Του Θανάση Μελετίδη
Στα ορεινά της Ημαθίας υπάρχει ένα χωριό με λίγα σπίτια. Δεν ήταν πάντα λίγα τα σπίτια. Όμως ο κόσμος αγανάκτησε και άρχισαν ο ένας μετά τον άλλο να φεύγουν: αστική συγκοινωνία είχαν μέρα παρά μέρα, ενώ στις γιορτές και στα Σαββατοκύριακα καθόλου, γιατρός πήγαινε πού και πού, όποτε χρειάζονταν να κάνουν ανάληψη χρημάτων έπρεπε να πάνε στη Βέροια, το σχολείο κινδύνευε να γίνει ολιγοθέσιο από την έλλειψη παιδιών, τα μαγαζάκια τους βογκούσαν, καθώς κάνανε περιορισμένες πωλήσεις, τουρισμό είχαν ελάχιστο κι αυτόν μόνο το καλοκαίρι και γενικά όλα έδειχναν πως πλησίαζε το τέλος του.
«Αυτό το χωριό είναι ιστορικό. Δε γίνεται να εξαφανιστεί απ’ τον χάρτη. Κάτι πρέπει να κάνουμε», ψιθύρισε ο τοπικός πρόεδρος στην παρέα του πίνοντας τσίπουρα στο καφενείο του χωριού τους, «Στου Θανάση».
-Αχ! Πρόεδρε! Τόσες φορές το συζητήσαμε! Τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε. Μην ξύνεις πληγές, είπε ένας τους.
-Έτσι είναι! Η ζωή δεν γυρίζει πίσω, είπε αναστενάζοντας ένας άλλος.
-Η κόρη μου κατέβηκε στη Βέροια και γλίτωσε. Και ψώνια κάνει όποτε θέλει και δουλειά βρήκε να βοηθά το σπίτι της και τις εγγόνες μου στέλνει σε ένα σωρό δραστηριότητες, είπε ο τέταρτος της παρέας.
-Ούφφφφ! Δεν ξέρω… Εσύ τι λες, βρε Θανάση; στράφηκε και ρώτησε τον σχετικά νεαρό ιδιοκτήτη του καφενείου.
– Τι να πω πρόεδρε; Δεν τα έχουμε πει; Δίκιο έχουν! Εγώ, γιατί καταχρεώθηκα και άνοιξα καφετερία δίπλα στο γήπεδο της Τούμπας; Επειδή είμαι παοκτσής; Επειδή δεν «έβγαινα» πήγα και την άνοιξα… Για κοίτα: Ολόκληρο καφενείο μόνον εσείς είστε. Τέσσερα άτομα…
Ντέρτια είχε ο πρόεδρος και «πλακώθηκε» στα τσίπουρα. Μέχρι και ο Θανάσης του είπε: «Οπαααα! Πρόεδρε! Με ρέγουλα»!
Όμως, όπως είναι γνωστό, τα τσίπουρα κατεβάζουν ιδέες. Τις περισσότερες φορές δεν είναι παρά ανεφάρμοστες υπερβολές. Ωστόσο, είναι ιδέες. Και μόνον η πράξη μπορεί να δείξει εάν είναι και εφαρμόσιμες …
Τέτοιες ιδέες ανακάλυψε το μυαλό του προέδρου και ήταν πέντε λεπτά αμίλητος κοιτώντας με κενό βλέμμα ψηλά. «Δε βαριέσαι… θα τα «ξεφουρνίσω» κι ό,τι λάχει… το πολύ πολύ να πουν πως πάλι σούρωσα. Μήπως πρώτη φορά θα ήταν»; σκεφτόταν.
Τράβηξε μπροστά την καρέκλα του, στυλώθηκε και είπε με προεδρικό ύφος:
-Για ακούστε όλοι προσεκτικά τι θα πω. Το γύρισα από εδώ το γύρισα από κει, το ζύγισα από τη μια, το ζύγισα κι από την άλλη και αποφάσισα. Δε γίνεται να αφήσουμε το χωριό μας να πεθάνει! Βρήκα τρόπο … ή μάλλον τρόπους!
-Ακούμε είπαν όλοι μαζί – μαζί και ο Θανάσης.
-Πρέπει να φέρουμε κόσμο στο χωριό. Για να τους φέρουμε, πρέπει να τους δώσουμε κίνητρο. Αλλιώς τι να κάνουν εδώ; Δε λέω. Ωραία δάση έχουμε τριγύρω, αλλά κανείς δε θα έρθει να μείνει για να βλέπει πουρνάρια και βελανιδιές. Καλά μιλάω έως τώρα; είπε κατεβάζοντας μια γενναία δόση τσίπουρου.
-Άριστα, πρόεδρε! Συνέχισε! είπε ο Θανάσης.
