Από τα φωτεινά νυχτερινά παράθυρα
πέρναγε καπνός
όταν
με τα ερωτήματα του πρώτου ανθρώπου
καταγινόμουν.
Αυτού,
που έβλεπε τα κύματα μιας μανιασμένης
θάλασσας,
τα δάχτυλα στο κορμί του,
την νύχτα να «κρύβεται στα δένδρα
και τις αντιφεγγιές
να μοιάζουν του χαλκού
που πολλές φορές οι πράσινες πέτρες
μαρτυρούσαν.
Αν ξάφνου τούδειχναν τον 21ο αιώνα
τότε ο καθένας θα καταλάβαινε
πως μπορεί μια πληροφορία
να θανατώσει την «εφηβεία» της
ανθρωπότητας…
Τραίνα, αεροπλάνα,
παγκόσμιοι πληροφοριακοί ανταγωνισμοί,
βασιλικοί γάμοι, πετρελαιοφόρα, ταχύτητες
του φωτός,
ουρανοξύστες, καμπάνες, δικαστήρια, Ferrari,
έπρεπε να τα κατανοήσει με μία κραυγή.
Γκκρρρρρρρρρρρ! Γκρρρρρρρρρ!
Και τι έπρεπε να γίνει τάχα;
Ρώτησα τον Κυρ-Βασίλη.
-Ξέρεις που γράφει ο Ελύτης
στο Φωτόδενδρο και την δέκατη Τρίτη
ομορφιά
…ο ξυλοκόπος της σελήνης;
που γράφει,
…θάλασσα δημητριακή;
-Ναι ξέρω μου είπε…,
που λέει
…ο ουρανός αυτός είναι και τα πουλιά
του εμείς.
-Ναι, ναι μου είπε. Όμως θάρρος!
Οι άνθρωποι οι ίδιοι είναι,
στον αριθμητή αλλάζουν τα πράγματα,
παρανομαστή έχουν όλοι τον ίδιο. Την ΨΥΧΗ.
Γιάννης Ναζλίδης
