Του Κώστα Κιλτίδη
Επί αιώνες πλανάται το ψευδεπίγραφο ερώτημα, αν η πολιτική ορίζει την οικονομία ή η οικονομία την πολιτική. Αυτό έχει απαντηθεί από την ελληνική φιλοσοφία , από την συγκρότηση των ανθρωπίνων κοινωνιών και Πολιτειών . Η γλώσσα των επιστημών , η ελληνική δίνει την απάντηση με τον ορισμό της εννοίας οικονομία(νομή του οίκου).Η λειτουργία δηλαδή των παραγομένων αγαθών και υπηρεσιών με την κατανομή τους εντός της κοινωνίας και της πολιτείας. Αυτονόητα επομένως κατά την αλήθεια των πραγμάτων , η οικονομία υπηρετεί τους σκοπούς της πολιτικής. Στο διάβα των αιώνων ο Μαρξισμός και ο Φιλελευθετισμός ως κοσμοθεώρηση , θέλησαν να αξιοποιήσουν τις παρεκτροπές της πολιτικής στην οικονομία. Έτσι ο μαρξισμός θέλοντας να θεραπεύσει τις δημιουργούμενες ανισότητες από την στρεβλή λειτουργία της πολιτικής εμφάνισε την εξίσωση και την ισοπέδωση στην παραγωγή και νομή των αγαθών. Ο φιλελευθερισμός θέλησε να αξιοποιήσει τον ανταγωνισμό στην παραγωγή και νομή των αγαθών, παρακάμπτοντας τα θεμέλια της πολιτικής , που συνίστανται από φυσικές σταθερές του ανθρώπου ( έθνος, πατρίδα, πολιτεία και κοινωνία). Όλα αυτά όμως τα είχε διαπραγματευθεί ο Αριστοτέλης ως παρεκτροπές του περιεχομένου της υγειούς πολιτικής . Ονόμασε «καπηλικόν» την οικονομική κατάσταση στην πολιτεία , όταν συγκεντρώνεται τερατώδης ιδιοκτησία και πλούτος εικονικός(χρηματιστικός). Παρά ταύτα στους τελευταίους αιώνες , ο μαρξισμός κατέπεσε ως παρεκτροπή των φυσικών δεδομένων της ανθρώπινης ζωής και ο φιλελευθερισμός κρύφτηκε μέσα στον καπιταλισμό των ισχυρών κρατών. Ο σοσιαλισμός , υπηρετώντας την πολιτική μετετράπη σε σοσιαλδημοκρατία . Ο φιλελευθερισμός ονομαστικοποιήθηκε σε ορθολογικό και ενσωματώθηκε στον πολιτικό κορμό της σύγχρονης κεντροδεξιάς. Η θριαμβέβουσα πολιτική πραγματικότητα , η θεμελιωμένη από τον Αριστοτέλη και μετέπειτα από τους πραγματιστές (θα την λέγαμε καθαρόαιμη δεξιά) , αποτελεί τον κορμό της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητος. Στην Ευρώπη ως λαϊκή αντίληψη (Λαϊκό κόμμα) και στην Αμερική ως Ρεπουμπλικανισμός. Παρελαύνουν κυβέρνηση και κόμματα κάθε φορά στην ΔΕΘ και στην κυριολεξία η Πολιτική Οικονομία αγνοείται ή κακοποιείται. Η ευθύνη και η συνέπεια των πολιτικών κομμάτων εξευτελίζεται. Καταπατούν τον νόμο της φύσεως , ότι τα μεγάλα θα ορίσουν τα μικρά και εξαγγέλουν μέτρα απόλυτης διαχείρησης. Μεγάλα και μικρά κόμματα ικανοποιούν τα ένστικτα και όχι την πολιτική οντότητα των πολιτών. Η κεντροδεξιά πολιτική αντίληψη ξεχνά τις θεσμικές οικονομικές πεποιθήσεις περί λιγότερων φόρων, περί χαμηλότερου ΦΠΑ, περί θεσμικής αποκατάστασης μισθών και συντάξεων και προ πάντων περί τελειωτικού χτυπήματος της αισχροκέρδειας και της ασυδοσίας. Τα μικρά κόμματα καταγγέλουν , μιλάνε ανερμάτιστα και ρίχνουν «κορώνες» αρεστές στους πολίτες. Η αριστερά με τα κομμάτια της διακηρύσσει όπως πάντα ανεδαφικά μέτρα , μη συμμορφούμενη από το πρόσφατο παρελθόν . Το ΠΑΣΟΚ στη σημερινή συγκυρία, φαίνεται να έχει πλεονέκτημα με το θεσμικό του παρελθόν και την ερμαφρόδιτη κυβερνητική παρουσία(το κείμενο γράφεται πριν γνωστοποιηθούν οι θέσεις του). Του δίνεται η ευκαιρία με μεγαλύτερη ευκολία να τιμήσει την σοσιαλδημοκρατία με καθαρούς όρους , που το περιεχόμενό της είναι ζητούμενο σήμερα . Βέβαια το θεμέλιο των αρχών και αξιών του ελληνισμού, βρίσκεται αρκετά μακρυά τους. Είναι χωρίς υπερβολή απαξίωση της πολιτικής από την ναυαρχίδα της κεντροδεξιάς , που κυβερνά να μη θυμάται το πρόταγμα και την επιταγή αυτής της παράταξης : «Στόχος δεν είναι να κάνουμε όλους τους ανθρώπους υπαλλήλους ενός μεγάλου κράτους ή μιας μεγάλης εταιρείας. Στόχος είναι να δώσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, κάτι δικό τους». Η ελευθερία των πολιτών δοκιμάζεται , η ιδιοκτησία των πολιτών απομειώνεται. Θριαμβεύουν οι αριθμοί και δυστυχούν όλο και περισσότεροι. Η πολιτεία και η κοινωνία δεν είναι άψυχες πραγματικότητες , που γίνεται λογιστική διαχείρηση με επιδοματικές πολιτικές. Ξαναβρείτε την πολιτική οικονομία , την νικηφόρα της παράταξης.
