο.
Σε εκείνη τη «Λαϊκή Αγορά», που, προφανώς, ήταν στην πρωτεύουσα της Χώρας ο κυρ Μήτσος ήταν κάτι σαν βασιλιάς. Διέθετε τον πιο κεντρικό και μεγαλύτερο χώρο. Επιπλέον έχοντας ευρωπαϊκό εξοπλισμό και υποστήριξη – περισσότερο από 100 χρόνια – ήταν ασυναγώνιστος. Είχε τόση πελατεία που σύντομα θησαύρισε.
Ένα πρόβλημα είχε μόνον: τον κυρ Ανδρέα! Ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος και μπορούσε πολύ άνετα να τον αποστομώνει με αποτέλεσμα να παίρνει πολύ από την πελατεία του. Μάλιστα, ήρθαν χρονιές που κινδύνεψε μέχρι και να κατεβάσει ρολά! Ο κυρ Ανδρέας ήταν δέκα φορές εξυπνότερος από εκείνον!
Όμως ο κυρ Μήτσος ήξερε να περιμένει και να παραφυλάει σαν το αγρίμι, για να κατασπαράξει το θύμα του. Μόλις βρήκε την ευκαιρία – ένας συκοφάντης των Μ.Μ.Ε κατασκεύασε μια αισχρή ιστορία – κατάφερε και έσυρε τον κυρ Ανδρέα στα δικαστήρια, έχοντας και την υποστήριξη και άλλων «μεγάλων» της «Λαϊκής» εκείνης «Αγοράς»!
Με χίλια βάσανα, και στο παρά πέντε, κατάφερε ο κυρ Ανδρέας να αθωωθεί. Αλλά η ζημιά είχε γίνει: ο ίδιος άρχισε να αρρωσταίνει άσχημα, ενώ κάποιοι συνεργάτες του μπήκαν φυλακή! Όλα αυτά, βέβαια, οδήγησαν να πάρει άλλος τη θέση του στη «Λαϊκή»… Κάποιος που είχε την ίδια ευρωπαϊκή υποστήριξη που είχε και ο κυρ Μήτσος. Αυτός ο καινούριος έφερε και νέο νόμισμα στην αγορά που την έκανε «άνω κάτω».
Δυστυχώς, για το «Παζάρι» αυτό, ο κυρ Ανδρέας σύντομα πέθανε! Το αποτέλεσμα ήταν η φήμη της «Λαϊκής» να αρχίσει να παίρνει τον κατήφορο: Εκεί που αγόραζε κανείς ένα ματσάκι μαϊντανό με 10 δραχμές έφτασε να έχει 170 δραχμές. Εκεί που η φήμη της «Αγοράς» αυτής ήταν πως επρόκειτο για μια από τις πιο δημοκρατικές στην ελευθερία του τύπου στον κόσμο, έφτασε, με τα χρόνια, να βρεθεί τελευταία στην Ευρώπη!
Μετά από πολλά χρόνια στη δουλειά εκείνη είχε αρχίσει να κουράζεται, οπότε και άνοιξε έναν σωρό παραρτήματα για τα παιδιά και τους συγγενείς του. Έχοντας την δική του υποστήριξη, αλλά και πολλών Ευρωπαίων που ήταν του «επαγγέλματος», τα κατάφερναν θαυμάσια και έβγαλαν τον κυρ Μήτσο «ασπροπρόσωπο».
Λογικό ήταν ο γιος του, ο κυρ Λούλης, να τον ξεπεράσει. Δεν ήταν μόνον αγρίμι, αλλά ήταν και κακόψυχος και πονηρός: Διέλυε όσους καινούριους εμφανιζόταν στην «Αγορά» δελεάζοντάς τους με υπέρογκες παροχές. Και, φυσικά, εκείνοι έσκυβαν το κεφάλι και προσκυνούσαν… Ήθελε να έχει για πάντα την πρωτοκαθεδρία της «Αγοράς». «Πόσο βλάκας μπορεί να είναι» αναρωτήθηκε ο κυρ Πένης που αγόραζε συχνά από την «Αγορά» προσπαθώντας να γεμίσει το «μεσημεριανό του πιάτο». Και αγόραζε από εκεί, γιατί ήταν κάπως φθηνότερα. Ποτέ, όμως, από τα «αγρίμια»… Και πήγαινε πάντα αργά το απόγευμα, όταν και οι «παραγωγοί» πετούσαν ή έδιναν σε εξευτελιστική τιμή ό,τι τούς έμενε προκειμένου να μην πάνε στα σκουπίδια…
Όπως αναμενόταν εχθρούς είχε και ο κυρ Λούλης. Και τι σύμπτωση: Έναν μεγάλο χώρο κατάφερε και εξασφάλισε πάλι κάποιος κυρ Ανδρέας – ήταν συνεργάτης του μεγάλου, και συγχωρεμένου πια, κυρ Ανδρέα.
«Είσαι ο μόνος «λαχαναγορίτης» στην Ευρώπη που ελέγχεις όλους τους φουκαράδες που προσπαθούν να βγάλουν το ψωμί τους», τού έλεγε. Το ίδιο έλεγε για τον κυρ Λούλη σε κάθε ευκαιρία.
Εκείνος τον κοιτούσε ειρωνικά και μειδιούσε χαιρέκακα.
Όμως, κάποτε, πλησίαζε ο καιρός να γίνει η διανομή των θέσεων στη «Λαϊκή». Τότε, και αλλάζοντας ύφος – ήταν γνωστός και ως χαμαιλέοντας – πρότεινε στον κυρ Ανδρέα να τον κάνει υποδιευθυντή στη μεγάλη του κεντρική θέση της «Αγοράς» με την προϋπόθεση πως από εδώ και μπρος θα τον υποστηρίζει. Δεν ήθελε να ρισκάρει τη θέση του…
Ο κυρ Ανδρέας – προς μεγάλη έκπληξη (των νεότερων, γιατί οι παλαιότεροι γνώριζαν το ήθος του – δέχτηκε! Από εκεί που τον κατηγορούσε άρχισε να «πλέκει ύμνους» στο όνομά του. Έτσι εξασφάλισε τη νέα του μεγάλη «καρέκλα». Έπειτα γνώριζε πως δεν είχε και πολλές ελπίδες να ηγηθεί της «Αγοράς».
Ένα παγωμένο απόγευμα, ο κυρ Πένης, ρακένδυτος, άπλυτος και αξύριστος από βδομάδες, βρέθηκε στην «Αγορά». Και ενώ έψαχνε στα πεταμένα μισοσάπια λαχανικά και φρούτα προσπαθώντας να βρει κάτι που τρωγόταν, εμφανίστηκαν μες στα μεταξωτά τους κουστούμια οι πρόσφατοι «μεγάλοι» συνεργάτες της «Αγοράς». Τους κοίταξε με αηδία κι εκείνοι κατάλαβαν:
-Δεν πουλάς, δεν αγοράζεις, στο παζάρι τι ζητάς; Τον ρώτησε ο κυρ Λούλης.
Ήρθα να καμαρώσω τα χάλια σου! Τα δικά σου και του νέου συνεργάτη σου! Ήρθα να κλάψω με τους πολύ παλιούς πελάτες του συγχωρεμένου κυρ Ανδρέα που τους κατάντησες ζητιάνους! Κατάλαβες, γιε του αγριμιού; Πόσα χρόνια θα ζήσεις,
