Του Θανάση Μελετίδη
Μια παλιά «χοντρούλα» κλεψύδρα έχω πάντα επάνω στο γραφείο μου. Πού και πού, και τελείως ασυνείδητα, τη γυρίζω ανάποδα για να τη «ζωντανέψω». Αρκετές φορές προσπάθησα να ανακαλύψω τις αιτίες αυτής μου της εμμονής. Δεν έβρισκα τους λόγους και αποφάσισα πως την είχα, επειδή ήταν ένα όμορφο στολίδι. Χθες, όμως, τελείως ξαφνικά, που την παρακολουθούσα ευχαριστημένος να «δουλεύει» το μυαλό μου φωτίστηκε ! … μπορεί …. βέβαια… (ή ίσως) …να έφταιγαν και οι μπύρες …
Πάνω … κάτω … πάνω … κάτω … Άραγε εγώ πού βρισκόμουν; Τότε άρχισα να βλέπω οράματα από παλιές συμπεριφορές και τις αντίστοιχες αντιδράσεις των άλλων. Πράξεις, συμπεριφορές, αντιδράσεις… Πολύ πίσω πήγα. Έφτασα και στα πρώτα παιδικά μου χρόνια. Κατάλαβα! Δεν είχα την εμμονή για την κλεψύδρα, επειδή ήταν ένα όμορφο στολίδι! Οπότε, πολύ πολύ ταπεινά, θα ήθελα να γράψω τι ανακάλυψα ή , τέλος πάντων, τι νόμισα πως ανακάλυψα :
Όταν κάποτε καταφέρει κανείς να φέρει ανάποδα όλη του την ύπαρξη και αφού νικήσει όλους του τους δαίμονες που τον τραβάνε στην άβυσσο, τόσο πιο ψηλά θα βρεθεί όσο πιο κάτω ήταν! Σαν μια κλεψύδρα που τη γυρνά κανείς ανάποδα! Όσο μεγαλύτερο βάρος έχει, τόσο μεγαλύτερο – λογικά – και ύψος μπορεί να έχει. Όσο μεγαλύτερη αξία έχει κανείς τόσο χαμηλότερα, αλλά και ψηλότερα μπορεί να βρεθεί.
Βέβαια, όσο πιο χαμηλά βρίσκεται κανείς, τόσους περισσότερους δαίμονες θα πρέπει να αντιμετωπίσει ανεβαίνοντας, επειδή αυτοί μαζεύονται κάτω. Εκεί θέλουν να έχουν τις υπάρξεις! Μαζί τους! Όσο πιο κάτω τόσο περισσότεροι και πιο δυνατοί. Στον πάτο είναι ο διάολος. Το βεβαιώνει – αλληγορικά – και η Φυσική: η πίεση είτε ατμοσφαιρική είτε υδροστατική αυξάνει με το βάθος.
Ίσως με ρωτήσει κανείς : Τι λε, ρε «μεγάλε»! Δηλαδή να πάω όσο πιο κοντά στον πάτο μπορώ για να μπορέσω να φτάσω ψηλότερα;
Αν το κάνει θα του απαντούσα : Ναι! Αυτό να κάνεις! Τι νόημα έχει η ζωή όταν είναι κάποιος σαν τα ριγέ ανθρωπάκια του Γαΐτη; Η ζωή μια σταλίτσα είναι! Θεωρώ καλύτερο να μη περιμένει κανείς κάποιον άλλο να μας πει τι υπάρχει στον πάτο της κλεψύδρας ! Και να το πει δε θα γίνει κατανοητό, καθώς δε θα το έχει βιώσει ! Κάνοντάς το δε θα αντέξει να ζει στον πάτο! Όλους τους δαίμονες θα νικήσει και θα γυρίσει την κλεψύδρα ανάποδα! Τότε, πια, θα κοιτά από ψηλά μειδιώντας, χωρίς φόβο, αφού οι δαίμονες θα είναι αλυσοδεμένοι!
Ίσως να επιμένει και να με ρωτήσει : Γιατί να τα κάνω όλα αυτά ; Γιατί να υποφέρω και να βασανίζομαι; Γιατί να μην απολαύσω το δώρο της μικρής ζωής μου;
Θα του απαντούσα : Και συ δίκιο έχεις κι εγώ δίκιο έχω! Δεν ξέρω γιατί. Απλά, γιατί έτσι «γουστάρω», γιατί με «καταδίκασε» να είμαι ελεύθερος, γιατί με «καταδίκασε» να σκέφτομαι, γιατί με «καταδίκασε» να πειραματίζομαι, γιατί με «καταδίκασε» να «κόψω τον λαιμό μου» και να τα βγάλω πέρα μόνος μου.
Μήπως μόνοι/ες δε γεννιόμαστε και μόνοι/ες δεν πεθαίνουμε;
Σε τι αφορά το «πάνω κάτω»;
Στην ελευθερία της ψυχής!