-Ακούτε καλά και βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει: Θα διαδώσουμε πως στο χωριό υπάρχει χρυσός και επιπλέον πως υπάρχει ένα στοιχειωμένο σπίτι με χίλια δυο ζωντόβολα …
-Χα!χα!χα! Πολύ ήπιες, πρόεδρε, είπε εκείνος που καθόταν απέναντί του στο τραπέζι.
-Βρε Θανάση, κάνε έναν σκέτο καφέ να τον πιει. Κερασμένος από μένα, είπε εκείνος που καθόταν στα αριστερά του.
-Άντε! Πέρασε η ώρα! Ώρα για δρόμο, είπε κι εκείνος που καθόταν στα δεξιά του.
Μόνον ο Θανάσης είχε μείνει αμίλητος και σκεφτικός. Στο κάτω κάτω ήταν νεότερος και είχε πιο ανοιχτό μυαλό…χωρίς να χρειάζεται πιει τσίπουρα. Ο πρόεδρος πιάστηκε επάνω του:
– Θανάση! Πες αυτό που σκέφτεσαι, του είπε.
-Καλά! Αλλά δε θα με διακόψετε, γιατί θέλω να σας δώσω και λίγα παραδείγματα. Συμφωνώ με τον πρόεδρο! Ακούστε :
… Ο συνέταιρός μου στην καφετερία της Θεσσαλονίκης είχε ένα παλιό σπίτι που ήθελε, αλλά δεν μπορούσε να πουλήσει. Τότε διέδωσε έντεχνα πως είχαν κρύψει σ’ αυτό λύρες. Σε έναν μήνα το πούλησε!
… Château de Brissac! Ένα από τα ψηλότερα κάστρα της Γαλλίας. Εκεί υποτίθεται πως «κυκλοφορεί» η περίφημη Dame Verte, ελληνιστί Πράσινη Κυρία, η οποία δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της το βράδυ της 31ης Μαΐου του 1477.
… Κάστρο του Εδιμβούργου στη Σκωτία! Υπήρξε φρούριο, τόπος μαρτυρίου και θανάτωσης μαγισσών, φυλακή μέχρι και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Λένε πως υπάρχουν πολλά φαντάσματα. Μεταξύ άλλων ενός διάσημου οργανοπαίκτη και ενός σκύλου που αλυχτάει όλη τη νύχτα!
… Απαγορευμένη Πόλη στο Πεκίνο! Κάποιοι ισχυρίζονται ότι εκεί κατοικεί αιώνια μια λευκοντυμένη γυναίκα!
… La Recoleta στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής! Το κοιμητήριο αυτό, αν και υπάρχει και ο τάφος της περίφημης Εβίτα Περόν, είναι διασημότερο για το φάντασμα ενός νεκροθάφτη που πέρασε όλη τη ζωή του εκεί, μέχρι την ημέρα που αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του. Ο ήχος της αρμαθιάς των κλειδιών του λέγεται ότι αντηχεί ακόμα στους πολυδαίδαλους διαδρόμους του κοιμητηρίου!
… Λίμνη Νες της βόρειας Σκωτίας! Υποτίθεται πως εκεί ζει το τέρας του «Λοχ Νες». Η περιβόητη φωτογραφία με το τέρας αποδείχτηκε πλαστή!
… Θέλετε να σας πω κι άλλα»;
-Πού τα ξες όλα αυτά, βρε Θανάση, ρώτησε ένας της παρέας.
-Τέτοια παράξενα διαβάζω όταν έχω αναδουλειές. Με κάνουν να ξεχνιέμαι!
-Παραμύθια είναι αυτά, είπε με απαξίωση ο διπλανός του.
-Μπράβο! Αυτό λέω κι εγώ! Όμως αυτά τα παραμύθια φέρνουν τουρίστες, εκατομμύρια τουρίστες που αφήνουν πολύ χρήμα!
-Καταλάβατε τώρα τι εννοούσα; Λοιπόν… θα το κάνουμε ή όχι; πετάχτηκε ο πρόεδρος.
Μετά από καμιά ώρα συζήτησης, αποφάσισαν να το κάνουν! Έδωσαν και όρκο σαν άλλη «Φιλική Εταιρεία», προκειμένου να κρατηθεί απόλυτη εχεμύθεια.
Τελικά, κατάφεραν να «ζωντανέψουν» το χωριό τους; Ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Δεν άκουσα κάτι. Ίσως αυτά τα πράγματα να θέλουν πολύ χρόνο. Ίσως και να μην τους πίστεψε κανείς. Το μέλλον θα δείξει. Πάντως, ένα είναι το συμπέρασμα: «Κακό χωριό τα λίγα σπίτια» …
