Του Ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Γνωρίζετε καλά, φίλοι αναγνώστες, ότι τα ανθρώπινα προβλήματα δεν είναι δυνατόν να λυθούν ικανοποιητικά με την ψυχρή λογική, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο μυαλό και κεφάλι και σώμα. Τι θα λέγατε, αλήθεια, αν βλέπατε έναν άνθρωπο με ένα τεράστιο κεφάλι και με ένα μπρούτσινο σώμα και με πόδια που δεν διαφέρουν από σπυρτόξυλα; Ασφαλώς θα απορούσατε, γιατί αυτό δεν δείχνει φυσιολογικό άνθρωπο και μάλλον θα τρομάζατε, γιατί αυτό αποτελεί έκτρωμα της ανθρώπινης φύσης.
Την ίδια αλλόκοτη μορφή παρουσιάζει και ο άνθρωπος εκείνος που δίνει μεγάλη σημασία στην ανάπτυξη του νου του και όλων των διανοητικών του δυνάμεων και ικανοτήτων, χωρίς να φροντίζει παράλληλα και για την καλλιέργεια του ψυχικού του κόσμου. Αλλοίμονο, αν δεν καλλιεργήσει την πίστη του στον Θεό και δεν τρέφει συνεχώς την αγάπη του προς τον Θεάνθρωπο Κύριο και προς τον άνθρωπο αδερφό του. Αλλοίμονο, αν δεν δίνει και αν δεν παίρνει, αν δεν θέλγεται από το καλό και το ωραίο, αν δεν συγκινείται από τη θυσία και δεν στολίζεται με την αλληλεγγύη και τα φιλάνθρωπα αισθήματα. Αυτά κάνουν τον άνθρωπο, άνθρωπο που στέκεται ελπίδα για τους ανθρώπους και καταφυγή για τους κατατρεγμένους.
Ο άλλος, που φροντίζει μόνο για την καλλιέργεια του νου, για το πλήθος των γνώσεων, για τις ανθρώπινες περγαμηνές, αποδεικνύεται λειψός, ανάπηρος και κάποτε επικίνδυνος. Άλλωστε, όλοι γνωρίζουμε ότι τα μεγαλύτερα κακά στην ανθρωπότητα και τις μεγαλύτερες συμφορές στο σώμα της κοινωνίας τα προξένησαν οι μορφωμένοι άθεοι.
Φοβάμαι ότι η σημερινή παιδεία παρουσιάζει αυτή την επικίνδυνη μονομέρεια. Δίδει πολλές ευκαιρίες σε αυτή τη μόρφωση και ελάχιστη ή και καμία προσοχή για την ψυχική και πνευματική ανάπτυξή τους. Η παιδεία και κινδυνεύει να καταντήσει αποστεωμένοι και μόνο παρουσιάζει πρόοδο εγκεφαλική, ξεχνώντας κατά τρόπο οδυνηρό και ολέθριο ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο μυαλό, αλλά και ψυχή αθάνατη.
Και αυτά ακόμα τα ανθρωπιστικά μαθήματα, η ιστορία και τα θρησκευτικά, πολλές φορές προσφέρονται στα παιδιά κατά τρόπο «εγκεφαλικό», χωρίς να αγγίζουν την ψυχή και την καρδιά των μαθητών και χωρίς να συγκινούν το βαθύτερο πνευματικό τους κόσμο, γι’ αυτό κατάντησαν και αυτά αδιάφορα ή κουραστικά.
Όμως πρέπει να το φωνάξουμε ότι από την ψυχική υγεία του παιδιού εξαρτάται η ευτυχία του και η ποιοτική προσφορά του στην κοινωνία και στην οικογένεια.
Γι’ αυτό πρέπει να αλλάξει η τακτική που ακολουθεί τελευταία η εκπαίδευση. Πρέπει να γίνουν πάλι τα σχολεία μας φυτώρια πνευματικά, εργαστήρια του πνεύματος και καλλιέργειας της ψυχής, όπου θα σμιλεύεται ο νους και θα καλλιεργείται η αρετή, για να προσφέρουν στην κοινωνία σωστούς ανθρώπους, φυσιολογικούς και ισορροπημένους. Μακάρι να γίνουν τα σχολεία μας «γυμναστήρια» πνευματικά, μέσα στα οποία τα παιδιά μας θα ασκούν το πνεύμα τους, θα ισχυροποιούν την ψυχή τους και θα καλλιεργούν κάθε αρετή που θα είναι το καλύτερο στολίδι τους.
Ας βοηθήσουμε κι εμείς, φίλοι αναγνώστες, τους καλούς εκπαιδευτικούς, με το δίκιο έπαινό μας, με την ποικίλη υποστήριξή μας, γιατί και αυτοί έχουν προβλήματα. Ας σταθούμε κοντά τους, γιατί οι σωστοί καθηγητές και δάσκαλοι δέχονται τα πυρά των κακών κάθε μέρα και πολλές φορές η αμοιβή τους και για το σωστό ελληνορθόδοξο τρόπο της διδασκαλίας τους φέρνει το διωγμό τους από συναδέρφους τους, κάποτε και από την ίδια την υπηρεσία τους. Ας συμπληρώσουμε κι εμείς με την επιμονή μας και την θυσιαστική αγάπη μας, που είναι εφευρετική, αυτό που δεν γίνεται καλά στο σχολείο.
Κι αν δεν γνωρίζουμε πολλά, να έχουμε τον πνευματικό μας σύμβουλο, τον εξομολόγο μας, για να παίρνουμε κατευθύνσεις και οδηγίες για τη σωστή καθοδήγηση των παιδιών μας, που είναι η ελπίδα και απαντοχή όλων μας.
