Φαίνεται πως οι άνθρωποι
περισσεύουν.
Χάνονται στο παρελθόν,
στις παρελάσεις και τα παράσημα
και τον κόσμο των ερωτηματικών.
Σαν υπερήλικες,
που γράφουν μελέτες για τους γάμους.
Τετραγωνισμένα όλα.
Η ΖΩΗ παίζει με τα
παραλληλόγραμμα,
κάνοντας βόλτα
στους σιδηροδρομικούς σταθμούς
των ονείρων.
Και οι αγκαλιές ωραίες που είναι!
Οι γαλάζιες μέρες,
τα καρδιοχτύπια ,
τα τραίνα που χάνονται σφυρίζοντας,
τα «καλοκαίρια που φοβούνται
τον χειμώνα»!
Σαν τις Μητέρες
τις αφοσιωμένες στον
παγκόσμιο Πολιτισμό της Στοργής
που ξέρουν να γιορτάζουν
τις μέρες που μας Δωρίζονται
και τις ευχές που ταξιδεύουν
στο άπειρο…
Γιάννης Ναζλίδης
