Γράφει ο
Θανάσης Μελετίδης
Τις προάλλες, και για να απαλλαγώ από τα κιλά μου, πήγα να αγοράσω ένα ποδήλατο. Φυσικά, πρώτα έδειξα τον αριθμό μου στον καταστηματάρχη:
«Μισό λεπτό να το ελέγξω» είπε και άνοιξε έναν ασχημομούρη υπολογιστή, που αφού γουργούρισε σαν γαλοπούλα και αναβόσβησε τα χιλιάδες λαμπάκια του, έβγαλε μ’ ένα ρέψιμο ένα χαρτί.
Ο καταστηματάρχης ήρθε προς εμένα με περίλυπο ύφος και δείχνοντάς μου το «πόρισμα», είπε: «Δυστυχώς απαγορεύεται να αγοράσετε ποδήλατο, επειδή όταν ήσασταν μικρός τρομάξατε με το ποδήλατο που τότε οδηγούσατε μια κότα με αποτέλεσμα αυτή να σταματήσει να κάνει αυγά για έναν μήνα και επιπλέον εξαιτίας σας νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα για δυο βδομάδες».
« Και σεις πού το θυμάστε»; ρώτησα έκπληκτος.
«Χα! Το μεγάλο υπόθετο όλα τα ξέρει…»
«Μπα! Αν εννοείται το μυθιστόρημα 1984 του Όργουελ, δεν είναι μεγάλο υπόθετο, αλλά μεγάλος αδερφός».
«Άμα σκεφτείς λίγο, θα καταλάβεις τον λόγο που τον ονομάσανε υπόθετο…».
«Μμμμ! Σωστά. Τα υπόθετα υπάρχουν για να τα βάζουν στον … μας…»
Έκανα να φύγω, αλλά με σταμάτησε:
«Δεν τελείωσα κύριε. Το «πόρισμα» έχει και ΥΓ που διατάζει να παρουσιαστείτε στο ελεγκτικό τμήμα της περιοχής».
Η υπομονή μου είχε εξαντληθεί: «να πας να …. «, είπα και έφυγα από το μαγαζί βροντώντας την πόρτα.
«Αυτό, κύριε, το κατέγραψε το μεγάλο υπόθετο…», φώναξε πίσω μου.
Αντί να απαντήσω του έδειξα το μεσαίο μου δάχτυλο…
Σκέφτηκα πως αφού δεν μπορώ να αγοράσω ποδήλατο, θα ήταν σκόπιμο να γραφώ σε ένα γυμναστήριο και να αρχίσω να αθλούμαι.
Μπήκα σε ένα. Έδωσα τον αριθμό μου και περίμενα την εγγραφή μου:
«Λυπάμαι, κύριε, αλλά η χρεωστική σας κάρτα βρίσκεται σε διαδικασία φραγής. Χρωστάτε στις τράπεζες…».
«Και σένα τις σε νοιάζει, ρε; Θα πληρώσω με μετρητά», είπα έξαλλος.
«Ούτε αυτό γίνεται, γιατί στο ΥΓ σημειώνεται με κεφαλαία γράμματα πως η πρόσφατη ανάληψή σας έγινε, επειδή επιτράπηκε από σφάλμα του λογισμικού. Πρέπει να επιστρέψετε άμεσα τα χρήματα…».
«Όπως είναι ή να τα κάνω σε σχήμα υπόθετου»;
«Κύριε, δε σας παίρνει να ειρωνεύεστε στο χάλι που βρίσκεστε…».
«Πες στο υπόθετο να τα καταγράψει», είπα φεύγοντας με σηκωμένο και πάλι το μεσαίο δάχτυλο…
Πήγα να αγοράσω μια τυρόπιτα με σκοπό να την πέσω σ’ ένα παγκάκι, για να σκεφτώ. Ευτυχώς διαπίστωσα πως ο πλανόδιος πωλητής δεν είχε υπολογιστή κάτω από τις τυρόπιτες…
«Κύριε, ο αριθμός του χαρτονομίσματος που μου δώσατε ανήκει στα περιουσιακά της τράπεζας του μεγάλου υπόθετου, όπως μου λέει το σκάνερ με το οποίο ελέγχω τη γνησιότητα των χρημάτων. Είναι κι αυτό συνδεδεμένο με τη βάση δεδομένων του μεγάλου υπόθετου. Πρέπει να το επιστρέψετε άμεσα…», είπε και τράβηξε πίσω το χέρι του που κρατούσε την τυρόπιτα.
«Αυτό κι αν ήταν συμφορά! Τώρα πια κινδύνευα να πεθάνω από πείνα. Βέβαια θα έχανα τα κιλά που ήθελα… Κάτι ήταν κι αυτό…», σκεφτόμουν περπατώντας σαν μεθυσμένος στα στενά της πόλης του μεγάλου υπόθετου.
Δεν ήμουν σίγουρος. Μπας και μού έκαναν πλάκα; Εεεε! Θα τους έκανα κι εγώ! Θα άλλαζα τακτική! Μπορεί να περνούσε το δικό τους, αλλά με την περίπτωσή μου θα έφτυναν αίμα … Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να μελετήσω καλά την υπόθεση, για να έχω επιχειρήματα… Μα… ήδη το είχα κάνει, όπως κάνω πάντα. Επιτέλους η μανία μου να εξαντλώ ένα θέμα μαθαίνοντας τα πάντα γι’ αυτό θα φαινόταν χρήσιμη…
Μπήκα σ’ ένα εστιατόριο και κάθισα. Πριν προλάβει το γκαρσόνι να μού μιλήσει – ήξερα τι θα ζητούσε – είπα:
« Δείξτε μου τον αριθμό σας», είπα με ύφος χιλίων Καρδιναλίων που λένε…
Κόκαλο το γκαρσόνι! Πήγε κάτι να πει και το μετάνιωσε. Αφού άλλαξε καμιά δεκαριά χρώματα μπόρεσε να ψελλίσει:
«Δεν έχω υποχρέωση να σας δείξω τίποτα…»
«Γιατί»; ρώτησα μειδιώντας.
«Γιατί και πάνω από όλα είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος…»
«Μμμμ! Δίκιο έχεις! Φέρε να φάω: φασολάδα, σαλάτα, φέτα … «.
